iiinova — where your digital self keeps evolving

เพราะว่าเหนื่อยหรอกเลยไม่มีเล่นแง่ "ยังไงข้าก็ตั้งใจจะขายให้ท่านอยู่ดี คิดซะว่า..อืม เป็นของท่านแล้วก็ได้" "แหม่ ข้าอุตส่าไว้ใจนะเนี่ย" ยิ้มหึ จริงๆแล้วดูสภาพอีกฝ่ายคงไม่กล้าบิดก็เลยแสดงท่าทีแบบนี้เอาไปได้แบบสบายใจ "อ่า จริงสิ ข้าว่าจะถามพี่สาวอยู่พอดี" จู่ๆก็ทักขึ้นมาขณะรวบๆสายลากกรงดักปลา "ในเมืองเนี่ย..มีแผงขายปลาสักกี่เจ้ากันนะ" "ม่ายสิ แผงไหนดูให้ราคาดีเป็นพิเศษบ้าง?"

100

จัดการเรียบร้อยแล้วก็เดินลากกรงปลาตามไป โชคยังดีที่มันทำจากกิ่งไม้มันเลยไม่ได้หนักอะไรนัก แต่ว่าสำหรับเด็กที่เรี่ยวแรงไม่ค่อยจะมีแบบเพอร์คิน ลากไปสักพักก็เริ่มทำให้เหนื่อยเหมือนกัน "นี่ขนาดได้ไม่เยอะยังหนักขนาดนั้น อะไรว้า-" บ่นพึมพำกับตัวเองพลางหายใจหอบแฮ่กๆ มันไม่ควรจะเป็นอุปสรรคถ้าเขามีเรี่ยวแรงสมวัย แต่จังหวะนั้นอีกฝ่ายดันเสนอความช่วยเหลือพอดี "หืม อ่า เอาสิ" ส่งปลาตัวนั้นให้ +

100

ในตอนนั้นประกายความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัวของเขา มันน่าตื่นเต้นเสียจนเขาเผลอแสยะยิ้มแสบออกมาและหัวเราะหึหึ "อย่างที่ข้าบอกมะกี้นู่น ของพวกนี้น่ะเอาไปต่อยอดได้อีกเพียบเลย"

100

ได้ยินอย่างนั้นแล้วเพอร์คินถึงกับหัวเราะแห้งๆ "คำว่าปลอดภัยเนี่ยมันน่าจะใช้ไม่ได้กับทาสหลบหนีนะข้าว่า" "ชีวิต..." เขาดูลังเลที่จะเอ่ย "ก่อนจะมีชีวิตที่ดี ใช้ชีวิตให้ได้ก่อนเถอะ" พูดออกมาเหมือนกับกำลังคุยกับคนอื่น แต่สายตากลับมองไปที่ภาพสะท้อนของตัวเองบนผิวทะเลสาบ "หืม? อืม แรงจริงด้วยแฮะ" กลับมาสนใจปลา พยักหน้าเห็นด้วย "ดับกลิ่นคาวได้ดีเลยแหละข้าว่า" "ไม่สิ.." +

100

"อืม.. ก็ได้อยู่หรอก แต่รอข้าจัดการในส่วนของข้าก่อนละกัน ท่านรอได้ใช่มะ?" ถามไปงั้นแหละ ไม่ได้กะรอเอาคำตอบหรอก เพราะพูดจบก็ไปจัดการเรื่องปลาๆกรงๆของตัวเอง ไม่ยอมทิ้งกรงดักพวกนี้ไว้แบบนี้หรอก และปลาก็ด้วยเช่นกัน ลากไปงี้แหละ "เรียบร้อย" พูดไปพลางเอามือปาดเหงื่อ ถึงจะแดนเหนือแต่หน้าร้อนก็คือร้อนอยู่ดี "ไปเลยมะพี่สาว?"

100

ไม่ได้โกรธหรอก แค่พอโดนทักก็ถึงกับกอดอกเชิดหน้าหึฟ์ใส่ แต่เหมือนจะรู้ตัวว่าการกระทำนี้มันหลุด**** ก็เลยรีบเปลี่ยนมามองอีกฝ่ายนิ่งๆแทน "ข้าไม่เหมือนพวกท่านหรอกน่า ไม่โก่งราคาหรอก อีกอย่างกับอีกแค่ปลา ทำไปก็ไม่คุ้ม" "แถมน่าเบื่ออีก" อันนี้หันหลบมาทำเสียงบ่นๆกับตัวเอง "ไหนๆท่านก็อุตส่าห์คุยกับข้าดีๆงั้นข้าขายให้ถูกหน่อยละกัน" "ก็น้า อีกหน่อยมันก็แพงแล้วนี่นา" แสยะยิ้มแสบชวนให้โดนทุบ +

100

"แล้วก็ไม่รู้ว่าบังเอิญรึเปล่า เจ้านั่นเองก็ดูจะอยากมาที่นี่" เล่ามาถึงตรงนี้สีหน้าของเขาก็ดูเปลี่ยนไป เหมือนจู่ๆก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ เขาหายใจเข้าเฮือกใหญ่ เงียบไป ก่อนจะเล่าต่อ "ข้ากับเจ้าหินน้อยแยกทางกันตอนที่เกิดพายุหิมะ ตอนนั้นพวกเรามาถึงภาคเหนือแล้วล่ะ หลังจากนั้นข้าก็ไม่เห็นเขาอีกเลย บางที..." "อืม นั่นแหละ" ไหวไหล่ ยิ้มเจื่อนๆ "เอาล่ะ ปลาเป็นไงมั่ง?"

