Reposted by 欄 🐶 (slow mak)

[ STORY | 16:10 ]
หลังงานวัฒนธรรมจบเพียงวันเดียว เสียงหัวเราะและวามคึกคักเหมือนถูกกลืนหายไปโดยสิ้นเชิง
บรรยากาศยามเย็นหน้าโรงเรียนเงียบสงัดจนผิดปกติ เสียงใบไม้เสียดสีฟังเหมือนกระซิบเตือน
คุรุมิชะหยุดชะงัก เมื่อเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น
รอยยิ้มอันแสนคุ้นเคย— ราวกับหลุดออกมาจากห้วงความทรงจำ ปรากฏบนใบหน้าที่เธอไม่มีวันลืม
เป็นไปไม่ได้หรอก
ต้องฝันไปแน่ๆ..
.