เนมุที่ได้รับกระดาษทั้งของตัวเองและอีกคนมาถือไว้พอเห็นจำนอนล่ยเซ็นก็ต้องมองสับไปสับมาระหว่างใบหน้าเจ้าของกระดาษ
"เยอะจัง"
"เรยย์ซังเก่ง"
เอื้อมมือพร้อใกับเขย่งเท้าเล็กน้องไปลูบๆหัวอีกคนก่อนจะกลับไปเซ็นลายเซ็นให้อีกคน
"ให้เนมุทำแค่นั้นหรอ?"
"แปลกคนจัง"
