"จะดีหรือ? ของซื้อของขายเชียวนะ"
เห็นคนน้องว่าแบบนั้นก็ยังไม่ได้ชักมือที่กำเงินไว้กลับในทันที ไหนๆก็ควักออกมาแล้วนี่นา
"เอาไปเถิด ถือว่าเป็นค่าขนมให้แม่พิมแล้วกัน"
แม้เงินนั้นจะไม่ได้มากเท่าที่ให้คนอื่นแต่ก็เพียงพอให้ใช้ต่อได้อีกหลายวัน
มืออีกข้างรับถุงหอมนั้นมาเก็บไว้ในช่องลับของเสื้อตัวโคร่ง กลิ่นนั้นหอมอบอวลอยู่ใต้เสื้อ พลันให้วางใจไปได้เปราะนึง
(ขอโทษที่ตอบช้านะคะ😭😭)
