Reposted by 白夜— (ft.ติดthesis กลับมาหลังพฤษภา)

โชวยะนั่งนิ่งมองรอยยิ้มด้วยความคุ้นเคย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้รอยยิ้มแบบนั้นแต่ก็ไม่ใช่หลายคนนักที่จะให้เขา
แค่รอยยิ้มนั้นก็ทำเอานึกถึงความรู้สึกแรกที่ทำให้ชอบการเล่นดนตรีให้ใครสักคนฟัง
พอรู้สึกตัวอีกทีก็เหมือนจะเผลอจ้องอีกฝ่ายมากไปเสียแล้ว จึงรีบหันหนีก่อนจะได้แก้ตัวพร้อมหูที่แดงเพราะความเขินอาย
" อ อืม... ฮาคุยะว่าไงก็เอาตามนั้นก็ได้ครับ "
อันที่จริง.. เมื่อกี้ไม่ได้ตั้งใจฟังน่ะ...