iiinova — where your digital self keeps evolving

อ.แก้วตา (Slow) @kaewta-vrkn.bsky.social · 29/05/2026

(ขอบคุณค่ะ ฮิฮิ เอ็นดูมาก เขิน 🥺🥺🥺)

000

Reposted by อ.มาลัย 🌺

“ค่ะ พี่เป็นของเธอแล้วนะ” เสียงหวานหยดกระซิบข้างหูแผ่ว ก่อนจะอาศัยระยะห่างจรดริมฝีปากเข้าหาฝากสัมผัสรักไว้โดยไม่คิดลุกล้ำ นับจากวินาทีนี้ สถานะของเราคือคนรัก ーอีกครึ่งชีวิต ที่คอยประคับประคองกันและกัน

198

คำกล่าวที่ยากจะเอื้อนเอ่ย ทำเอาเจ้าตัวชะงักไปเล็กน้อย กังวลที่จะทำให้คนพี่อึดอัด แต่เธอเองก็คงเสียใจหากไม่ได้เอ่ยไป ความรู้สึกที่คนพี่บอก ชัดเจนถึงเพียงนี้ คงเหลือแค่เธอที่จะพูดความรู้สึกของตัวเองเสียที ”และคงจะดีไม่น้อย หากได้อยู่เคียงข้างพี่ในฐานะคนรัก“ “เป็นคนรักของมาลัย..ได้ไหมคะ”

100

ไฉนพอต้องเอ่ยถ้อยคำสลักสำคัญกลับตะกุกตะกัก ตั้งแต่ภาพที่เห็นในกระจกบานนั้น หลังจากได้ปรึกษากันไม่นานพวกเธอก็ตกลงดูใจกัน กว่าจะถึงวันนี้ก็ผ่านมาสักระยะหนึ่ง ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด ระยะห่างที่เปลี่ยนไปทีละนิด “คงจะดีไม่น้อย หากได้อยู่เคียงข้างกันเช่นนี้ไปตลอด“ มือเรียวอีกข้างช้อนมือเล็กของคนพี่ขึ้นมาอย่างทะนุถนอมเช่นเคย

100

“แม้ว่ามาลัยจะไม่เด็กแล้ว แต่ก็ยังทำให้มาลัยไม่ต้องกดดันตัวเองแสดงออกให้เหมือนผู้ใหญ่อยู่ตลอด” ฟังผ่านน้ำเสียง ก็คงเดาได้ไม่ยากนักว่ามาลัยไม่ค่อยมีโอกาสได้เป็นคนแบบที่เธออยากเป็นเท่าไหร่ “ขอบคุณนะคะ” ”การที่พี่อยู่เคียงข้างเสมอ มีความหมายกับมาลัยมากเลยค่ะ“ หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม ทั้งที่เคยต้องร้อยเรียงแปลคำพูดของผู้อื่นมานักต่อนัก

100

อ.มาลัย 🌺 @handle.invalid · 28/05/2026

"เอ๊ะ!“ คำตอบที่ไม่คาดคิดชวนให้มาลัยตกใจปนเขินอายอยู่ไม่น้อย แววตาคู่สวยลืมขึ้นมาสบกัน เธอรู้ว่าคนพี่ก็มีความสนใจในตัวเธอ แต่ครั้งนี้อาจเป็นครั้งแรกที่ได้รับรู้ว่าถูกรักมากถึงเพียงนี้ ”มาลัยก็ชอบพี่แก้วค่ะ“ เธอเอ่ยตอบเสียงเบา แต่ยังคงดังพอให้อีกคนได้ยิน ”ชอบรอยยิ้มของพี่ ชอบที่เห็นพี่ได้เป็นตัวเองได้อย่างสบายใจ“ ”ชอบที่ห่วงใยและปลอบประโลมมาลัยเสมอ“ เจ้าตัวเงียบไปครู่หนึ่ง

100

“ไม่เลยค่ะ” เธอส่ายหน้า อาจจะแฝงความประหลาดใจ แต่หาได้แปลกใจไม่ “นั่นสินะคะ“ ไม่เอ่ยคำใดตอบ อาจเป็นเพราะเธอไม่ได้เข้าใจความหมายของคำพูดนั้นเพียงพอ เรียวแขนกระชับขึ้นแผ่วเบา ถือวิสาสะถามกลับไปแทน ”แล้ว…พี่แก้วชอบหรือไม่คะ“ สัมผัสที่ว่า

