เจ้าทานูกิที่พื้นเงยหน้ามองตามเสียงกำปั้นที่ทุบลงบนมือนั่นด้วยสายตาติดจะเหม่อลอย
มันฟังเธออยู่เงียบๆไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งคุณหนูคนนั้นย่อตัวลงมาใกล้—ใกล้พอที่มันจะเห็นภาพตัวเองที่กำลังสะท้อนในดวงตาที่มีเอกลักษณ์ของเจ้าตัว…
นี่ทำให้มันนึกถึงคำก่อนหน้าของคุณหนูท่านนี้
ตรงหน้านี้เธอเห็นเพียงดวงตาหยีโค้งจากรอยยิ้มของเด็กสาวคนหนึ่ง ก่อนที่มันจพบว่าคนตรงหน้านี้เป็นคนที่ยิ้มได้เจิดจ้าที่สุดคนหนึ่งเลยล่ะ
+