iiinova — where your digital self keeps evolving

เขาไม่เข้าใจว่าพวกนักวิจัยใช้วิธีไหนทำให้พวกเขาฮีทนอกฤดูกาลพร้อมๆ กัน ความสงสัยเริ่มตกตะกอนเมื่อถูกสะกิดถึงความผิดปกติ "...พวกเขาเป็นคนสอนพวกเราเองไม่ใช่หรอว่าถ้าฮีทสามารถไปขอยาได้" กระรอกหนุ่มกล่าวอย่างน้อยใจ

000

ใบหูตั้งขึ้นขยับสั้นๆ สองสามครั้ง แม้นิบเบิลจะไม่ได้ฉลาดนักแต่ก็ช่างสังเกต เขาจับใจความบางอย่างได้จากประโยคของอีกฝ่าย "คุณ...จะบอกว่าเป็นฝีมือพวกเขาหรอ" ไฮบริดกระรอกซุกลงบนที่นอน กระชับอ้อมแขนกอดกองผ้าที่ซุกไว้ หูลู่ลงรับรู้ถึงความโหดร้ายบางอย่างที่เกิดขึ้น "ทำได้ยังไง? " +

100

"คุณ คุณเป็นไงบ้าง" เขาไถ่ถามเสียงหอบในขณะที่พยายามมองไปรอบๆ เพื่อหาวิธีสลัดคนไล่ตาม หากไม่รีบ การสกัดเมื่อครู่คงไล่ผล "ไปทางนั้นดีไหมครับ" ชี้ไปยังเส้นทางหนึ่งที่เห็นอยู่ไกลๆ เป็นธารน้ำสายใหญ่ที่เชื่อมไปยังน้ำตก "ผมจำได้...ว่าแถวน้ำตกมีถ้ำเล็กๆ อยู่ น้ำ—น้ำน่าจะช่วยกลบกลิ่นได้บ้าง..." น้ำเสียงแฝงความไม่มั่นใจ บ่งบอกว่าไม่รู้ตนจะคิดถูกไหมแต่มันก็เป็นเส้นทางหนีวิธีหนึ่งที่คิดได้

100

NIBBLE 🐿️ @nibble-aolab.bsky.social · 25/05/2026

โชคดีที่การสกัดของคุณยังพอถ่วงเวลา แต่โชคร้าย—ที่นิบเบิลเกือบขาอ่อนในคราแรกที่ถูกคว้าให้ลุกหนี เจ้ากระรอกในสภาพมอมแมมมีใบไม้ติดหัวเกือบหน้าคว่ำไปอีกครั้ง ดีที่ยั้งตัวทันแล้ววิ่งตามคุณอย่างทุลักทุเลเกินบรรยาย สภาพของไฮบริดสองคนไม่ดีนัก คนหนึ่งฮีตหนักจนกลายเป็นภาระ อีกคนบาดเจ็บจนกลิ่นเลือดคลุ้ง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าการหนีทำได้ไม่เร็วพอ หากเจ้าหมีป่าจะไล่ตามคงทำได้อย่างง่ายดาย +

100

มันโชคดีกระแทกศรีษะเข้าอย่างจังจนเลือดซึม เรียกความสนใจจากคนๆ นั้น หวังเปิดจังหวะให้คุณเอาตัวรอด หรือไม่ก็ใช้จังหวะนั้นหาวิธีจัดการให้สลบ (ดวงพวกเรานี่มัน 😔 /ปะ ท้าทายดวงซวยๆ กันอีกสักรอบ มากกว่า 10 คือจัดการสำเร็จ น้อยกว่า 10 คือลุ้นระทึกกันต่ออ)

100

NIBBLE 🐿️ @nibble-aolab.bsky.social · 25/05/2026

"สโลน!?!" นิบเบิลเบิกตาหันไปเห็นจังหวะอีกฝ่ายเลือดซึมออกมาจากเนื้อผ้า ทำไงดี ทำไงดี!! 💦 เจ้ากระรอกกระวนกระวาย คลำหาบางอย่างบนพื้นสะเปะสะปะหวังใช้เป็นอาวุธอย่างเร็วรี่ และในที่สุดก็เจอหินก้อนหนึ่งซึ่งใหญ่เท่ากำมือ "อย่ายุ่งกับเขานะ!" โอเมก้าฮึดสู้ฝืนใช้แรงเขวี้ยงมันออกไปในขณะที่คำรามกร้าวอย่างอาจหาญไม่นึกถึงสังขารตัวเอง +