100

Reposted by อ.มาลัย 🌺

เพลินตา @handle.invalid · 27/05/2026

#วงกต_VRKB ‎ ‎ดุสิตา ศิลปการสกุล รัตติกาล อมาตยกุล ‎ ‎[[ ถึงโถงรวมอย่างปลอดภัย ]] ‎ ‎(โค เวิ่น ไวๆ ว่าพบเห็นได้นะคะ ผปค.เพลินตาเข้าสู่ระยะงานเยอะพลังน้อย ขอโทษสังคมที่ยังไม่ตอบโรล ขอบคุณเพื่อนที่ดิสทำงานอยู่แล้วกาวให้ฟังเลยได้มีภาพในหัวมาวาด แรงใจของดิฉันคือการได้เห็นหลานๆ มอมแมม😭😭😭) ‎

12315

Reposted by อ.มาลัย 🌺

ประชาสัมพันธ์คอมมูวรางคณา @varangkana-npc.bsky.social · 27/05/2026

คาบเรียนที่ 6.2 ส̷อ̷บ̷ #วกวน_VRKN “ จากตอนแรกที่โถงใต้พิภพแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยอื้ออึง บัดนี้กลับค่อย ๆ เงียบสงัดลง ราวกับเสียงทั้งหมดกำลังถูกบางสิ่งดูดกลืนไปทีละน้อย ” รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

01918

เธอเองก็เข้าใจในความหวังดีนั้น จากเด็กที่ถูกตีกรอบอย่างแน่นหนา การได้เห็นเด็กๆได้อิสระที่อยากทำ คงเป็นความสุขใจอย่างหนึ่งสำหรับเจ้าตัวในฐานะอาจารย์ ฝ่ามือที่เดิมทีไม่อาจหาที่ทางของตนได้ จึงเอ่ยขออนุญาตแผ่ว “ขอโทษนะคะ” สิ้นเสียงพึมพำมือเรียวเอื้อมมาโอบจากด้านหลัง หวังให้ความใกล้ชิดช่วยปลอบประโลม “เศร้าหรือคะ” “มาลัยเองก็..ไม่อยากให้พี่แตกสลายเช่นกันค่ะ”

100

“แค่คิดถึงช่วงเวลาที่ยังเป็นเด็กค่ะ” “ช่วงที่เป็นเด็ก ช่างมีอิสระมากมายเหลือเกิน” หวนคิดถึงช่วงที่ไม่ต้องสนใจสายตาของผู้หลักผู้ใหญ่ที่บ้าน แก่นแก้วได้สมวัย นับเป็นช่วงที่มาลัยสนุกมากทีเดียว สดับฟังเรื่องราวและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย พยักหน้าตอบกลับใบหน้าสวยข้างกายเป็นระยะ คำแทนตัวที่เปลี่ยนไปจนอดไม่ได้ที่คิ้วคู่สวยจะเลิกขึ้น

100

”แต่แค่คิดว่าต้องกลับไปคุยกับผู้ใหญ่มากความตอนเป็นล่ามแล้ว…“ ”บางทีเด็กๆก็อาจจะเชื่อฟังมากกว่าล่ะมั้งคะ“ เธอแค่นหัวเราะ ศีรษะเอนอิงคนตัวเล็กกว่า สายตาเหม่อลอยมองท้องฟ้ายามพลบค่ำ “จะว่าสนุกไหม ก็คงไม่แคล้วได้เห็นตัวเองตอนเด็กอีกครั้งล่ะค่ะ”

100

เจ้าจันทร์ (Busy) @vrkn-jaojan.bsky.social · 25/05/2026

ท่าทางเจ้าตัวจะไม่ทันได้ฟังคำหยอกล้อสักเท่าไหร่ สายตาหลับพริ้มอย่างสบายอกสบายใจเมื่อถูกหอมแก้ม ซ้ำยังเคลิบเคลิ้มกับคำชมและท่าทางเกาคางนั้นอยู่ไม่น้อย รู้ตัวอีกหน ก็ถูกคนพี่เอนซบเสียแล้ว ”นั่นสินะคะ“ ”ที่จริงมาลัยก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะเหมาะกับการดูแลเด็กๆขนาดนั้นค่ะ“ ผ่านมาสักพักยังคงคิดเช่นเดิม

100

Reposted by อ.มาลัย 🌺

อื้ม ปลอยภัยก็ดีแล้วล่ะเนอะ ^^ ก่อนหน้านี้ หัวใจเด็กสาวแทบตกไปอยู่ตาตุ่ม หล่อนตั้งท่าเตรียมโจมตีผู้ถูกผีร้ายเข้าสิง ทว่าไม่ทันไรสถานการณ์ก็คลี่คลายลงเสียก่อน อื้ม แต่ก็ดีแล้ว ที่ไม่มีใครเป็นอะไรมาก เจ้าจันทร์หลับลงช้า ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก (?) และหวังว่าหลังจากนี้ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก ใช่มั้ย??? (แฮะ แอบแวบมาแจมเล็กน้อยนะคะ)

