iiinova — where your digital self keeps evolving

ลาเวอร์น่าเดินตามเอสเทลต้อย ๆ ไปยังสวนสาธารณะ ในหัวมองคนตรงหน้าก่อนจะบ่นอุบอิบในใจเล็ก ๆ ‘ขาสั้น ๆ ทำไมเดินเร็วนักล่ะคะ….’ เมื่อมาถึงสวนสาธารณะเด็กสาวก็ชี้ไปยังม้านั่งที่อยู่ใกล้ริมน้ำก่อนเอ่ยอย่างดีใจ “ม้านั่งตัวนั้นค่ะ!”

100

ลาเวอร์น่าเงยหน้ากระพริบตาปริบ ๆ มองอาจารย์ แล้วเอ่ยถามตาแป๋ว “อาจารย์เอลิออตก็เคยทำบัตรหายเหรอคะ?” พอได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกกังวลน้อยลงกว่าก่อนหน้าไปมากโข “รู้ตัวตอนล้มค่ะ พอดีว่าก่อนหน้าหนูสะดุดหินตรงนั้น” ว่าพลางชี้ให้ดูที่เกิดเหตุว่าตนล้มตรงไหน “พอไล่เก็บของที่ล่วงตอนล้มก็ไม่เจอแล้วค่ะ...” เธอส่ายหน้าประกอบไปด้วยขณะพูด

100

เด็กสาวยิ้มน้อย ๆ ให้ ดูจะผ่อนคลายกับพี่สาวคนนี้มากขึ้นแล้ว เดินไปเรื่อย ๆ พอทิวทัศน์ที่เดินผ่านเริ่มคุ้นตาเธอเลยชี้บอกลูนาเรียที่พามาหาบัตร “ข้างหน้าก็ถึงพุ่มดอกไม้ที่หนูเก็บแล้วค่ะ!”

100

ได้ยินแบบนั้นลาเวอร์น่าก็เริ่มกังวลขึ้นมาว่าที่บ้านจะเป็นห่วงรึเปล่า เธอไม่เคยกลับขนาดนี้ซะด้วยสิ “อยู่ปี 5 แล้วค่ะ… โอ๊ะ!” เธอตอบคำถามก่อนจะคิดบางอย่างขึ้นมาได้ “หนูยังไม่ได้แนะนำตัวเลย…” “ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ!” เด็กสาวพูดก่อนจะก้มหัวให้เร็วอยู่สองสามหนแสดงความรู้สึกผิด แล้วแนะนำตัว “หนูลาเวอร์น่าค่ะ ลาเวอร์น่า เวอร์เดลิส” “ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะคะพี่ลูนาเรีย”

100

“จริงเหรอคะ!? ดีค่ะ!” เธอเอ่ยอย่างตื่นเต้นก่อนจะพึ่งคิดได้ว่าดูไม่ดีรึเปล่านะที่ดีใจออกนอกหน้าขนาดนั้น คิดได้แบบนั้นเลยรีบยกมือขึ้นปัดป่ายไปมา “หนูไม่ได้หมายความว่าอยากกินของพี่นะคะ!” “คือหนูเป็นลูกคนเดียว การแบ่งของกินกันเลยเป็นอะไรที่ดูพิเศษน่ะค่ะ…” พูดจบก็เกาแก้มเล็กน้องพร้อมเสียงหัวเราะแหะ ๆ “พี่เอลิธิสมีพี่น้องหลายคนคงชินกับอะไรแบบนี้สินะคะ?”

110

(ได้เลยค่ะ พี่😊รถ🫵ม้า💥 ระวังหลังนะคะเป็นห่วง🤗💢)

100

“พอดีว่าหนูชอบพวกมันก็เลยพยายามศึกษาเกี่ยวกับถิ่นที่อยู่ของแต่ละตัว” มือกอบกุมกันอยู่ช่วงตัก เอียงคอเล็กน้อย พลางลอบมองปฎิกิริยารุ่นพี่ตรงหน้าว่าเป็นอย่างไร “ถ้ารุ่นพี่เจซพอจะช่วยสอนเรื่องพวกนี้ได้ก็ยินดีค่ะ”

