iiinova — where your digital self keeps evolving

ลิลลี่ที่เห็นภาพนั้นหัวเราะคิกคัก มือลูบไล้เจ้าแมวน้อยตั้งแต่หัวจนถึงปลายหางอย่างเบามืออยู่สักพักหนึ่ง "สุดสวยของพี่สาว ขี้อ้อนเหมือนเดิมเลยนะ~" ฉีกซองแมวเลียก่อนจะยื่นให้เจ้าตัวน้อย "วันนี้รสทูน่าแหละ"

100

จำโซนและเลขบ้านที่อีกฝ่ายอยู่ไว้ในใจพลางคิดว่าไว้สักวันจะขี่สกูตเตอร์ไปทักทายบ้างแล้วล่ะ "อือ ไว้จะแวะไปหา!" "ยินดีที่ได้รู้จักนะ ลิลลี่ เมโดวส์ เรียกลิลลี่ก็ได้" ได้เพื่อนใหม่เจ้าตัวก็ดีใจเหมือนกัน "ว่าแต่เลียมชอบกินอะไรหรอ? เผื่อจะทำไปให้น่ะ!"

000

"อือ" คนผมบลอนด์พยักหน้ารัวๆ ดูเหมือนบรรยากาศน่าอึดอัดสำหรับเธอจะหายไปแล้ว ท่าทางของเธอจึงกลับเป็นปกติ "โต้รุ่ง—? แล้วมาเรียนน่ะหรอ?" คิดอะไรไม่รู้ ลิลลี่ยื่นกล่องน้ำแอปเปิ้ลกับถุงขนมมาเดอลีนให้ "ให้นะ หวังว่าถ้าได้กินอะไรแล้วจะอารมณ์ดีขึ้นบ้าง" ถึงแมมันจะไม่ช่วยเรื่องใต้ตาคล้ำ้ขาก็เถอะ แต่เห็นเข้าหน้าตึงใส่ตอนแรกเธอตกใจ นึกว่าตัวเองจะมีเรื่องตั้งแต่เปิดเทอมซะแล้ว...

000

"ฉันเชื่อนะว่าถ้ายังพยายามต่อไป เดี๋ยวสักวันหนึ่งมันก็อร่อย!" เด็กสาวผู้ผ่านร้อนผ่านหนาว(?)ในการเกือบทำครัวระเบิดสมัยยังเด็กน้อยยังมีพัฒนาจนทำขนมมาแจกเพื่อนๆ ได้ขนาดนี้เลย "อ๊ะ ฉันลิลลี่นะ ยินดีที่ได้รู้จัก"

110

"งือ~" เมื่อมีคนขอกอดด็ทำเอาคนติดสกินชิพยิ้มกว้าง อ้าแขนกอดตอบอีกฝ่ายแน่น "คิดถึงอันนาเหมือนกัน!" "ปิดเทอมไปเยี่ยมญาติฝ่ายหม่าม้าที่เกาหลีมาน่ะ แล้วพอกลับมาก็เอาแต่ช่วยงานที่ร้านปะป๊าอย่างเดียวเลย" "แล้วอันนาไปเที่ยวไหนมาหรอ?"

000

เห็นท่าทางเขาแล้วเธอก็ล่กกว่าเดิมอีก เจ้าตัวเลยพูดออกมาหมด "จริงๆ ก็มองนั่นแหละ" "เห็นใต้ตานายดูคล้ำๆ น่ะ" ใช้นิ้วชี้ไปที่ใต้ตา "โอเครึเปล่า นอนไม่ค่อยหลับหรอ?" ถามด้วยความเป็นห่วง

000

(ขอบคุณสำหรับรูทด้วยเช่นกันค่า 👐💕✨ อยากลองหยิบลิลลี่ไปเล่นในสถานการณ์ที่ไม่น่าจะพบได้ดูค่ะ อยู่ๆ ก็ได้รับสถาปนาเป็นหมาพุดเดิ้ลแบบงงๆ 5565555555)

000

"จริงหรอ!? เยี่ยมไปเลย~" เด็กสาวกุมมือมองอีกฝ่ายด้วยสายตาดีอกดีใจ เจอเพื่อนบ้านเพิ่มแล้ว "บ้านฉันอยู่แถวๆ มุมขวาบนของย่านน่ะ ของนายอยู่แถวไหนหรอ? ถึงแม้บ้านจะไกลกันแต่ไว้ฉันจะขี่สกูตเตอร์เอาขนมไปให้นะ!"