11612

Reposted by อ.มาลัย 🌺

ประชาสัมพันธ์คอมมูวรางคณา @varangkana-npc.bsky.social · 25/05/2026

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังกำวาฎกะแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วในวินาทีนั้นเอง— พรึ่บ! เงาสีขาวจำนวนมากพลันเคลื่อนไหวขึ้นจากสุดปลายทางเดิน เสียงกรีดร้องแหลมดังสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ ก่อนร่างของวิญญาณนับสิบจะพุ่งทะลุความมืดเข้ามาหาพวกเธอทันที บุหลันเบิกตากว้าง เพราะพวกมันคือวิญญาณแบบเดียวกับที่เคยเจอในสอบกลางภาค…

01413

อ.มาลัย 🌺 @handle.invalid · 25/05/2026

“แกล้งกันเหรอคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา สายตากำลังนับลายไม้มากมายบนพื้นผิวระเบียงคล้ายกับไม่มีพื้นที่จะนำสายตาไปวางให้ไม่สบสายตาอ้อนวอนของคนพี่ ด้วยไม่อาจต้านทาน แม้ไม่ปฏิเสธ แต่ก็ไม่อาจตอบโต้อะไรกลับไปได้เช่นกัน

100

อ.มาลัย 🌺 @handle.invalid · 25/05/2026

ร่างสูงชะงัก คงเป็นอะไรเช่นนี้ที่เธอเองก็ยังไม่ชินนัก ทั้งสัมผัสและความใกล้ชิด “เอ๊ะ!..” แววตาเบิกโพลง ร่างกายสะดุ้งโหยง ไม่อาจคาดเดาว่าตนกำลังทำสีหน้าแบบใดออกไปอยู่ แต่พอเข้าใจได้ว่าอยากจะหอมแก้ม ”ด…ได้ค่ะ“ เสียงตะกุกตะกักที่พยายามจะดูปกติ ประกอบกับแววตาที่เผยน้อยอยู่แล้วบัดนี้กลับหลบตา ไม่ว่าอย่างไร มาลัยก็ยังไม่กล้าแตะเนื้อต้องตัวแก้วตามากนัก

100

Reposted by อ.มาลัย 🌺

อ.แก้วตา (Slow) @kaewta-vrkn.bsky.social · 25/05/2026

#VRKN_Commu “ในตอนที่ภาษาพูดใช้ไม่ได้ ภาษากายก็สำคัญค่ะ” “ถ้าเราอ่อนโยนกับเขา เขาก็ย่อมโอนอ่อนกับเรา” “เป็นเรื่องพื้นฐานอยู่แล้วใช่ไหมล่ะคะ?“ •┈┈┈•┈┈┈•┈┈┈ ธวัลรัตน์ รัตนวงศ์ (แก้วตา) อาจารย์วิชาหิมเวศศึกษา | เรือนธาราลัย 160/50 | มนุษย์ 32Y “...” ; ตลค.พูด ..... ; บทบรรยาย ((...)) ; ผปค. Doc : docs.google.com/document/d/1...

01514

Reposted by อ.มาลัย 🌺

ไอริณ @vrkn-irin.bsky.social · 22/05/2026

เสียงประตูถูกเปิดอย่างดูรีบร้อน เธอน่าจะเป็นคนท้ายๆที่มาส่งงาน เพราะแดดข้างนอกก็เป็นเวลาเย็นเสียเเล้ว ไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร แต่เธอสามารถปรุงยาได้ครบตามที่ระบุไว้ แต่สภาพน่ะหรอ แค่จะเดินมาส่งยังโซเซเปิดประตูห้องผิดถูก ผมเผ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงจนจำไม่ได้ แถมที่ยังถือกระดาษนั่นเพราะเสียงหายไป ถึงพูดได้ควันไฟก็ทะลักออกจากปาก แถมน้ำเเข็งที่ติดกระดาษนั่น ทำหม้อระเบิดเพราะผลึกฟ้ามาแน่ๆ

1109

Reposted by อ.มาลัย 🌺

ไอริณ @vrkn-irin.bsky.social · 23/05/2026

#วงกต_VRKN แป้บๆก็จะจบภาคเรียนอยู่แล้ว เกือบสามเดือนที่ผ่านมานี่ จะเรียกว่าสั้นก็สั้น ยาวก็ยาว เวลาที่อยู่นี่ไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลย ส่วนใหญ่จะเกินความคาดหวังมากกว่า ในหลายๆความหมาย ณรารินทร์นั่งยืนรำลึกไปพลางตั้งสติไปพลางในขณะที่เด็กปี1คนอื่นๆค่อยๆเดินเข้าไปกันแล้ว สายตาที่เริ่มคุ้นชินกับความมืดมองไปที่ทางเข้าอันเงียบสงัด พวงมาลัยถูกเก็บไว้อย่างดี ขวดยาพร้อม "จะเข้าไปล่ะนะ"