100

เธอหัวเราะแหะ ๆ กับประโยคแรกก่อนจะดูเลิกลั่กขึ้นมาเมื่อถูกถามถึงหนังสือที่อ่าน ลาเวอร์น่าดูลนลานยิ่งขึ้นไปอีกเมื่ออีกฝ่ายเสนอมาเช่นนั้น สายตาเหลือบไปมองหนังสือบนโต๊ะตัวเอง เธอคิดหาข้ออ้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมแพ้ ยังไงเธอก็คิดว่าการบอกไปตรง ๆ น่าจะดีกว่า “เอ่อ… คือว่าหนังสือ… เป็นหนังสือภาพสัตว์น่ะค่ะ” นิ้วเคาะกันไปมาแล้วพูดต่อ

100

#DAV_Cosplay (ลาเวอร์น่าไปฝึกร่ายเวทโดยไม่พูดมาได้แล้วค่ะ ยิปปี้∼//ไม่ใช่! แต่ลูกแม่แอคแล้วเท่ขนาดนี้เลยรือ) (โดนแม่เอสเทลบอมค่ะ แค้น... แค้นเหลือเกิน.../จด)

1109

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณคีริลล์” เธอเอ่ยแล้วก้มมองแมวสามสีตัวดังกล่าว ‘พอมีสัตว์ในเลนส์สายตาการคุยกับคนอื่นนี่ง่ายจัง’ คิดไปแล้วรู้สึกภูมิใจในตัวเองเล็ก ๆ ที่สามารถต่อบทสนทนากับใครเขาได้เหมือนกัน “ชอบเหรอคะ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ดูจะมีชีวิตชีวาขึ้น?

100

ดวงตากลมโตเบิกตาขึ้นเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ “พี่ลูนาเรีย จะไปดูเป็นเพื่อนหนูเหรอคะ…?” ก่อนจะรีบโบกมืออย่างลนลานเพราะกลัวจะดูเหมือนเธอปฎิเสธน้ำใจพี่สาวข้างกาย “หนู! หนูหมายถึงใจดีจังเลยค่ะ…” เธอเอ่ยอย่างเกรงใจ แล้วก้มตัวเล็ก ๆ แล้วนำทางลูนาเรียไปยังพุ่มดอกไม้ข้างทางที่เธอเจอ “ถ้างั้นรบกวนด้วยนะคะ”

100

เด็กสาวพยายามอดทนไม่ร้อง เธอกระพริบตาปริบ ๆ ไล่น้ำตาระลอกใหม่ออกให้พ้น พอคุมสติได้ ความร้อนใจอย่างอื่นก็เข้าแทนที่ ถ้าพูดไปจะโดนดุมั้ยนะ… ถึงอย่างนั้นสุดท้ายก็คงต้องบอกอยู่ดี… เพราะแบบนั้นนิ้วชี้ทั้งสองข้างเลยถูกยกมาจิ้ม ๆ กันเล่นไปมา คลายกังวลเรื่องต่อไปที่จะพูด เธอก้มหน้างุดหลบสายตาเอสเทล “ก็น่าจะอยู่ที่สวนสาธารณะมั้ย… คะ…?”

100

“ขอบคุณค่ะ…” เอ่ยจบก็รับผ้าเช็ดหน้ามา เธอเช็ดจนมั่นใจว่าคราบน้ำตาได้เหือดหายไปหมดแล้วจึงตอบคำถามอาจารย์ “เอ่อ… หนู… หนูทำบัตรนักเรียนหาย… ค่ะ…” พูดจบก็ก้มหน้างุดไม่กล้ามองหน้าอาจารย์ กลัวว่าตนจะดูเป็นเด็กไร้ความรับผิดชอบไปซะแล้ว

100

ก่อนจะหันหน้ามาหาลูนาเรียแล้วเอ่ยเสียงเจื้อยแจ้วผิดนิสัย ดูท่าจะดีใจที่นึกออก “พี่ลูนาเรีย หนูว่าต้องใช่แน่ ๆ !”

