iiinova — where your digital self keeps evolving

" อาจจะส่วนหนึ่งครับ.. " คิ้วของเขาลู่เล็กๆพอได้ยินแบบนั้น แม้จะผ่านมานานขนาดนี้แล้วแต่รอยร้าวของอีกฝ่ายกับเด็กๆก็ยังไม่ดีขึ้นอย่างที่เขาคาดไว้ " อเล็กเซย์ซัง..ปกติได้พูดคุยกับพวกเขาบ่อยแค่ไหนครับ? " " ถ้าไม่สะดวกใจตอบก็ไม่เป็นไรนะครับ "

100

" คุณพ่อเคยพาไปอยู่ครับ.. " เขาลุกขึ้นมาแล้วยืนพิงแถวๆนั้นแทนขณะที่ฟังเรื่องของอีกฝ่ายไปด้วย และเบนสายตาลงมอง " พอเห็นไฟเย็นแล้วนึกถึงที่เอาไปเล่นแถวๆทะเลเลยนะครับ.. " ดอกไม้ไฟก็สวยดีอยู่สำหรับเขา แต่ถ้าให้เลือกล่ะก็มีควันไฟเป็นสีสันในมือก็สนุกไม่น้อย " ตอนนี้ได้พาเด็กๆไปเล่นบ้างไหมครับ "

100

" แน่นอนครับ ผมมีแนะนำเยอะเลย ถ้าศัพท์ที่อ่านยากล่ะก็.. ผมแนะนำวีดีโอสื่อการสอนดีกว่าครับ " แน่นอนว่าอาจารย์ไอทีแบบเขามีคลิปสอนดีๆเยอะอยู่แล้วสำหรับวิชาอื่นๆที่เขาเก็บเอาไว้ให้คนอื่นๆด้วยในตอนที่อาจจะไม่มีใครช่วยสอน " ผมมีแบบอัดเสียงด้วยนะครับ ถ้ากลับห้องแล้วผมจะหาเครื่องเล่น MP3 ให้ครูลิสนะครับ "

100

" เห? จริงเหรอครับ ถ้างั้น.. " เขาย่อตัวลงดูของที่อยู่ในชั้นล่างๆแล้วก็ลองหยิบจับมาสองสามชิ้นด้วยความตื่นเต้น มีไพ่จิ๋วๆไว้ให้ได้เล่นจึงเลือกมาติดมือไว้สักหน่อย " ยอดเลย ผมไม่ได้เห็นนานแล้วนะครับของพวกนี้ ทำเอาคิดถึงตอนเด็กๆเลยครับ " มาฮิโระกล่าวอย่างตื่นเต้นและมองดูสิ่งของต่างๆที่ได้มา แม้จะไม่ได้มีราคามากแต่ก็ทำให้หวนนึกถึงเรื่องดีๆในตอนเด็ก

100

" อืม.. นั่นสินะครับ สำหรับผมคงจะแยกยากพอสมควรว่าตอนไหนควรพอ " เขาหันไปยิ้มให้เธอแล้วพยักหน้าเดินไปหยอดเหรียญแล้วกดกาแฟยืนดื่มให้พอสงบลงบ้างกับความกังวลในอนาคต " แล้วลิสซังล่ะครับ ช่วงนี้มีเรื่องอะไรในใจหรือเปล่า? " " หากต้องการคำชี้แนะล่ะก็ผมยินดีช่วยเลย "

100

Mahiro @mahiro-shr.bsky.social · 04/10/2026

" แบบนั้นก็ดีแล้วครับ โอ๊ะ มีเมนูประจำสินะครับเนี่ย? " เขารอจ่ายเงินให้เรียบร้อยแล้วพยักหน้าขอบคุณแม่ครัวไปอย่างนอบน้อม ส่วนเขาเองก็แค่ไปซื้อเครื่องดื่มมาติดมือไว้ " เก็นมุซังดื่มอะไรดีครับ ? " มาฮิโระหันไปถามขณะที่หยอดเหรียญลงไป

100

( จำไม่ได้ครับ นึกว่าเด็กห้องอื่น.. ) /คนมันโตะจายอ่า

100

( อ้าว สวัสดีครับเทนชิเซนเ—... เห—?! )

