แสงรำไรของรุ่งสางค่อยๆทาบทอผ่านกรอบหน้าต่างเข้ามาในห้องอันเงียบสงบ พร้อมๆกับความเย็นเยียบที่แล่นปราดเข้าสู่มือที่กำลังกอบกุมไว้
อรุณแรกของวันมาเยือน พร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของคุณที่หมดไปเช่นกัน หัวใจของฉันดิ่งวูบลงสู่ความอ้างว้างอันคุ้นเคย
ตอนนั้นเองฉันจึงได้รู้ตัวว่าถึงเวลาต้องอยู่คนเดียวอีกครั้ง
.
.
อีกครั้งหนึ่ง