100

ปกติเธอเป็นคนมองโลกในแง่ดีนะ แต่— "ก็กลัวเจ็บตัวนี่นา เพราะสะดุดมันไม่ทันได้ตั้งตัว" "กระโดดลงบันได?" "งั้นถ้าเรากระโดดลงบันไดแทนก็ได้ใช่ไหม?" มองอีกฝ่ายตาแป๋ว เด็กนี่มันก็ฟังซะด้วย

000

"อ๋อ— เป็นอย่างนี้นี่เอง" พยักหน้าเบาๆ เข้าใจคำพูดเขา "งั้นไปกันเถอะ!" เดินๆ กันไปจนถึงโรงอาหาร ลิลลี่หยิบคุกกี้มาหักครึ่ง ก่อนจะหยิบกระดาษขึ้นมา หันไปมองหน้าเพื่อนหนุ่ม ก่อนจะคลี่กระดาษให้เห็นคำทำนายกันทั้งคู่ ไหนดูซิ เธอได้อะไร— "?" "แต่ถ้าสะดุดบันไดแล้วไม่มีคนรับขึ้นมาก็เจ็บตัวน่ะสิ" อยู่ๆ เจ้าตัวก็คิดอีกแบบซะงั้น

100

"ช่วยกันทำกับปะป๊าน่ะ" ยกเครดิตให้ปะป๊า ผู้ที่สอนเธอทำและทำอะไรก็อร่อยไปหมด "ก็พอทำได้แต่ไม่เก่งมากหรอก" "แล้วปกตินายทำอาหารหรือขนมบ้างไหม?"

110

นัยน์ตาสีฮาเซลเบิกกว้างด้วยความตกใจเนื่องจากความไวในการกินของอีกฝ่าย ว— ไว! "ไม่ใช่ว่าเราจะไปเอาคุกกี้กันหรอ?" เห็นสายตานั้นของชายหนุ่มแล้วก็หัวเราะคิกคัก แม้จะพูดแบบนั้นแต่เธอก็ยื่นถุงโดนัทเคลือบน้ำตาลอีกสองถุงให้เขา "ถ้าชอบมากไว้วันหลังฉันทำแล้วขี่สกูตเตอร์เอาไปให้ที่ฟาร์มก็ได้"

100

"อือ! ไว้เจอกันนะแอตลาส" "ถ้าจะเอามาให้วันไหนจะบอกนะ!" คนผมบลอนด์โบกมือไปมาพร้อมเอ่ยบอกลาอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม (ขอบคุณที่มาจอยรูทรับขนมนะคะ 🥺👐✨ เอ้นดุม้าก)

000

"เข้าใจแล้วค่า~" เติมว่า ค่า ที่เป็นภาษาไทยต่อท้ายพร้อมลากเสียงยาวให้เขา "ขอบคุณอีกครั้งนะ ไว้เจอกันดีแลน!" เด็กสาวยกแขนขึ้นมาโบกมือลาอีกฝ่ายก่อนจะเดินตรงดิ่งไปยังห้องที่ปะป๊าของเธออยู่ เมื่อเด็กสาวเปิดประตูก็จะได้ยินเสียงพูดคุยเล็ดลอดออกมาเล็กน้อย เธอหันมายิ้มให้ชายหนุ่มเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินเข้าห้องแล้วปิดประตูลง ก่อนที่จะเดินตรงเข้าไปในห้อง

000

ได้ยินเขาพูดพร้อมหลักฐานอย่างใต้ตาที่เริ่มคล้ำเธอก็หัวเราะเบาๆ "ช่วงนี้ฉันคงไม่ได้ทำงานพาร์ทไทม์ไปอีกสักพักใหญ่ ไว้เดี๋ยวจะพาแอชกับไวโอเล็ตไปเจอด้วยค่ะ" พูดถึงสุนัขพันธุ์โดเบอร์แมนและโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่บ้านของตัวเอง "ไม่แน่ใจว่าพูดแบบนี้ได้รึเปล่าเพราะยังมีเจ้าตัวป่วนสองตัว แต่ขอให้ได้นอนพักผ่อนเต็มที่นะคะ"

