“มิคุงนี่รู้ใจจัง~ ของที่ซื้อมาฝากมิคุงเป็นชาประจำถิ่นพอดีเลย”
“มาชิมด้วยกันนะคะ 😊”
มิโนริชูถุงกระดาษที่ห้อยติดข้อมือมาให้ดู แค่แพคเกจก็รู้ได้ว่าเป็นของดีแล้ว
“ขอรบกวนด้วยนะค้า~”
กล่าวขึ้นอีกรอบ แม้จะมีเพียงมิซูรุ แต่ก็ยังเอ่ยตามมารยาทหลังเปลี่ยนรองเท้าสำหรับเดินในตัวบ้าน
“คุณลุงอยู่ไหมคะ?”
ดวงตาสีอ่อนเหลือบขึ้นสบใบหน้าของเด็กหนุ่มตัวสูง รอยยิ้มน้อย ๆ ติดมุมปากอย่างยากจะเดา