100

( นักเรียนหน้าเหมือนคนที่ครูรู้จักเลยครับ /โอ้ย เนียนแน่นอนครับ ยังเด็ก )

100

( ขอบคุณที่เข้ามาบวกเช่นกันครับ ฝากงานไว้กับเทนชิซังจนได้ Onz ไม่อยู่ช่วงไหนจะเคาะไปบอกนะครับ )

000

( ผมตกเครื่องครับ )

000

" อืม ประมาณนั้นครับ ยืดเส้นยืดสายนิดหน่อย " เขาหัวเราะเบาๆตอบไปแบบนั้นก่อนจะค่อยๆขยับตัวนั่งลงที่เก้าอี้โต๊ะทำงานของตนเองดีๆ " โฮมุระซังเหนื่อยมั้ยครับ? รับชาหรือกาแฟสักหน่อยไหม "

000

" รสชาติมันไม่ประหลาดไปหน่อยเหรอครับ ผมไม่อยากเห็นเด็กๆคลื่นไส้ " " เป็นกิจกรรมเหนือความคาดหมายจริงๆนะครับ " เขายกมือโบกๆไปมารีบปรามอีกฝ่ายก่อนจะลงมือให้เด็กกินเข้าจริงๆ ไม่อย่างงั้นอาจจะเป็นประสบการณ์่ที่เลวร้ายแน่ๆเกิดมีคนอาเจียนในวงเพื่อน มาฮิโระเดินไปเรื่อยๆโดยไม่รู้ปลายทาง ระหว่างบทสทนานั้นก็เพียงแค่ก้าวตามอีกฝ่ายไปเท่านั้น

100

" ด-ดวงบอกแบบนั้นเหรอครับ?! " เขายกมือกุมปากตัวเองด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อในเรื่องชะตาของตนเองที่ออกมาจากปากอีกฝ่าย " เอ๋ วันนั้นวันจันทร์ก็ยังต้องทำงานนะครับ " ถึงจะดีใจที่ตัวเอง 32 ปีเต็มๆก็เถอะ อย่างมากวันนั้นเขาก็คงแค่ซื้อของสนองตนเองเท่านั้น " คิดจะทำอะไรเหรอครับ? "

100

เกิดทานาบาตะสินะ.. เขาที่ฟังจากอีกฝ่ายแล้วขบคิดชั่วครู่ใครจะคิดล่ะว่าดวงจะดูได้มากถึงเพียงนั้น ราวกับว่าเป็นความเห็นส่วนตัวจากอีกฝ่ายเสียอย่างงั้น ..ไม่หรอก คิดมากไปเอง " ไม่หรอกครับ เป็นความสามารถที่วิเศษมาก" พอพูดถึงครอบครัวเขาก็ได้แค่ยิ้มแห้งๆ แค่นี้เขาก็ได้ข่าวร้ายสองอย่างแล้ว ความอึดอัดใจของเขามันก็มีมากโข " ไม่เป็นไรครับ เท่านี้ผมก็ได้รู้เยอะแล้ว " " ผมจะเชื่อครับ "

100

" ผม.. ส่วนมากทานพวกข้าวบ้างขนมปังบ้างแล้วแต่ความรีบครับไม่ได้เจาะจงเมนูมาก " ตลอดมาเขาค่อนข้างจะหลีกเลี่ยงจำพวกเส้นเพราะนอกจากจะเสี่ยงเลอะเทอะแล้วก็ยังมีโอกาสทานเสร็จช้าไปอีก " ฟังดูแล้วของคุณเหมือนจะเน้นอิ่มเลยนะครับเนี่ย " เขาเดินตีคู่ไปจนถึงโรงอาหารแล้วพาอีกฝ่ายไปดูว่าพอมีอะไรน่าสนใจบ้างที่อีกฝ่ายน่าจะชอบ

100

( วิธีทำอาหารน่าจับไปเรียนใหม่มากครับ ทนหน่อยนะเวร่าจัง )