000

"อือ! ปะป๊าเป็นเชฟ" พูดพลางดีดนิ้วแบบ ใช่แล้ว ถูกเผงเลย "พวกเราชอบทำอาหารกับขนมไปแจกเพื่อนบ้านในย่าน Pinecrest อยู่บ่อยๆ น่ะ" "แต่วันนี้ลองทำมาแจกที่โรงเรียนดูบ้าง"

100

กำลังเดินหาอะไรกินแถวนี้พอดีแต่สายตาดันเหลือบเห็นแมว "ซันนี่!" เด็กสาวที่เรียกแมวเหมียวตัวน้อยเหมือนมีหูและหางหมากระดิกไปมา เธอเดินตรงเข้าไปหาเจ้าสี่ขาขนฟู "เธอสบายดีใช่ไหม? คิดถึงเธอจัง~" ลูบๆๆ ยัยหนูน้อยพร้อมหยิบแมวเลียออกมาจากกระเป๋าตัวเอง

100

(เธอคือเจ้าหญิง!!)

100

คนโดนถามสะดุ้งเล็กน้อย "เปล่านะ" เด็กสาวเลิ่กลั่ก สงสัยตัวเองเผลอจ้องเขานานไปหน่อย

000

[4] เม้มปากมองแบบลุ้นสุดๆ "เป็นไงบ้างอะ?" เห็นดูนิ่งๆ ไป มันไม่อร่อยหรอ หรือชิ้นนั้นเธอทำไหม้!?

100

"น่าสนใจจัง!" ฟังเขาพูดแล้วก็ตาเป็นประกาย เด็กที่มีสายเลือดเอเชี่ยนครึ่งหนึ่งในตัวก็รู้จักพวกเรื่องดวงหรือทำนายอยู่บ้าง เพราะบางครั้งมันก็น่าสนุกดีนี่นา "ด้วยความยินดี~" ระหว่างนั้นก็มองอีกฝ่ายกินโดนัทที่ตนเพิ่งให้ไป สีหน้าดูลุ้นมากว่าชายหนุ่มรู้สึกยังไงกับขนม

100

"เอ๋ จริงหรอ?" เด็กสาวที่เมื่อเช้ามัวแต่แจกขนมเพื่อนๆ ที่โถงทางเดินไม่รู้เรื่องเลยสักนิด เธอไม่ได้แวะไปโรงอาหารเลย "อือ ไปสิ! ว่าแต่นายอยากได้ขนมอีกไหม? ฉันยังมีอีกนะ" ยื่นถุงโดนัทเคลือบน้ำตาลให้ (เราจะเป็นเด้กอ้นไปด้วยกัน)

100

(ขอบคุณที่มารับขนมด้วยเช่นกันค้าบ เจอทวิตลอยบวกได้เสมอเยย รู้จักชื่อกันเลยก็ได้นะคะ 👐💖)

000

แขนเล็กที่คล้องคนตัวสูงกว่าคลายออก เดินนำหน้าไปก้าวสองก้าวก่อนจะหันกลับมามองเขา แต่เห็นสายตาที่เธอคุ้นชินดี เขากำลังบ่นหรืออะไรสักอย่างกับเธออยู่ในใจอีกแล้วแน่ๆ เลยอะ "ขอบคุณนะที่มาส่ง!"