100

NIBBLE 🐿️ @nibble-aolab.bsky.social · 25/05/2026

"—!?!" ตุบ! "โอ้ย!" เสียงโอดครวญดังแว่วมาจากพงไม้ นิบเบิลถูกเหวี่ยงกลิ้งตลบจนฝุ่นคลุ้ง พงไม้เล็กๆ ถูกทับจนเสียรูป แต่มันก็ยังรองรับไฮบริดกระรอกได้อย่างเหมาะเจาะ โชคดีที่ไม่ต้องทุลักทุเลโดนอุ้มต่อ ไม่งั้นคุณคงถูกเขาอาเจียนใส่เพราะอาการมึนหัว โชคร้ายคือสถานการณ์ย่ำแย่ถึงขีดสุด กลิ่นคาวเลือดคล้ายสนิมแตะปลายจมูก +

100

NIBBLE 🐿️ @nibble-aolab.bsky.social · 24/05/2026

มือหนึ่งยังจับคุณเอาไว้กลัวถูกทิ้งไว้เมื่อภารกิจเสร็จสิ้น ส่วนอีกมือชี้นิ้วไปทางนั้นในขณะที่ต้นไม้ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ "ตรงนั้นครับ ตรงนั้น" ก่อนจะหันมา ช้อนสายตาขึ้นสบจากมุมที่ถูกอุ้ม ใบหูลู่ลงด้วยความเกรงใจ อ้ำๆ อึ้งๆ คล้ายลังเลว่าควรรบกวนดีไหม "ผมรบกวน...คุณไปขอยาจากพวกนักวิจัยให้หน่อยได้ไหมครับ"

000

NIBBLE 🐿️ @nibble-aolab.bsky.social · 24/05/2026

คำปลอบประโลมหวานหูดั่งลูกอมหลังยาขม มันได้ผลเมื่อกระรอกหนุ่มค่อยๆ วางใจที่จะอยู่กับคุณ ปล่อยให้คุณปกป้องในช่วงเวลาที่ตนอ่อนแอถึงขีดสุด น่าแปลกที่การพบพานของเราเกิดขึ้นในสถานะการณ์ที่นิบเบิลไร้หนทางถึงสองครั้งสองครา ดวงตากลมโตมองไปยังทิศทางของเสียงธารน้ำ ตรงข้ามนั่นคือต้นไม้สูงใหญ่ที่คุ้นเคย เพียงแค่ข้ามไปก็นะเข้าสู่อาณาเขตของกระรอกหนุ่ม เขาถอนหายใจโล่งอก +

100

NIBBLE 🐿️ @nibble-aolab.bsky.social · 23/05/2026

ดูท่าจะปราดเปรียวยิ่งกว่าฝ่ายหนีเสียอีก "มันมาแล้ว สโลน! ไวกว่านี้!" คนโดนแบกร้องเสียงหลง แทบจะหน้ามืดตาลายเพราะท่าที่ไม่เหมาะสม ไหนจะต้องคอยแหงนมองระวังหลังให้(เพื่อตัวเอง) เขาไอแห้งออกมาหลายครั้ง ท้องไส้เริ่มปั่นป่วน (ตื่นเต้นกันต่ออ ปะ ทอย d20 / มากกว่า 10 ค่ะโดนตามทัน น้อยกว่า 10 คือสลัดหลุด----)

100

NIBBLE 🐿️ @nibble-aolab.bsky.social · 23/05/2026

"แม่งคืออะไร!?" นิบเบิลถามในขณะที่เกาะคุณแน่นโดยไม่ต้องให้บอกด้วยซ้ำ แม้มือนั้นจะไม่ได้มีแรงมากเพราะอาการติดสัดก็ตาม คำถามที่เอ่ยถามบ่งบอกว่าเจ้ากระรอกไม่เข้าใจคำนี้ที่คุณสบถ บางทีอาจคิดว่ามันเป็นชื่อของเจ้าอัลฟ่าตัวนั้นด้วยซ้ำ น่าเสียดายที่ตอนเขาอยู่กับนักวิจัยไม่เคยได้ยินคำนี้ ทว่าก่อนที่ความสนใจจะโดนความสงสัยดึงดูด สายตาก็เห็นเงาร่างใหญ่เคลื่อนไหวคล่องแคล่วว่องไว +