100

“ครั้งสุดท้ายเหรอคะ…” ลาเวอร์น่าทวนคำพูด นิ้วชี้แตะปลายคางอย่างครุ่นคิด “เอ… เหมือนจะจำได้ว่าเป็นตอนที่เก็บดอกไม้ข้างทางนะคะ?” เธอพูดอย่างไม่มั่นใจ ก่อนจะพูดไล่เรียงเหตุการณ์ออกมา “ตอนนั้นเหมือนหนูจะไม่มีมือเด็ดดอกไมเ หนูก็เลยว่าของไว้ข้างทางก่อน…” “ฮุ!? ข้างทาง!” เด็กสาวตาโตขึ้นเมื่อนึกอะไรขึ้นได้

100

เมื่ออีกฝ่ายวางเจ้าตัวอ้วนลงบนม้านั่ง เธอจึงวางถาดอาหารลงไปตาม “ค่ะ คุณเองก็ด้วยสินะคะ?” เธอพูดอย่างไม่แน่ใจ แต่พอเห็นว่าต่อบทสนทนากันมาได้สักระยะแล้ว เธอจึงคิดว่าแนะนำตัวไว้ก่อนท่าจะดี “ฉะ-ฉันลาเวอร์น่าค่ะ ลาเวอร์น่า เวอร์เดลิส” ก่อนจะเอียงคอแล้วบอกชายตรงหน้า “ส่วนคุณ?”

100

ใบหน้ามนยู่เข้าเล็กน้อย เมื่อแก้มทั้งสองถูกกอบกุม ดวงแก้วสีเขียวดูจะสั่นระริกยิ่งกว่าเดิมเมื่ออีกฝ่ายทำเช่นนั้น ทั้งที่ยังไม่หยุดร้องดีเสียด้วยซ้ำ แต่สีหน้าเธอดูคล้ายจะร้องไห้อีกรอบแล้ว ‘นะ-น่ากลัว’ เด็กสาวคิดก่อนจะหลับตาแน่น ให้ความมืดทำให้ทุกอย่างโอเคขึ้น เสียงเล็กเอ่ยตะกุกตะกัก “อ-อือ ชะ-ช่วงสอบนี่คะ…” ก่อนจะยกมือขวาขึ้นมาจับข้อมืออีกฝ่ายไว้หลวม ๆ “ปะ-ปล่อยก่อนได้มั้ยคะ…?”

000

และเพราะอยากยืนยันเรื่องนั้น ลาเวอร์น่าจึงได้ยกมือขึ้นเช็ดพวกมันออกให้พ้นทาง ในขณะเดียวกันก็พยายามควบคุมลมหายใจเข้าออกให้ตนหยุดร้อง ถึงแม้จะยังมีเสียงสะอื้นไห้ปะปนอยู่บ้างแต่ก็ถือว่าดีขึ้นกว่าก่อนหน้า

100

(พ่อจ๋า🥺💖) ลาเวอร์น่าที่กำลังสะอื้นไห้อยู่ ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินเสียงคุ้นหู ใบหน้ามนเงยหน้ามองเจ้าของเสียงให้แน่ใจว่าเป็นคนที่เด็กสาวคิดหรือไม่ “ฮึก อาจารย์เอลิออต…?” เธอเอ่ยอย่างไม่มั่นใจ ม่านน้ำตาเจ้ากรรมดันบดบังวิสัยทัศน์จนยากจะบอกว่าใช่อาจารย์ของเธอจริง ๆ หรือแค่คนเสียงคล้าย

100

ใบหน้าที่เคยก้มงุดกลับเงยขึ้นเองอัตโนมัติเมื่อใช้ความคิด สายตากวาดมองรอบ ๆ ราวกับรีภาพเหตุการณ์ซ้ำอีกหน “หลังเลิกเรียนไปไหนบ้างนะ…? แวะไปซื้อน้ำที่ร้านประจำ” “แล้วก็ไปสวนสาธารณะ แวะเล่นกับแมวอ้วน เอ๊ะ? แมวอ้วน…” ลาเวอร์น่านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดูเลิกลั่ก ลนลานขึ้นมา เนตรสีฟ้าอมเขียวดูจะระรื้นน้ำตาอีกหน “หนู-หนู… หนูเอาที่ห้อยบัตรให้แมวเล่น…”

100

‎✟ິ 𝓡𝐨𝖙𝐡𝖟𝐞𝐫i̸𝖆ྐ♡̷̷̷ ( slow ตอบแชทช่วงวันที่ 13 ) @rothzeria-dav.bsky.social · 10/10/2026

