บางครั้งมันก็ช่วยไม่ได้ที่จะเป็นแบบนั้น
แต่บางครั้งเขาก็ไม่ได้เผชิญกับความรู้สึกนั้นคนเดียว
แก้มนิ่มอิงซุกหัวทุย พยายามสุดชีวิตที่จะไม่ทำให้คนตัวเล็กตื่นแต่คงจะพลาดอะไรสักอย่างไป เด็กน้อยถึงได้ปรือตาและทำเสียงงอแงขึ้นมา
เรียกเสียงหัวเราะในลำคอให้ดังขึ้นมาในห้องนอนที่เคยเงียบเหงา
“ขอโทษค่ะ”
“นอนต่อนะ เดี๋ยวพี่อุ้มไปส่ง”
“อืออออ”
เขาโชคดี
เขาคิดแบบนั้นทุกครั้งที่มองหน้าเด็กสาวคนนี้