100

Reposted by NIBBLE 🐿️

NOX @aolab-nox.bsky.social · 23/05/2026

#AO_LAB [ N_444 ] Nox Black Mamba | Alpha α 24 YO. | 195/85 | Savanna Doc : docs.google.com/document/d/1... (เวิ่น/โค/โรล จิ้ม DM มาเลยค่ะ 👍)

11913

NIBBLE 🐿️ @nibble-aolab.bsky.social · 22/05/2026

กลัวจะถูกทิ้งไว้กลางทาง พวงหางที่เผลอตวัดปิดการมองเห็น ตอนนี้ยิ่งรัดไว้ไม่ขยับ ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังทำให้ผู้ช่วยเหลือลำบาก "หนี!! หนีเร็ว!!" เสียงสั่นร้องเตือน มือเล็กๆ ทุบลงแผ่นหลังไม่แรงแต่ก็ไม่เบา --------- (ดวงจะให้ตื่นเต้นเร้าใจก็แบบนี้ละน้า 😔💦💦 )

100

NIBBLE 🐿️ @nibble-aolab.bsky.social · 22/05/2026

"—!?!!" ไม่ใช่เพียงแค่คุณที่ตกใจ แต่เจ้ากระรอกบนไหล่ตกใจยิ่งกว่า คำภาวนาไม่เป็นผล กลิ่นอัลฟ่าฉุนกึกตลบอบอวลในอากาศพร้อมกับร่างที่โผล่ออกมาท่าทางหิวกระหาย หากไม่รีบหนีหรือจัดการ คาดว่าอาจเกิดศึกช่วงชิงโอเมก้า แม้นิบเบิลจะมองไม่เห็นการปรากฏตัว แต่เขารับรู้ได้จากกลิ่นและเสียง เหตุการณ์คับขันกดดันทำเอาโอเมก้าน้อยตื่นกลัวกอดคุณไว้แน่น พยายามปีนป่ายเอาขารัดไว้ไม่ยอมปล่อย +

110

NIBBLE 🐿️ @nibble-aolab.bsky.social · 21/05/2026

"คงไม่ใช่ได้กลิ่นผมหรอกนะ" เขากำเสื้อบริเวณแผ่นหลังคุณไว้แน่น พวงหางเผลอม้วนตวัดเข้าหน้าของคนที่อุ้มอยู่อย่างจัง ปิดทัศนวิสัยโดยไม่ตั้งใจ—

100

NIBBLE 🐿️ @nibble-aolab.bsky.social · 21/05/2026

นิบเบิลจึงไม่ทันได้ไตร่ตรองว่าท่านี้มีประโยชน์อย่างไร หูทั้งสองที่เดิมทีเอนไปด้านหลังเล็กน้อย ตอนนี้ตั้งตรงเมื่อได้ยินเสียงแซ่กแซ่กเหมือนบางอย่างเหยียบย่ำใบไม้แว่วมาไกลๆ เหมือนจะมีการเคลื่อนไหวอื่นอยู่รอบตัว ดูท่าตอนนี้จะไม่ได้ปลอดภัยเสียทีเดียว "ยัง...ยังมีคนอื่นอยู่แถวนี้อีกหรอ" เจ้ากระรอกหนุ่มตื่นกลัวเผลอสะดุ้ง +

100

NIBBLE 🐿️ @nibble-aolab.bsky.social · 21/05/2026

"นิบ...นิบเบิล" เจ้ากระรอกที่ถูกแบกตอบคำถาม สภาพเหมือนถูกหิ้วเป็นสิ่งของมากกว่าสิ่งมีชีวิต ถ้าไม่ติดว่ายังหอบหายใจหนักหน่วงและมีกลิ่นฟีโรโมนฉุนกึก สภาพตอนนี้ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ "ท่านี้มันทำผมเวียนหัว" เขาฟ้องอย่างน้อยใจ ดูคล้ายอีกฝ่ายจะไม่มีวี่แววเปลี่ยนท่า เลือดไหลลงศรีษะพร้อมกับไหล่ที่กดลงบนหน้าท้องทุกครั้งที่เดิน รวมอาการติดสัดที่สูบเรี่ยวแรง ทำเอามึนหัวตาลายไปหมด +