ลาเวอร์น่ารับผ้าเช็ดหน้าที่เอสเทลยื่นมาให้ มือเล็กซับใบหน้าจนไม่เหลือเค้าของการร้องไห้มาก่อน หากไม่นับตาแดง ๆ นั่นน่ะนะ เธอลุกขึ้นยืนตามคำแนะนำของอีกฝ่าย สองมือเล็กปัดเศษดินและใบไม้ตามตัวออก ก่อนจะยืนสงบนิ่งมือประสานกันอยู่หน้าตัก ก้มหน้างุดเผอิญหน้ากับเอสเทล พยายามเค้นความจำตัวเอง “เห็นบัตรล่าสุดที่ไหน… ล่าสุด…”

100

Reposted by 𝐿𝑎𝑣𝑒𝑟𝑛𝑎🐰ྀི

‎𒀡ྀི݁𝕻𝐢𝐧 𝗰𝗵𝗮𝗿𝗮𝗰𝘁𝗲𝗿𓈒ּ֯݁♡ּ ‎ #Dav_Commu 𓐩 #Dav_AU ‎ ‎แต่งแต้มสีกุหลาบ จรดจบลงบนริมฝีปาก ‎เปรอะเปื้อนด้วยรัก ประทับความหวาน ‎ผ่านประการวาจา หนึ่งเดียวที่หล่อนรัก ‎ ‎เซทเธียนของฉัน. ‎⎯⎯ ‎【 .. 】❧ ความคิดตัวละคร ‎❝ - ❞ ❧ ตัวละครพูด ‎... ❧ บรรยายการกระทำ ‎( .. ) ❧ ผู้ปกครอง , หลังม่าน ‎ ‎𓄸 doc & info in bio ( sl / lr ) ‎𝖼𝗈-𝗈𝗉｜𝗋𝗉｜𝗍𝖺𝗅𝗄 𐎚 𝗱𝗺 ଳ

22931

พูดไปก็ชูมือขึ้นระดับอก สีหน้าดูมุ่งมั่นขึ้นจากเมื่อครู่ในระดับหนึ่ง และหากลองมองข้ามไปดูหนังสือบนโต๊ะเธอ จะรู้ว่าจริง ๆ ที่อ่านนั่นไม่ใช่หนังสือแบบเรียนแต่เป็นหนังสือภาพสัตว์นานาชนิดต่างหาก

100

“ลาเวอร์น่าค่ะ ลาเวอร์น่า เวอร์เดลิสค่ะ...” เธอแนะนำตัวเสียงแผ่ว ใบหน้าผ่อนคลายกว่าก่อนหน้านี้เป็นไหน ๆ ระหว่างนั้นสายตาพลันเหลือบไปเห็นหนังสือบนโต๊ะรุ่นพี่ของตน “รุ่นพี่เจซขยันจังเลยค่ะ..." "พอเห็นแล้วอยากฮึบ ๆ มาอ่านหนังสือเรียนเลยค่ะ!”

100

“...อยู่ในกระเป๋านักเรียนค่ะ…” พูดจบริมฝีปากก็เริ่มเบะคล้ายจะร้องไห้อีกหนอยู่ล่อมล่อ “หนู… ปกติหนู… หนูเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ… ฮือ ขอโทษค่า…” เหมือนจะเริ่มงอแงอีกรอบเพราะสำนึกผิดแทนล่ะ

100

‘พี่ชายเขาพูดถูกแหะ บัตรนักเรียนเวอร์มองต์สีเด่นจริง ๆ นั่นแหละ…’ เพราะคิดได้เช่นนั้น เด็กสาวเลยหลับตาพริ้มคิดตามคำพูดของพี่ชายใจดี “ตอนกำลังเดินกลับบ้านดันสะดุดก้อนหิน แล้วของก็หล่นปุ๊ก!” “ของที่หล่นมีสมุดโน้ต เครื่องเขียน ดอกไม้ที่เด็ดมาข้างทาง” “ส่วนบัตรอยู่ในกระเป๋าตังค์ก็… ฮุ!” เธอลืมตามองหน้าอีกฝ่าย สีหน้าดูเลิกลั่กอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

100

นิ้วชี้สองข้างจิ้มกัน แล้วพูดขอบคุณอีกหน รอบนี้เสียงดูมั่นคงกว่าก่อนหน้าไม่น้อย ก่อนจะมาสะดุดกึกเพราะเรื่องอื่น “ขอบคุณจริง ๆ นะคะ พี่… เอ่อ… พี่สาวชื่ออะไรเหรอคะ?”

