“ อื้ม ”
มิตซึกิปรายตามองไปยังรอบ ๆ การที่ตรงนี้ไม่ค่อยมีคนทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายน้อยลงก็จริง แต่ก็ยังคงเดินเข้าไปจับชายเสื้ออีกฝ่ายเพื่อให้อุ่นใจมากขึ้นอีกอยู่ดี
เจ้าตัวมองขึ้นไปยังท้องฟ้า
สวยจัง...
นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ออกมาแถวนี้..
ว่าแล้วก็ยิ้มบาง ๆ ออกมา ต้องยกความดีความชอบให้คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขานี่แหละนะ
“ โมโมะคุงเลือกสถานที่เก่งจังเลย ”