100

"ทำยังไงดี—เหมือนผม...จะทรมานกว่าเมื่อกี้เสียอีก" กระรอกหนุ่มฟ้องและเรียกร้องในเวลาเดียวกัน ก้มลงเล็มเลียอีกครั้งในจังหวะที่อ่อยอิ่งยิ่งกว่า ใต้ปีกที่เป็นดั่งปราการป้องกัน ปีกที่เคยให้ไออุ่นในแดนหนาว ปีก...ที่เป็นดั่งคำมั่นสัญญาของการพานพบ— คราวนี้มันคงสลักความทรงจำเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง เป็นความทรงจำที่คงตราตรึงตราบนิจนิรันดร์

000

เขาพยายามหอบเอาอากาศเติมเต็มปอด แต่ก่อนที่จะถูกคุณช่วงชิงมันซ้ำ นิบเบิลกลับเป็นฝ่ายจรดริมฝีปากลงไปแผ่วเบา ไร้การพัวพันดั่งที่แล้วมา แต่ผิวเผินเหมือนแมลงปอแตะผิวน้ำชวนจั้กจี้ ลิ้นนุ่มไล่เลียรสสนิมบนมุมปากที่ตนเองเป็นคนก่อ ทั้งเอาใจทั้งไถ่บาปอันเล็กจ้อย ผละออกมาหลุบมองดูผลงานก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบอย่างน่าสงสาร แววตาฉ่ำวาวดูอึดอัดเหลือแสน +

100

ใต้เงาปีกที่กางบดบังทัศนียภาพ คือความรู้สึกปลอดภัยพอๆ กับประกาศิตที่คุณประกาศกร้าว ฟีโรโมนกลิ่นวอลนัทบางเบาคลอเคลียผสานไปกับกลิ่นของคุณจนเป็นหนึ่ง ไม่อาจเรียกร้องหาคู่หรือใครอื่นได้อีก มีเพียงการยอมศิโรราบมอบอำนาจครอบครองทั้งกายและจิตใจแด่คู่ของตนในช่วงเวลานี้ ... "ฟลัฟฟี่..." กระรอกน้อยเรียกคุณเสียงสั่นพร่าด้วยความรู้สึกผิดเมื่อเป็นอิสระช่วงสั้นๆ +

100

เพราะตอนนี้ที่เขามั่นใจ, บางครั้งการถูกสัญชาตญาณสัตว์ป่าครอบงำก็ไม่ใช่เรื่องแย่เสียทีเดียว ไม่ใช่ใครก็ได้ แต่เป็นคุณที่เขาไว้ใจ นิบเบิลถูกจับพลิกอีกครั้ง ไฮบริดกระรอกให้ความร่วมมือด้วยการเป็นเด็กดีที่รอรับรางวัลอย่างใจจดใจจ่อ—เป็นตุ๊กตาตัวน้อยบนตัก ทว่าการถูกปลายนิ้วลากไล้ผ่านกระดูกสันหลังกลับเรียกอาการสะท้านเฮือกด้วยความไวต่อสัมผัส ทำเอาเด็กดีที่ว่าเผลอขบกัดริมฝีปากคุณจนเกิดแผล +

100

เพียงแค่คุณทำท่าจะถอดถอน เจ้ากระรอกก็ไล่ตามไม่ยอมให้มีช่องว่างระหว่างกัน ไม่รู้ว่านานแค่ไหนกว่าคนพวกนั้นจะมา—จนกว่าเราจะแยกจาก แต่ไฮบริดกระรอกที่เงอะงะงุ่นง่านอยู่พักใหญ่ในคราแรก ค่อยๆ เริ่มเรียนรู้รื้อฟื้นสัมผัสที่ร้างรา สัมผัสที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก เขาตอบสนองความต้องการ...ที่ไม่รู้ว่าของคุณหรือของตัวเอง บางทีอาจจะเป็นอย่างหลัง +

