Bewustzijn creëren voor het koloniale leed vormde hét thema van Arions werk, maar daarmee liep hij voor de troepen uit.

Het oeuvre van Hella S. Haasse geldt als een van de meest veelvormige én coherente in ons taalgebied. Haar biograaf Aleid Truijens toont aan hoezeer dat oeuvre samenhangt met het leven van de…

Miserabel, vies geval, pseudo-erotisch blabla, werd Anna Blamans roman Eenzaam avontuur in 1948 genoemd. Maar ook: gevoelig, scherpzinnig, oprecht. Hoe kijken we nu naar dit controversiële werk?

Volgens Sjoerd Kuyper moet de gekte terug in onze boeken. Met De Grote Vloed schreef hij inderdaad een knettergek jeugdboek. Godzijdank, schrijft Renée van Marissing. Want de humor geeft het dystopische avontuur lucht.

Bezoek het museum voor jong en oud in Den Haag, bekijk vernieuwende online exposities in het LiteratuurLab of doorzoek het archief.

In enkele kartonnen dozen en een blauwe Ikea-shopper kwam het archief van illustrator Jet Boeke naar het museum. Van de allereerste tekeningen – toen nog gemaakt met viltstift in plaats van aquarel – tot schetsmateriaal en televisiescripts.

‘Nergens voel ik mij zoo leven als op zee’. Frits Woudstra maakte op basis van een bekende foto dit portret van J. Slauerhoff. Hij staat erop met zeemanspet en tussen tropisch...

Het staat buiten kijf dat Louis Paul Boon (1912-1979) een groot, groot auteur was.

Dit archiefstuk is geen gimmick. Het heeft wel degelijk literair-historische waarde. In het titelverhaal van de bundel Het jongensmeisje (1998) gaat het uitgebreid over dat gebit, ‘zo’n fietsenrek in je mond’, ‘van die donkergrijze slotjes in je mond’, het jongensmeisje dat hij kust en dan ‘de smaak van sleutelbos en wielklem en economische vooruitgang’. Mooi. En ook gruwelijk aandoenlijk.

Mijn eerste grootschalige schrijfproject was dan ook een regelrechte Van Loon-imitatie: het verhaalde over een broer en een zus die verdwaalden in een groot griezelpretpark

Expeditie Nooit meer slapen volgt Willem Frederik Hermans tijdens twee reizen door het onherbergzame hoge noorden van Scandinavië. De wetenschap brengt hem hier. Maar het zijn vooral de schrijver...

De oermoeder van de Indische tak van de Nederlandstalige koloniale letteren Dé-Lilah publiceerde tussen 1897 en 1901 een paar duizend bladzijden en verdween toen in de mist.

In het archief van het Literatuurmuseum staan dozen vol met bierviltjes. Ze zijn niet van een alcoholminnende schrijver of een auteur die ideeën voor nieuw werk het liefst op compact karton neerpende – nee, ze vormen een essentieel onderdeel van het schrijfonderwijs van Renate Dorrestein.

Veel van de foto’s zijn verzameld in albums, bevestigd met stukjes plakband die niet voor de eeuwigheid bedoeld zijn.

Tijdens haar reis door Indonesië, medio jaren zeventig, zag ze een omgeving die ingrijpend was veranderd ten opzichte van het decor van haar jeugd: een land dat volgens haar dringend beschreven moest worden.

Toen Marjolein Visser voor kinderen begon te schrijven, merkte ze dat dit minder serieus wordt genomen dan het schrijven van ‘echte’ literatuur. In het museum vindt ze een lezing over precies dit onderwerp van de beschermheilige van de jeugdliteratuur: Thea Beckman.

Marjolein Visser ging op bezoek bij (de naar eigen zeggen erg verlegen) Thé Tjong-Khing voor een persoonlijk gesprek over zijn inmiddels zeven decennia omspannende loopbaan als illustrator. Hij tekent nog elke dag en denkt voorlopig niet aan stoppen. ‘Gewoon zo door, dat wil ik het liefst.’

Deze vriendschappelijke en ietwat onhandige briefwisseling kwam wel voor een hele merkwaardige reden tot stand. Namelijk: vissen!

‘Zij had het haar tot boven de oren laten wegknippen, zodat het, in een scheiding over haar kleine schedel neergeborsteld, slechts met een dunne, glanzende lijn het streng ovaal van haar hoog, wit voorhoofd aan weerszijden omsloot.’

Wie een paar jaar niets meer heeft geproduceerd, heeft de grootste moeite er weer in te komen. Toch is het ook zaak niet te véél te schrijven, anders verdringt het ene boek het andere en dat deugt evenmin.

Afscheid nemen en de louterende werking van muziek, het zijn centrale thema’s in het werk én leven van Anna Enquist. Ontdek het in dit verhaal over één van Nederlands populairste schrijvers.