100

"ตอนที่เจอเจ้าหินน้อยแทบจะเดินไม่ไหวด้วยซ้ำ เขาอดข้าวอดน้ำมาหลายวัน ร่ายกายผ่ายผอม ตามเนื้อตัวก็มีแต่บาดแผล เยอะเสียจนข้าไม่คิดว่าประสบอุบัติเหตุร้อยครั้งจะได้แผลมาเท่ากับเจ้านั่นเลย" เล่าไปขำไป "ดูก็รู้ว่ามีใครสักคนจงใจทำให้เขาเป็นแบบนั้น" "ตอนหลังข้ารู้ว่าเจ้าหินน้อยน่ะเป็นทาสที่หลบหนีมา บนตัวของเขายังมีตาประทับทาสอยู่เลย" "ด้วยความที่ข้าใจกว้างแถมยังหน้าตาดีก็เลยช่วยไว้" +

100

"แหม่ ท่านเล่ามาซะขนาดนั้น ถ้าข้าเบี้ยวข้าก็ดูไม่ดีน่ะสิ" ยิ้มหัวเราะก่อนจะโยนกิ่งไม้เข้ากองไฟ มันส่งเสียงปริแตกแทบจะทันที "เรื่องของข้ามันไม่มีอะไรหรอก แต่ว่าที่ท่านเล่ามาเมื่อกี้มันทำให้นึกถึงคนคนนึงที่ข้าเจอระหว่างเดินทางมานี่น่ะ" เขาหลับตาลงก่อนจะเริ่มเล่า "ตอนเดินทางมานี่ข้าเจอกับเด็กผู้ชายสภาพดูไม่ได้คนนึง เจ้านั่นไม่มีกระทั่งชื่อก็เลยเรียกว่า 'เจ้าหินน้อย' (Little rock)" +

100

Perkin @mgr-perkin.bsky.social · 30/06/2026

เด็กชายฟังที่อีกฝ่ายเล่าโดยไม่ปริปากขัด เมื่อเรื่องจบลงเขาก็ได้แต่พยักหน้ายิ้มน้อยๆอย่างพอใจ เขาได้คำตอบให้กับความสงสัยเมื่อครู่นี้แล้ว "ดูเหมือนว่าทุกคนที่มาตรงนี้จะมีที่มาที่ไปน่าสนใจทุกคนเลยนะเนี่ย" เขาว่าด้วยน้ำเสียงสบายๆ ขณะที่ตาก็เหลือบมองปลาที่สุกได้ที่ ตอนนี้ยังไม่หิวเลยไม่ได้แสดงความสนอกสนใจที่จะลิ้มลอง "ข้า..เล่า?" ทำหน้าประหลาดใจนิดหน่อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นครุ่นคิด +

100

"ดังนั้นระหว่างที่ท่านลองสมุนไพรช่วยเล่าการเดินทางให้ข้าฟังไปพลางๆได้มะ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เหมือนทั้งจะแนะนำและขอร้อง "จะได้ไม่เงียบเหงาเกินไปน่ะ" ไม่ถามออกไปตรงๆหรอก แต่เจตนาของเขาคือแค่อยากรู้ว่าอีกฝ่ายเคยผ่านประสบการณ์ชีวิตคล้ายๆกับเขาไหม "แต่ถ้ามันทำท่านเสียสมาธิข้าจะฟังดูเงียบๆก็ได้นะ" "ยังไงก็ต้องมีใครสักคนทำให้เจ้าไฟนี่ไม่ดับไป" ยิ้มหวานให้ก่อนจะโยนอีกกิ่งลงไป

100

Perkin @mgr-perkin.bsky.social · 30/06/2026

ไม่ได้เอ่ยอะไรนอกจากยกยิ้มมุมปากด้วยความภูมิใจตอนอีกฝ่ายดูตื่นตะลึงในเวทลมที่สุดแสนจะธรรมดา "ก่อนหน้านี้แค่จะทำให้ไฟไม่ดับข้ามคืนก็ยากแล้ว" เขาพูดพลางหยิบกิ่งไม้แถวนั้นเขี่ยๆเชื้อเพลิง คราวนี้ใช้วิธีดั้งเดิมเพื่อประหยัดแรงกาย "แต่พอมีเวทมนตร์แล้วสะดวกขึ้นมาก ท่านว่าไหมล่ะ?" ถาม เหมือนจะหยั่งเชิง ตอนนี้เขาเกิดสนใจในตัวอีกฝ่ายขึ้นมาเพราะสิ่งที่หล่อนเล่า "น่านสินะ~" "ลำบากจริงๆ" +