100

" ได้ครับ งั้นไปดูกันเถอะว่ามีอะไรทานบ้าง " เขากล่าวจบก็เป็นฝ่ายนำอีกฝ่ายออกไปจากโซนห้องพักครูไปด้วยกัน ระหว่างทางก็พยักหน้ารับทักทายทั้งเพื่อนร่วมงานและนักเรียนไปด้วย " เก็นมุซังปกติชอบทานอะไรเป็นมื้อกลางวันครับ? " มาฮิโระหันกลับไปถามอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม ถือโอกาสได้พูดคุยด้วยกันมากขึ้นกับคู่สนทนา

100

" เอ.. ครับ ถ้าแค่นั้นผมไม่มีปัญหา " เขากระพริบตาหน่อยๆก่อนจะรับมายืนเขียนบนฝ่ามือของตนเองทั้งวันเดือนปีไปด้วย [ 19 ตุลา 1994 ] พอเขียนเสร็จก็นำมันส่งไปให้อีกฝ่ายจากนั้นก็เหมือนจะนึกขึ้นมาได้ว่าพวกรายการทีวีหรือนิตยสารเองก็มีดูดวงด้วยปีนักษัตร " จะว่าไปเทนชิซังราศีอะไรครับ? "

100

" ถ้าของทั่วๆไปผมก็พอเตรียมอยู่ครับ แต่ของสันทนาการอื่นๆอาจจะต้องดูอีกที " พอพูดเรื่องงานขี้นมาเขาก็จับปลายคงตนเองทำหน้าตาครุ่นคิดไปด้วยว่าจะเอาอะไรไปให้เหมาะสมดี เอามุกปีก่อนๆมาเล่นก็คงจะไม่สนุกเท่าแล้ว " อเล็กเซย์ซังตื่นเต้นกับทัศนาศึกษาเหรอครับ?! ✨ " น้ำเสียงและแววตานั้นเป็นประกายราวกับทิ้งเรื่องก่อนหน้าไว้ด้านหลังจนหมดสิ้น

100

" ใจดีจริงๆเลยนะครับเทนชิซัง " เขาไม่คิดว่าสมควรได้รับจากอีกฝ่ายเลย เขาไม่สังเกตคนใกล้ตัวด้วยซ้ำ " ถ้าเธอเห็นผมเป็นแบบนั้นผมก็พอรู้จักตัวเองขึ้นมาบ้างแล้วล่ะครับ ว่าไม่ได้แย่ขนาดนั้น.. " เรื่องง่ายๆแต่เขาเองมักทำให้มันซับซ้อน จนท้ายที่สุดไม่รู้เลยว่าควรทำอย่างไร เขาคงโชคดีก็ได้ที่มีคนคอยนำทางในโลกใบนี้อยู่บ้างในตอนที่เขาหลงทาง " เอ๋-.. ผมไม่ค่อยเชื่อซะด้วยสิ เทนชิซังทำได้เหรอ? "

100

" ผมไม่ได้นัดวันนี่ครับ.. " พอได้ยินแบบนั้นมาฮิโระดันเข้าใจไปว่าเก็นมุอดข้าวเที่ยงทุกวันจนทำให้เขาทำสายตาสงสาร(?)ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ " จะเอาเป็นเงินหรือให้ผมซื้อให้ล่ะครับ " เขาถามไปตรงๆแล้วเลื่อนสายตามองปริบๆ

100

" เอ๋?! นาเบะรอบก่อนยังไม่เข็ดอีกเหรอครับ " เขาหัวเราะแฮะๆแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร ถ้าอีกฝ่ายอยากให้นัดหมายเขาก็คงต้องดูว่าใครมาได้บ้าง " อืม... ของที่ว่าผมจะลองไปหาดูนะครับ " มาฮิโระค่อยๆขยับสองมือไพล่หลังไว้แล้วเดินไปสูดอากาศที่หน้าต่างแทน สงบสติอารมณ์ของตนเองก่อน หลังจากนี้ยังจะต้องไปเจอนักเรียนอีก หลายวัน.. ไม่เคยคิดว่าจะต้องไปในจังหวะเปิดเทอมเลย

100

" เอ๊ะ-.. เอ่อ.. 💦 " เขาลูบหลังคอตนเองหลังจากอีกฝ่ายย้ำอีกครั้งด้วยความประหม่า ก่อนจะโค้งให้เล็กน้อย " ได้สิครับ อเล็กเซย์ซัง " " จะไปที่ไหนเหรอครับ? " มาฮิโระเงยเล็กน้อยมองตาปริบๆรอคอยคำตอบดั่งสุนัขขี้สงสัยและพร้อมจะไปตามปลายทางที่อีกคนบอกตนเอง

