Reposted by Brassica rapa subsp. pekinensis🪴
ลูเน่สะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก
อีกครั้ง...นับตั้งแต่คืนนั้นที่หญิงสาวได้ยินถ้อยคำ
"เราเลิกกันเถอะ"
เสียงชวนฟัง—หากคำที่เอื้อนเอ่ยไม่ได้น่าฟัง—ยังคงดังก้อง ทว่าลูเน่ดันนึกถึงความทรงจำอื่นไม่ออก
มือเรียวประดับรอยสักสีทองอร่ามถูกยกขึ้นมากุมรอบศีรษะ สัมผัสผ้าพันแผลที่อยู่ด้วยกันมาสามวันได้
ลูเน่รู้แค่มีบางอย่างขาดหายไป—กับนัยน์ตาเฮเซลนัทก่อนหล่อนจะหันหลังให้
หล่อนชื่ออะไรแล้วนะ
นึกไม่ออกเลยแฮะ
