หูเล็ก ๆ กระดิกตามคำพูด รู้สึกได้ถึงแขนน้อยค่อย ๆ คลายออกทำเอาเขาใจหล่นไปแวบหนึ่ง แต่ก็โล่งใจในเวลาเดียวกัน
“พี่ไม่ ... ”
“โอเค ก็ได้”
สายตาหลุบมองต่ำก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาบังเอิญไปสบตาจังหวะที่อีกฝ่ายช้อนหน้าขึ้นมามอง
“เติมฝันด้วย วิ่งตากฝนตามมาแบบนี้คิดอะไรอยู่เนี่ย”
“คนจะเป็นหวัดมันไม่ใช่พี่ครับ”
ปลายนิ้วชี้จิ้มดันหน้าผากคนน้อง
เขายังคงทำหน้าที่เป็นรุ่นพี่ที่ดี