100

“ขอบคุณค่ะ…” มือเล็กยื่นไปหยิบผ้าเช็ดหน้าสีครีมจากพี่สาวตรงหน้า พวกมันถูกใช้ซับน้ำตาจนเหือดแห้ง แม้ตามขนตาจะยังคงเปียกชื้นอยู่ก็ตาม ลาเวอร์น่าสูดน้ำมูกขึ้นฟืดหนึ่ง ใบหน้ามนเงยหน้ามองหญิงสาว ก่อนสองมือจะยกขึ้นมาทำท่าฮึบ ๆ สีหน้าดูจะมุ่งมั่นขึ้นมาอยู่บ้าง “จะพยายามหาอีกรอบค่ะ!”

100

“แล้วพี่เอลิธิสชอบสตรอว์เบอร์รีช็อตเค้กเหรอคะ?” เธอถามพลางเอียงตัวมองกล่องเค้กดังกล่าว

100

𝐿𝑎𝑣𝑒𝑟𝑛𝑎🐰ྀི @laverna-dav.bsky.social · 09/10/2026

ลาเวอร์น่าตาโตเป็นประกายให้กับคำชมนั้น ก่อนจะส่ายหัวดุ๊กดิ๊กปฎิเสธอย่างถ่อมตน ถึงกระนั้นรอยยิ้มน้อย ๆ ก็ไม่หายไปจากใบหน้า “ไม่หรอกค่ะ แหะ ๆ ” พอเอลิธิสพูดถึงเบเกอรี่เธอก็พยักหน้างึกงักให้ “เด็กในโรงเรียนพูดถึงบ่อย ๆ น่ะค่ะ” ดูเหมือนรอยยิ้มเล็ก ๆ เมื่อครู่จะกว้างขึ้นมาเมื่อพูดถึงช็อกโกแลต “ชอบค่ะ! เสียดายที่ไม่มีมาร์ชเมลโล่…”

100

เธอขยับตัวออกมาเล็กน้อย อ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหาเสียงตัวเองเจอ “อ-เอ่อ หา… ฮึก หาบัตรนักเรียนน่ะค่ะ…”

100

𝐿𝑎𝑣𝑒𝑟𝑛𝑎🐰ྀི @laverna-dav.bsky.social · 09/10/2026

(ยินดีค่ะ!🤲) เด็กสาวเงยหน้ามองเจ้าของเสียง เธอกระพริบตาปริบ ๆ ราวกับพยายามมองใบหน้าคนพูดผ่านม่านน้ำตาระรื้น ลาเวอร์น่าไม่คิดว่าจะมีคนเข้ามาทักเธอตอนนี้ ยิ่งอีกฝ่ายย่อตัวลงมาอยู่ระดับสายตาด้วย เนตรสีเขียวอมฟ้าเหลือบมองอีกฝ่ายถึงได้รู้ว่าเป็นเด็กโรงเรียนเดียวกัน 'ทั้งที่อีกฝ่ายยิ้มให้แท้ ๆ ทำไมเธอถึงรู้สึกเย็นวาบแปลก ๆ กันนะ'

100

Reposted by 𝐿𝑎𝑣𝑒𝑟𝑛𝑎🐰ྀི

🅲🅷🅴🅵 𝐍𝐨𝐢𝐫 🥣 (ติดงานกั๊บ) @noir-dav.bsky.social · 04/10/2026

“ อร่อยพิเศษไม่เหมือนใครเลยใช่มั้ย? เพราะว่าใส่ผงนัวร์ยังไงล่ะ ” “ …อาหารก็คือเวทมนตร์ ไม่คิดอย่างนั้นเหรอ? ” . . 🐰 Benedict jr. Noir 🖤 เบเนดิกต์ จูเนียร์ นัวร์ 26y | 181cm | Chef ร้าน La Soupe Suprême 📜 111-1, Ruthville, 9-2A *.ﾟ+ 🥣 +.ﾟ* Doc in bio Co, Role, Talk = DM✉️ #𝐃𝐀𝐕_𝐜𝐨𝐦𝐦𝐮 (ฝากผีน้ำซุปด้วยคนนึงน้า รอต้อนรับทุกคนเลย (*´ω｀*))