000

"เดินได้สิ" เอ่ยพลางเอียงหัวด้วยความงุนงง ระยะทางแค่นี้เองแถมคนส่วนใหญ่ก็ปาร์ตี้อยู่ในห้องนั่นแหละ เธอจะเป็นอะไรได้ล่ะ? "ทำไมทำเหมือนฉันเป็นเด็กล่ะ?..." น้ำเสียงหวานดูเบาช่วงท้ายประโยค ยิ้มให้เขาเหมือนเดิมแต่น้ำตาตกอยู่ในใจ เธอก็โตแล้วนะ ไม่ใช่เด็กเล็กที่มีอะไรน่าสนใจก็เดินตามมันไปน่ะ (ถ้าเป็นข้างนอกตอนกลางวันก็อาจจะใช่) +

100

เด็กสาวได้ยินก็หัวเราะคิกคัก "พี่ซิลเวียปากหวาน แต่ลิลลี่ก็เห็นด้วยกับพี่ค่ะ" ถ้าชีวิตนี้เธอไม่มีปะป๊าจะทำยังไง อาหารและขนมรสมือปะป๊าคืออันดับหนึ่งในใจเธอ ไม่งั้นเธอกับพวกพี่สาวจะกินได้กินดีขนาดนี้หรอ "ไว้มากินข้าวที่บ้านอีกนะคะ ปะป๊าบ่นคิดถึงพี่ๆ น่ะ พวกเด็กๆ ที่บ้านก็ด้วย"

000

หลังได้ยินชื่ออีกฝ่ายเธอชะงักไปเล็กน้อยเหมือนร่องแผ่นเสียงสะดุดก่อนจะกลับมาเป็นปกติ "ดีใจนะที่ชอบ" ชื่อเขาเหมือนปะป๊าเธอเลยอ่ะ! ยื่นมือไปรับโทรศัพท์ตนเองคืน เมมชื่อไว้ให้เรียบร้อยก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋ากางเกง "เรื่องตอบแทนจริงๆ ไม่ต้องก็ได้ แต่เธอเองก็ไม่อยากทำให้เขาอึดอัดกับการรับแค่ฝ่ายเดียวมากนักจึงยิ้มแล้วเอ่ยต่อ "แต่ถ้าเกิดอยากให้จริงๆ ก็จะตั้งตารอนะ"

100

(โอ้มายจีซัส ช่วยด้วย ร้าเบิดลงหลังคาบ้านพ้มมม ฮือฮือฮือ 😭) "อะฮ่าๆๆ ฮัวคินก็พูดเกินไปแล้ว" เธอหัวเราะเสียงใสกับคำพูดเกินจริงของเขา มองมือใหญ่ยัดลูกอมมิ้นต์ใส่มือ เด็กสาวใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่โบกมือลาอีกฝ่ายไปมา "ไว้เจอกันนะ!" (ขอบคุณที่มาจอยรูทรับขนมค้าบ เปิดมาเจอรูปผปคกรี๊ดแตก ขอบคุณสำหรับรูปน่ารักๆ นะคะ 😭🤏💕)

100

ลิลลี่ยืนมองคนพี่ด้วยรอยยิ้มเฉกเช่นเดิม สีหน้าท่าทางของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้เธอใจเสียเลยสักนิด เพราะเห็นบ่อยและคุ้นชินกับมันไปแล้ว หลังหญิงสาวตอบ รอยยิ้มของคนผมบลอนด์ก็ยิ้มกว้างขึ้น "ดีใจจัง ถ้าปะป๊ามาได้ยิน คงจะบ้ายอทำเพิ่มอีกเป็นโหลแน่ๆ " น้ำเสียงร่าเริงเอ่ยติดตลก แต่ที่เธอพูดน่ะ มันเคยเกิดขึ้นจริงๆ มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

000

"อันนา!" เรียกชื่อเพื่อนสาวของตัวเองด้วยความกระตือรือร้นกว่าปกติเล็กน้อย ไม่เจอกันสักพักหนึ่งเลยนี่นะ "ขอบคุณมากเลย! ถ้ากินแล้วเป็นยังไงมาบอกด้วยนะ"

100

"ช่วยกันทำกับปะป๊าน่ะ" ยิ้มด้วยความภูมิใจ เธอมีอาหารและขนมอร่อยๆ กินตลอดเพราะปะป๊าทำให้กินกับสอนเธอทำนี่แหละ!

100

"ยินดีมากเลย~" "ขอบคุณนะ หวังว่าจะชอบขนม!" หลังยื่นซอฟคุกกี้ก็โบกมือน้อยๆ ให้เขาพร้อมรอยยิ้ม

010