100

ราวกับการถลำลึกนี้ไม่มีจุดสิ้นสุด เปรียบดั่งเหวลึกในมหาสมุทรกว้างใหญ่ที่ต่อให้เติมแค่ไหนความปรารถนาก็ไม่อาจเต็มโดยง่าย เพราะแค่ได้ลิ้มลองสักครั้งก็ยิ่งด่ำดิ่งโหยหา เหมือนนิบเบิลที่ถูกป้อนจุมพิตคราแล้วคราเล่าจนเมามายแต่ยังรู้สึกหิวกระหายจนคอแห้งผาก สัมผัสบนริมฝีปากเหมือนได้กินผลไม้ป่าหายากรสหวานล้ำที่ทำให้สัตว์กินพืชอย่างเขาติดใจจนส่งเสียงร้องเรียกในลำคอแผ่วเบา +

100

เขาเริ่มงอแง แม้เป็นกระรอกโตเต็มไวแต่ไม่ได้หมายความว่าจะชินกับเรื่องพวกนี้ ที่แล้วมาน้อยครั้งที่เขาจะให้คนอื่นช่วย ส่วนใหญ่มักไปขอยาจากนักวิจัยตั้งแต่เนิ่นๆ นิบเบิลหวังว่าหลังจากไปส่งแล้ว คุณจะช่วยไปเอายามาให้สักหน่อย ไม่รู้จะรบกวนมากไปไหม

000

"ทาง...ทางนี้" "ตรงไปเรื่อยๆ จนเจอธารน้ำ" มันเป็นลำธารเชื่อมต่อกันที่คดเคี้ยวจากจุดที่นิบเบิลออกไปเก็บของกิน ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับที่จากมา นั่นแปลว่าเจ้าตัวออกมาจากรังไกลพอควร "ข้ามมันไป อีกสักพักน่าจะเจอ" หากคุณสังเกต คงรับรู้ได้ว่าอุณหภูมิของนิบเบิลสูงอย่างน่าใจหาย โอเมก้าด้วยกันน่าจะเข้าใจว่าอาการนี้มันทรมานแค่ไหน "จามิม่า...ผมอึดอัดจัง.." +

100

สถานการณ์บีบคั้นกดดัน กระรอกหนุ่มซุกตัวในอ้อมแขนที่โอบอุ้ม แม้ไร้เรี่ยวแรงเพราะอาการติดสัดน่ารังเกียจที่พร้อมปกปิดความเป็นมนุษย์อีกครึ่ง แต่นิบเบิลก็ยังได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวโดยรอบชัดเจน เขาพยาวามปรือตาขึ้นมองทาง แม้สับสนอยู่ครู่ใหญ่จนเสียเวลา แต่ก็ชี้บอกทางต่อได้ในที่สุด มืออีกข้างกระชับกอดคุณไว้ไม่ให้ตก +

100

ฟังจากรูปประโยคเดาได้ง่ายว่าเจ้าตัวเข้าใจว่า 'กิน' ที่คุณพูดไว้คือความหมายตรงตัว เขาสอดฝ่ามือกั้นระหว่างจมูกคุณกับลำคอ "เนื้อผมน้อยมาก...จริงๆ นะ" "แถม—แถมคุณยังเป็นกระต่าย ไม่กินเนื้อสักหน่อย" ออกแรงดันให้อีกฝ่ายถอยห่าง ไม่สนว่าจะเผลอทำให้ใบหน้าคุณเจ็บหรือไม่

000

นิบเบิลจึงต้องเบี่ยงใบหน้าหลบความใกล้ชิดแม้จะไร้ประโยชน์ ลมหายใจหนักหน่วงกระชั้นพอๆ กับสองแก้มแดงก่ำ "ราง—รางวัลอะไร ล...แล้วคุณจะทำอะไร" เสียงสั่น แหบพร่าและขาดห้วงร้อนรน สองมือพยายามดันอกคุณออกจากระยะสุ่มเสี่ยง ทั้งทุบ ทั้งตี แต่ไร้ประโยชน์ "ผม ผมไม่อร่อยหรอก ปล่อยผมไปเถอะ" เขาสะอื้นน้ำตารื้น ดวงตากลมโตฉ่ำวาวน่าสงสาร +