Een oeuvre waarvoor ze zowel de Constantijn Huygensprijs als de P.C. Hooft-prijs in ontvangst mocht nemen.

Als een vriendschap, zoals Frida Vogels schreef aan J.J. Voskuil, voor het grootste deel uit schuldgevoelens bestaat, is stilte een onvermijdelijk onderdeel ervan. Marc van Zoggel duidt dit ‘epistolaire wedstrijdje navelstaren’.

In 1966 verraste de CPNB jong en oud met een bijzonder Kinderboekenweekgeschenk: een miniatuurboek. Het kleinste sprookjesboek kwam in een luciferdoosje, met een minivergrootglas. Een groots idee gevangen in een klein doosje, dat moeiteloos de tand des tijds heeft doorstaan.

De laatste jaren is zichtbaar geworden hoeveel Surinaamse schrijvers hebben betekend voor de onafhankelijkheid van hun land. Deze online tentoonstelling zoomt in op vijf schrijvers die hun tijd...

Oorspronkelijk begint Chris van Geel als beeldend kunstenaar, maar al snel dicht hij ook en de poëzie neemt binnen de kortste keren het meest van zijn tijd in beslag. 

‘Aangenaam, Jan Cremer, van beroep kunstschilder, ik wil jullie een kijkje geven op het leven van een tijdgenoot, die in de kunst zit. Ik ben nog géén twintig en in woon in...

Ter ere van Vaderdag bekijkt vader en schrijver John-Alexander Janssen in het Literatuurmuseum foto’s van bekende schrijvers met hun kinderen. J.C. Bloem, Lucebert, Simon Vestdijk, Harry Mulisch... zouden de paradoxen van het ouderschap hen even scherp hebben getroffen?

‘Bij het licht van een oliepitje’ en met ‘stompjes potlood’ creëerde zij een toneelstuk waarmee de spanningen tussen de gevangenen in het kamp overbrugd werden.

Het ultieme symbool van tegendraadse kinderlijkheid is toch wel Pippi Langkous, het vrijgevochten meisje met de oranje springvlechten.

‘Kijk, zo kan je op de seconde nauwkeurig zien dat de tijd veel te snel gaat.’ Mensje van Keulen wijst opgetogen naar de recorder die tussen ons in op tafel ligt.

‘Het allereerste gedicht dat ik ooit las, of in ieder geval het eerste gedicht dat ik ooit mooi vond, was van Judith Herzberg.’

Het is nogal een waagstuk, een trilogie van 1600 pagina’s over een jonge homoseksueel in Londen, eind negentiende eeuw.

Alma Mathijsen leest de strijdvaardige artikelen van Anja Meulenbelt. In de ingedutte maatschappij van de jaren ’90 – die allergisch lijkt voor activisme – benadrukt Meulenbelt met vurige woorden en aangrijpende reportages hoe hard het feminisme nodig is.

Is er een Nederlandse schrijver van wie het werk door meer tekenaars is geïllustreerd dan Annie M.G. Schmidt? Deze rijk geïllustreerde online tentoonstelling biedt een panorama van zeventig jaar...

De correspondentie tussen Simon Carmiggelt en Karel van het Reve (een stuk minder bekend dan die tussen Carmiggelt en de andere Reve-telg) ademt genegenheid en waardering. John-Alexander Janssen bekijkt de collectie brieven en kaarten in het Literatuurmuseum.

Bij het overlijden van Wim de Bie lag het accent logischerwijs op zijn grensverleggende televisiewerk met Van Kooten. Maar De Bie liet ook een imposant en volstrekt eigen literair oeuvre na. Thomas Heerma van Voss bekeek zijn archief in het Literatuurmuseum.

Christiaan Weijts stuitte op een verhaal over Kees z’n eerste brommertje. Een voorstadium van de latere stukjesschrijver, of ís hij hier al een goede columnist?

Vrouwen die schrijven krijgen soms kinderen. Ter ere van Moederdag bekijkt Renée van Marissing in het Literatuurmuseum mooie, soms ontroerende foto’s van schrijvers met hun kinderen.

In de expositie 'Opnieuw in woorden gevat' blikt Dean Bowen terug op zijn eerste kennismaking met het archief van Cairo.

Het archiefstuk dat mij het meest ontroerde én inspireerde, is de leesbril van Anil Ramdas. Weinig voorwerpen worden zo vaak aangeraakt, zijn zo vanzelfsprekend dicht bij hun eigenaar, als een leesbril. Ramdas werd bovendien heel vaak afgebeeld met die bril op zijn neus, of losjes in de hand. Het maakte dat, toen ik het voorwerp tegenkwam in een archiefdoos, en het door mijn handen liet gaan, Anil Ramdas dichterbij dan ooit voelde.