11312

Reposted by อ.มาลัย 🌺

ศิริกานต์ 🐈‍⬛ @handle.invalid · 22/05/2026

#กลิ่นควันของพืชพรรณ_VRKN ศิริกานต์นำของมาส่งโดยติดสถานะพูดโกหกไม่ได้ เมื่อถูกถามว่าการสอบเป็นอย่างไรด้วยความหวังดีจึงเผลอโพล่งออกมาเสียหมด หลังจากพูดจบเพียงยิ้มให้ตามมารยาทและเดินจากไปเงียบๆ เท่านั้น

01411

อ.แก้วตา (Slow) @kaewta-vrkn.bsky.social · 24/05/2026

(ทำไมล่ะค่ะ อย่าน้ะ😣😣😣)

000

Reposted by อ.มาลัย 🌺

“ขอบคุณค่ะ” คนพี่ทำท่าจะรับแก้ว กระทั่งความคิดหนึ่งที่แล่นเข้ามาในหัวทำเธอชะงักไป “อ๊ะ เดี๋ยวก่อนสิ” อาศัยจังหวะที่ร่างนั้นโน้มตัวลงเลื่อนมากอดแขนรั้งอีกฝ่ายไว้ยังไม่ให้กลับไปยืนเต็มส่วนสูงในทันที ร่างเล็กเขยิบเข้าไปใกล้หมายจะหอมแก้มแทนรางวัลและฝากความเอ็นดู “คือว่า” “…ได้ไหมคะ?” ทว่าด้วยเกรงว่าจะล่วงเกินอีกฝ่ายเกินไป จึงใช้เพียงสันจมูกคลอเคลียแก้มนวลอย่างถนุถนอมแทน

176

“ได้สิคะ” สิ้นคำอนุญาตร่างสูงก็โน้มลงมาหา มือเรียวประคองแก้วอีกฝั่ง ก่อนที่จะเป่าเบาๆอยู่หลายหนหวังให้คลายร้อน “เรียบร้อยค่ะ” เจ้าตัวทำท่าจะผละออกให้คนพี่ได้ดื่มด่ำ ไม่หวังรบกวนใดๆ

100

“ให้มาลัยช่วยเป่าไหมคะ” ใบหน้าวาดยิ้มอย่างอารมณ์ดี ต่อให้เป็นเรื่องที่เล็กน้อยแค่ไหน เธอก็ยินดีที่จะทำให้เสมอ

100

“นั่นสินะคะ” ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ ก่อนสายตาจะเบนไปหาผืนฟ้าที่ค่อย ๆ มืดลงอย่างเชื่องช้าจนเห็นดาวดาวประดับฟ้า “พี่แก้วเนี่ย..ชอบดูดาวไม่เปลี่ยนเลยนะคะ“ คนน้องเผยเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี นึกถึงปีหรือสองปีก่อน ที่เธอตามหาคนพี่ไม่พบ จนมารู้ทีหลังว่าเจ้าตัวออกจากห้องไปดูดาวในป่า “ระวังร้อนนะคะ” เอ่ยเตือนยามเห็นคนพี่ยกแก้วขึ้นมาคล้ายจะดื่ม

100

ไม่ลืมที่จะหยิบผ้าคลุมผืนบางติดไม้ติดมือมาเช่นกัน “โพล้เพล้เช่นนี้อากาศเย็นนะคะ” เสียงทุ้มนุ่มลึกทักขึ้น พร้อมผ้าผืนบางถูกวางคลุมบนไหล่เล็กอย่างทะนุถนอม “เครื่องดื่มอุ่นๆแก้หนาวค่ะ“ เธอเอ่ยก่อนส่งแก้วหูหิ้วที่เพิ่งชงกาแฟร้อนไปเมื่อครู่

100

ไอร้อนพวยพุ่ง พร้อมกับมวลน้ำสีเข้มที่หมุนวน เป็นอีกครั้งที่พี่สาวคนสนิทจะแวะเวียนมาเที่ยวเล่นที่ห้องของเธอ ตั้งแต่ที่ตกลงดูใจกัน ระยะห่างก็ลดลงจนเธอเองก็ไม่ทันตั้งตัวนัก น่าแปลกที่เธอไม่เคยปฏิเสธความใกล้ชิดนี้แม้แต่น้อย ฝ่าเท้าก้าวเดินเบาหวิวราวกับร่างกายไม่มีน้ำหนักอันใดจ้ำออกมาจากพื้นที่ในห้อง กระนั้นเสียงกำไลข้อเท้าก็ยังคงดังเป็นระยะให้คนพี่รับรู้การเคลื่อนไหว

100