100

เขาดื่มชาให้หมดสงบใจตนเอง ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะทีเล่นทีจริงอะไร บางทีเขาก็อ่านไม่ออกอย่างที่ควร.. " ดีขึ้นแล้วล่ะครับ ก็เทนชิซังช่วยผมแก้ปัญหานี่ครับ " เขาส่งยิ้มให้จนตาหยี อย่างน้อยๆอีกคนก็ช่วยทำให้เขารู้สึกได้รับการแบ่งเบาจากความกังวลนี้ไปได้มากโข " มีอะไรอย่างอื่นที่อยากได้ไหมครับ ตอนผมกลับมา "

100

" ไม่ใช่หรอกครับ ฮ่ะๆ " เขาเหลือบมองอีกฝ่ายแล้วหลุบสายตาลงครุ่นคิด มันควรแล้วจริงๆหรือที่จะพูดคุยเรื่องนี้กับอีกฝ่ายที่มีปัญหาของตนเองอยู่แล้ว " เดี๋ยวผมก็คงผ่านได้แหละครับ เหมือนทุกที " เขายิ้มให้บางๆแล้วเปิดลิ้นชักตนเองหยิบแผนการสอนขึ้นมาเหมือนว่าจะเตรียมล่วงหน้าแทบจะครบบทเลย เป็นครูสายนี้ต้องคอยตามข่าวสารตลอดๆ " ถ้าผมไม่อยู่คงไม่มีคนสอนวิชานี้แทน แอบลำบากเลยครับ "

100

" จริงเหรอครับ? ที่จริงมีอย่างอื่นด้วย ไว้ผมทำเป็นอาหารแล้วมาให้ดีกว่า " มาฮิโระคลี่ยิ้มออกมาอย่างสดใสเมื่ออีกฝ่ายกล่าวมาแบบนั้น อีกทั้งขนมก็ส่งถึงมือแล้วด้วย " อย่าบอกนะครับว่าป่านนี้แล้วยังไม่ทานมื้อเที่ยง? "

100

" อืม.. ผมไม่ได้ป่วยหรอกครับ แค่มีเรื่องหนักใจเฉยๆเท่านั้นเองครับ " เขาเดินตีคู่กับอีกฝ่ายไปแล้วยิ้มรับออกมา สายตาของเขามองไปทางเบื้องหน้าแล้วค่อยจับปลายคางครุ่นคิด " ปัญหาครอบครัวน่ะครับ มีสองเรื่องใหญ่ๆที่ผมต้องจัดการ " " ผมจะพยายามคิดว่าตัวเองจิตปกติเวลาเจอปัญหา ถ้าผมไม่สู้แล้วใครจะสู้ " " ผมคิดแบบนั้นน่ะ.. เพราะงั้นขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง ฮ่ะๆ "

100

" พวกเขาไม่แสบสักหน่อยครับ " ยังมิวายเถียงกลับไปแต่ก็มองตามมือที่ถูกจับแบบงงๆจนกระทั่งอีกฝ่ายสัมผัสเขาอย่างคาดไม่ถึง มาฮิโระตัวแข็งค้างไปชั่วครู่ " ฮ่ะฮ่ะ ผมทำได้อยู่แล้วครับ เธอยึดไม่ได้หรอก " เขาดันแว่นตนเองด้วยท่าทีตระหนกปนร้อนหน้าขึ้นมาอย่างไม่ชินกับการกระทำประเภทนี้นัก ท..เทรนด์ใหม่เพื่อนเขาทำกันเหรอ.. อายุเขาอาจจะเข้าไม่ถึง " เดี๋ยวเถอะครับ.. เล่นอะไรกับครับเนี่ย "

100

" ถ้าผมเอามาก็แปลว่าผมสะดวกใจจะเอามาฝากไงครับ " " ที่บ้านผมก็มีตั้งเยอะ ผมอยู่คนเดียวทานไม่หมดหรอก " เขามองอีกฝ่ายปนเคลือบแคลงเล็กๆไม่รู้ว่าเก็นมุจะเอายังไงกับเขากันแน่ " ตกลงแล้ว.. รับมั้ยครับ? ถ้าไม่สะดวกใจก็บอกผมครับ "