100

Reposted by Perkin

Sept. @mgr-kyrenthah.bsky.social · 29/06/2026

#mgr_commu "...." 『กฏโรงเรียนบอกไว้ว่า นักเรียนปีต้นกับนักเรียนไร้เวทห้ามออกจากโรงเรียน ในคืนจันทร์เต็มดวงจะให้นักเรียนมานอนรวมกันในเขตปราสาทเพื่อความปลอดภัย』 และในคืนนี้ เขาหยุดรอข้างนอกเพื่อรอคอยบางสิ่ง

01311

Reposted by Perkin

🪵 Mudrock | ❄️Wesker @mgr-teacher03.bsky.social · 28/06/2026

❄️ ขอบคุณหัวหน้าชั้นปีที่มารับผ้าพันคอกันอย่างครบครัน #Mgr_summerss2 #Mgr_commu

075

"อ่า..ได้สิ อันที่จริงข้ายังต้องฝึกอีกเยอะ ตอนนี้แค่เข้าใจหลักการ" เขายิ้มรับ พยายามซ่อนความเหนื่อยล้าของร่างกายด้วยการทำตัวร่าเริง ตอนนี้กำลังคิดในใจร่วมด้วยว่าถ้าฝึกบ่อยๆจนพลังเวทมากขึ้นอาการแบบนี้คงไม่เกิดบ่อย "ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าเก็บแปบเดียว" ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างสุภาพ ไม่ใช่เพราะหยิ่งแต่กลัวคนเห็นโครงสร้างของกรงบางอันที่เขาอิงมาจากอย่างอื่น ไม่น่าดู เช่น กับดักหนู

100

"อ่า... จะพยายามนะ" พูดด้วยหน้าบอกบุญไม่รับใส่ชาร์นี่ จะว่าไปผู้ชายปีเดียวกันมีชื่ออะไรบ้างแล้วนะ พักหลังคุยแต่รุ่นพี่ "ต้องทำอะไรบ้างล่ะเนี่ย.." อันนี้พึมพำกับตัวเอง "อ่า ขอบคุณที่เหนื่อยเช่นกันฮะ" หันไปผงกๆหัวเคารพขอบคุณอาจารย์ "หวังว่าจะราบรื่นนะ..." เอ่ยเสียงเบาพลางมองไปรอบตัว จากสายตาที่เป็นกังวลเล้กน้อยก็เปลี่ยนเป็นเหม่อลอยนิดๆแทนละ

100

"ท่านจะทำอะไรต่อไหม ข้าว่าอีกเดี๋ยวข้าก็กลับหอแล้ว" เขาว่างี้ มือที่ปิดปากเมื่อกี้รีบย้่ายลงมาแนบลำตัว เหมือนไม่อยากให้เห็น แต่ถ้ามองดีๆก็แอบเจอสีแดงติดอยู่นิดหน่อย "แต่ก่อนหน้านั้นข้าคงต้องไปขายปลาก่อน ฮี่ฮี่ อยากเห็นหน้าพ่อค้าปลาจัง" ยิ้มแสยะชอบใจ จู่ๆก็นึกสนุกขึ้นมาเลยทำท่างั้นล่ะมั้ง

100

ส่วนหน้าก็ยิ้มเย็นๆให้พี่สาว ไม่ได้แสดงความไม่พอใจออกมาชัดๆ แต่ดูก็รู้ว่าน่าจะแอบเดือดอยู่ไม่น้อย "นี่พวกท่านจะอำข้าเล่นทั้งพี่ทั้งน้องเลยงั้นสิ" พูดเสียงเรียบเย็น ใบหน้าสงบนิ่งเหมือนเข้าถึงแก่นแท้ของสัจธรรม "ไม่ ข้าไม่โกรธหรอก ไม่โกรธเลยจริงจิ๊ง" แต่เหมือนนาทีตลกอยู่ไม่นาน เพราะครู่ต่อมาเพอร์คินก็ไออีกรอบ แต่คราวนี้เขารีบเอามือปิดปาก หน้าก็ดูซีดลงเล็กน้อยด้วย "ชักเหนื่อยแล้วสิ" +

100

พยักหน้าแบบขอไปที เขาทำเป็นเหมือนจะสนใจแต่ที่จริงแล้วหูทวนลมอยู่ "ขอบคุณที่อุตส่าห์แนะนำกันขนาดนี้นะพี่สาว ข้ารู้สึกซาบซึ้งใจมากเลยจริงๆ" เลื่อนมือมาวางเหนือหน้าอกซ้าย หอบหายใจหนึ่งทีด้วยความเหนื่อย แต่ท่าทางแบบนี้ดูรวมๆแล้วน่าหมันเขี้ยวมากกว่าเดิมอีก "อะ หา?" กลับมาที่อีกประเด็น พอได้ยินอีกฝ่ายหลุดหัวเราะออกมาเด็กชายก็อ้าปากค้าง โดนเข้าอีกแล้วดิตัวผม "อึก" เขากำๆคลายๆมือ +

100