100

ดวงตาสองคู่สบกัน ทำเอากระรอกหนุ่มตกใจสุดขีดจนหูตั้ง! "ไม่!! ไม่ๆๆ!?!" กรีดร้องอ้อนวอน พยายามคว้าจับอะไรสักอย่างหมายจะเป็นตัวยึดไม่ให้ถูกลากออกไปจากที่ซ่อน แต่สุดท้ายก็ต้องตกอยู่ในกำมือของกระต่ายผู้ป่าเถื่อน เขาเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดต้นคอ แม้คนตรงหน้าจะไม่ได้รัทเพราะกลิ่นของโอเมก้า แต่กลิ่นอัลฟ่าก็ยังมอมเมาโอเมก้าที่กำลังฮีทได้อย่างดี +

100

ภาพเมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังติดตา ไม่ว่าอย่างไรก็ลบไปจากหัวไม่ได้ ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เสียงรอบข้างเงียบสงัดวังเวง ได้ยินแม้แต่เสียงสายน้ำไหลเอื่อย | ไปแล้ว? กระรอกหนุ่มเหงื่อแตกพลั่กไม่รู้จากความกลัวหรืออาการติดสัด แต่ที่แน่ๆ เขาไม่ได้รีบออกจากที่ซ่อน เพียงรอจนมั่นใจ—ถึงชะเง้อออกไปดูลาดเลา "เฮือก!?!" ใครคนนั้นที่ตามล่ายังอยู่ +

100

ซ่อนแอบสิ้นคิดกับเด็กจนตอกไร้หนทาง กระรอกไร้เดียงสาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตนทำช่างโง่เขลา ความกดดันถาโถมทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฝีเท้า ใบหูกระตุกขยับตามทุกทิศทางอย่างหวาดระแวง นิบเบิลได้แต่ยกสองมือสั่นเทาขึ้นปิดปาก พยายามกลั้นหายใจราวกับว่าแค่ส่งเสียงเพียงนิดเดียวคุณก็จะได้ยินและจับได้ กลิ่นฟีโรโมนที่ไม่ใช่การรัทของอัลฟ่า แต่รับรู้ได้ว่ามันคือการคุกคามที่อันตรายยิ่งกว่า +

100

"ทำไงดี ทำไงดี" เขาพึมพำเสียงเบา หันซ้ายหันขวาด้วยสีหน้าตื่นตะหนก ควรวิ่งต่อหรือหาที่หลบ? ไม่รู้หรอกว่าทางเลือกไหนจะดีกว่า แต่สุดท้าย—นิบเบิลก็หันขวับมุดโพรงใต้ต้นไม้ใหญ่แคบๆ ใช้กลิ่นดินและกลิ่นชื้นใกล้ธารน้ำเพื่อกลบกลิ่นฟีโรโมน เขานั่งขดกอดพวงหางใหญ่ๆ ของตนไว้ ไม่รู้...ว่ามันจะช่วยได้หรือไม่

100

ร่างเล็กรีบตะเกียกตะกายขึ้นจากพื้นด้วยสภาพมอมแมม ไม่สนใจแม้แต่เมล็ดเปลือกแข็งที่หวงนักหวงหนาที่กลิ้งเกลื่อนเต็มพื้น รีบวิ่งหนีด้วยอะดีนาลีนที่หลั่งเพราะความกลัว ทิ้งภาพป่าเถื่อนไว้เบื้องหลัง ทั้งซ่อกแซ่กตามแนวต้นไม้ ทั้งข้ามผ่านก้อนหินบนธารน้ำเพื่อตัดเส้นทางติดตาม แต่อนิจจังสังขารที่กำลังติดสัด จะเอาเรี่ยวแรงจากไหนมานักหนา กระรอกหนุ่มหอบหายใจหนักหน่วง ฝีเท้าเริ่มช้าลงเรื่อยๆ +

100

เสียงวิ้งดังจนหนวกหูในหัวที่ขาวโพลน โลหิตแดงฉานอาบย้อมร่างใครบางคนที่เปลี่ยนสถานะจากนักล่าเป็นเหยื่อ กลิ่นสนิมฉุนกึกพอๆ กับฟีโรโมนอัลฟ่าที่คละคลุ้งในอากาศ กลิ่น—ที่สัญชาตญาณโอเมก้าของเขาเรียกร้องเพื่อจับคู่สืบพันธุ์ ทว่าความโหดร้ายนั้นทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ นิบเบิลไม่กล้าส่งเสียงตอบรับ เขากัดหลังมือตัวเองจนเลือดซึมส่งกลิ่นหวานกลบเพื่อเรียกสติ +

100