เซยะวางมือทาบลงสร้อยคอที่อยู่เหนืออกข้างซ้าย
..มันหายไปหมดแล้ว
เขาเค้นรอยยิ้มอันแห้งเหือด หัวเราะเบากระท่อนกระแท่น จนกระทั่งเสียงมันดังก้องไปทั่วห้อง
เรื่องราวอันน่าขันของเด็กหนุ่มผู้ถูกสาปยังคงจบลงโดยไม่เหลืออะไรเลย
เซยะเท้าแขนสองข้างหยัดตัวขึ้นนั่ง เขามองไปรอบห้องพักที่เขาต้องวนเวียนมาพักทุกปี ทุกและอย่างยังถูกจัดเรียงไว้เหมือนเดิมทุก ๆ ปี