Reposted by มาร์ค (ผปค ไปเมา)

ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อคนตรงหน้ารู้ตัว ว่าจะให้นอนต่ออีกสักหน่อยแท้ ๆ
“เปล่าแกล้งสักหน่อย” ร่างเล็กยักไหล่เบา ๆ ปฏิเสธ ทว่าตากลมยังคงจับจ้องอยู่ที่เส้นผมสวยซึ่งปรกคลุมดวงตาคู่นั้นไม่วาง
“..พี่อยู่นิ่ง ๆ แปปนึง”
มือเล็กเอื้อมไปเกลี่ยเส้นผมนั้นอีกครั้งอย่างเบามือ รวมถึงจัดแต่งผมยุ่งให้เข้าที่ จึงผละออก
“เรียบร้อยค่ะ ขี้เซา“ ใบหน้าวาดยิ้มพร้อมคำพูดติดแซวเหมือนทุกครั้ง
”นอนจนผมยุ่งหมดแล้วนั่น“