100

(โฮมุระซัง5555555 ผมขอโทษที่มีภาพบาดตา) " ฮ่าฮ่าฮ่า นิดหน่อยครับบบ " ท่าทางดีดผิดปกตินี้เขากำลังกลบเกลื่อนความเครียดไปให้พ้นหัวเขา ความบ้าขึ้นมาอาจจะทำให้อีกฝ่ายตกใจ มาฮิโระสำนึกได้ภายในเสี้ยววิเท่านั้นก่อนจะกลับมาอยู่ในสภาวะเจียมเนื้อเจียมตัวอีกครั้งแล้วโค้งให้ " ขอโทษครับ คึกไปหน่อย "

100

" ฮ่ะๆ กลัวผมไม่กลับมาหรือไง " เขายกมือขึ้นมาแล้วยอมเกี่ยวกับอีกฝ่ายปนขบขัน วิธีการแบบนี้คงจะพูดได้ว่าเทนชิยังเด็กอยู่จริงๆ ถึงกระนั้นเขาก็รู้ว่ามีคนอยากให้เขามา " ผมไม่ปล่อยให้เธอยึดเด็กๆที่น่ารักห้องผมนานหรอกนะ วางใจเถอะ "

100

ฝ่ามือขยับลงไปรับแก้วจากอีกฝ่ายแล้วครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนยกชาขึ้นดื่มไปเล็กน้อย " รวมไปกลับก็น่าจะเป็นสัปดาห์อยู่ครับ ผมคงมีเวลาจัดการทางบ้านไม่มาก " เขายิ้มเจือไปด้วยความเกรงใจเพราะต้องปล่อยให้ตำแหน่งที่นี่ของเขาต้องมีคนรับผิดชอบแทน " ยังไงต้องไปกับเรือสำราญ ผมต้องดูก่อนว่าระยะนี้มีเรื่องต้องทำอีกไหม "

100

เขาถึงกับหัวเราะเบาๆออกมาเมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมา เทนชิชักจะมองออกแล้วสิว่าเขาไม่อยากทอดทิ้งนักเรียน หลายปีที่อาศัยที่นี่ทำให้เขามีพันธะมากมาย " นั่นสินะครับ.. " พอถูกจับใบหน้าลงมาเขาก็ซ่อนสีหน้าปวดใจไม่อยู่นัก โดยเฉพาะเรื่องการทำงานกับผู้คน ทั้งๆที่เขาเองก็มีบทเรียนแล้ว " ถ้าได้วันเหมาะๆแล้วถึงตอนนี้ขอรบกวนเทนชิซังด้วยนะครับ.. " " ผมจะตอบแทนอย่างดีเลย " เขากลับมายิ้มให้

100

" เอ๊ะ? จะดีเหรอครับ? " เขาที่ได้ยินแบบนั้นก็มีท่าทีเกรงใจตีตื้นขึ้นมา แต่เขาพยายามคิดในมุมกลับแล้วเขาคงทำตัวน่าเป็นห่วงจริงๆ " ถ้างั้น.. สูดอากาศสักหน่อยก็คงดีขึ้น " ทั้งๆที่เขาเป็นฝ่ายถูกชวนแต่รีบเดินนำไปที่ประตูใกล้ๆแล้วหันมาหาอีกฝ่ายทั้งรอยยิ้ม " ไปกันครับ ลิสซัง✨ "

100

" จ-..จริงเหรอครับ ผมขอโทษครับ " เขากุมมือตัวเองไว้ช่วงอกอย่างประหม่า ไม่คิดว่าตนจะใจลอยจนไม่รับรู้เสียงขนาดนั้น " คือว่า.. พ่อของผมเขาอาการหนักขึ้นน่ะครับ " " เขาเริ่มจำแม่ผมไม่ได้แล้ว เลยคิดว่าอาจจะต้องกลับไปดูเขาสักหน่อยในช่วงที่ว่างจริงๆ " แต่ภารกิจที่นี่เขาเองก็มีต้องทำอีกเยอะ ไม่อยากให้แม่ของตนลำบากคนเดียว

100

" ม-ไม่เป็นไรครับ ผมคิดอะไรเพลินๆไปเอง " เขาดีดตัวเองขึ้นมายืดปัดตัวเองแล้วหัวเราะแฮะๆ เผลอทำตัวเสียมารยาทไปซะแล้ว " งานก็พอสมควรครับ เพิ่งสอนเสร็จเหรอครับ? " มาฮิโระถามไถ่่อีกฝ่ายพร้อมใบหน้าที่ยิ้มสดใสขึ้นเมื่อได้เจอผู้คน แววตาฉายความเป็นมิตรไม่เปลี่ยนแปลง

100

" อ้อ งั้นแปลว่าไม่เอาสินะครับ? " เขายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจแล้วเก็บกลับไป บ่นขนาดนั้นก็ตามใจแล้วกัน

100

( ขอบคุณนะครับ 🥺✨ )

000

เห็นสีหน้าแล้วก็ยกมือขึ้นปรามพร้อมหัวเราะออกมาแห้งๆเชิงว่าเขาไม่ได้ดื่มจริงๆ ตอนนี้แค่มีเรื่องต้องคิด " นี่.. ผมไม่ปล่อยให้ตัวเองมีกลิ่นเหล้าติดมาโรงเรียนหรอกนะ " " ไม่มีใครทำอะไรหรอกครับ จมูกแดงเลย ไปห้องพยาบาลไหมครับ " เขาแตะปลายจมูกอย่างถือวิสาสะด้วยสีหน้าเป็นกังวล ไม่รู้ว่าจะเลือดออกเข้าหรือเปล่า

100

" ทำไมทำเสียงแบบนั้นล่ะครับ ฮ่ะๆ ไม่เข้าเลย " เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายกำลังเลียนแบบใคร แต่มือแบบนี้มันจะมีสักกี่คนเชียว ตัวขยับเล็กน้อยหันเสี้ยวหน้าไปมองก่อนจะยิ้มให้เหมือนเคย " อ่า.. มันดูแย่มากเลยเหรอครับ? ฮ่ะๆ พอดีมีปัญหานิดหน่อยครับ "

100

( เทนชิซังมาจังหวะฮามาก5555555 ) เหมือนปะทะกับอะไรแต่ที่กระเด็นไปแน่ๆไม่ใช่เขาแน่นอน มาฮิโระมึนงงสักครู่ก็รีบพยุงตัวขึ้นมาอย่างตื่นตกใจ " จ-เจ็บมากไหมครับเทนชิซัง 💦 " ทำหน้าเหมือนจะตะหนกพอตัวก็เล่นทำให้ตัวปลิวไปซะขนาดนั้น ม-ม-ไม่ได้ตั้งใจ!?

100

" ซ-เซนเซย์แว่น!? เก็นมุซัง ผมมีชื่อนะครับ! " " มาฮิโระต่างหาก เรียกให้ถูกด้วยครับ " เขามองเก็นมุควับแล้วมุ่ยปากน้อยๆก่อนจะนึกขึ้นได้รีบค้นกระเป๋าตัวเองแล้วเดินเข้าไปยื่นกล่องให้ด้วยรอยยิ้มสดใส " ขนมครับ ของฝากจากที่บ้านผม เรื่องข้าวขอติดไว้ครั้งหน้านะครับ! "

101

( สมัครได้น่ากินมากครับ 😌 )

010

" อ๊ากกกกก?! " เขาตกใจจนเซลงหงายไปกับเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ เพราะประสาทสัมผัสของเขาไม่ได้อยู่กับการระวังตัวเลยแม้แต่น้อย โครม! นอนแหมะอยู่กับพื้นอย่างน่าสมเพช สภาพไม่น่าเรียกอาจารย์ได้เลย " อ-เอ่อ... สวัสดีครับ ผมไม่ได้โดนรังแกหรอก ฮ่ะฮ่ะ " ยกมือตะเบ๊ะทั้งๆท่านั้นด้วยรอยยิ้มจนตาหยี

100

( นร.ก็จอยได้นะครับ โต๊ะทำงานผมนั่งติดประตู เห็นเต็มๆ )

010