36561

“หนูไม่อยากรบกวน…” พูดอย่างนั้นแล้วก็มองหน้าเงียบ ๆ กันอยู่สักพัก ก่อนลาเวอร์น่าจะก้มหน้าหลบสายตา “แต่พี่ต้องคิดว่าหนูหาคนเดียวไม่เจอแน่” เพราะอะไรเธอถึงรู้น่ะเหรอ เพราะเหตุการณ์แบบนี้ดูจะเดจาวูสำหรับพวกสองคนยังไงล่ะ “งั้นก็รบกวนด้วยนะคะ” พูดไปก็กวาดมือหาตามพื้นใหม่อีกรอบ

100

Darian M. Atderson @dav-darian.bsky.social · 07/10/2026

ลาเวอร์น่าครุ่นคิดตามคำถามที่คุณพี่ชายตรงหน้าพูดมา ‘นั่นสิ…’ พอคิดได้แบบนั้นแล้วเหมือนจะเหงื่อตกแทนน้ำตาซะแล้วล่ะ เด็กสาวเงยหน้าสบสายตากับพี่ชายที่เข้ามาช่วยตนเป็นครั้งแรก สีหน้าดูฉายแววเลิกลั่กอย่างเด่นชัด “คือว่า… หนูก็ไม่แน่ใจค่ะ…” “หนูหกล้มแถวนี้ พอมาเช็คของในตัวก็ไม่มีแล้วค่ะ” ขณะพูดนิ้วก็เกี่ยวกันไปมาพยายามไล่เรียงคำพูด “เลยคิดว่าน่าจะอยู่แถวนี้น่ะค่ะ…”

100

Reposted by 𝐿𝑎𝑣𝑒𝑟𝑛𝑎🐰ྀི

( [ .☘︎ ݁˖ หาคนเข้าร่วมชมรม 🌿🌳 ] ) ( ชมรมพืชพรรณ | Botanical Club ) ( ดูแล ปลูก และรักษาพืชพรรณทุกชนิด ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ ดอกไม้ หรือสมุนไพร ) ( กิจกรรมชมรม สามารถทำได้ภายในเรือนกระจกของโรงเรียน ) (( หากสนใจกดเฟบเมนชั่นข้างล่างได้เลยค่ะ ))

1317

“สงสัยเพราะขี้อ้อนมั้ยคะ เลยมีคนหลงมาให้ของกินอยู่บ่อย ๆ ?” พอมีแมวเข้ามาอยู่ในเลนส์สายตา เด็กสาวก็ดูจะพูดคล่องขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าที่เคยก้มงุดก็เงยขึ้นมองใบหน้าอีกฝ่ายชัด ๆ ‘รู้สึกคุ้นหน้าจัง? เคยเจอกันมาก่อนมั้ยนะ…’ เพราะรู้สึกว่าตัวเองจ้องนานเกินไปเลยเลิกลั่กแล้วพยายามหาหัวข้อในการคุยต่อ “เอ่อ… อะ-อุ้มน้องไปม้านั่งแล้ววางให้น้องกินดีมั้ยคะ…?”

100

ความสดใสร่าเริงของพี่สาวร้านดอกไม้คนสนิททำให้เด็กสาวรู้สึกมีความสุขตาม ถึงแม้จะรู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่หน่อย ๆ ก็ตาม เธอพยักหน้างึกงักตอบคำถามแรก ก่อนจะตาโตขึ้นอย่างสนใจเมื่อได้ยินคำว่า ชา ยิ่งได้ยินคำเชิญชวนเด็กสาวก็อดจะคลี่ยิ้มน้อย ๆ ออกมาเองไม่ได้ “ได้เหรอคะ…? ถ-ถ้างั้นขอรบกวนด้วยนะคะ…” เธอเอ่ยอย่างเหนียมอาย แม้ลึก ๆ จะเกรงใจอยู่ไม่น้อย

110

“มาอ่านหนังสือเหรอคะรุ่นพี่เจ…” เธอชะงักไปเล็กน้อย รุ่นพี่เขาชื่ออะไรนะ?? “เอ่อ รุ่นพี่เจส… อืม เจฟ… ไม่ใช่มั้ยนะ เจเร…” ดูท่าเธอคงจำแค่พยัญชนะตัวแรกของชื่อ

100

พอเห็นว่าไม่โดนปฎิเสธกลับมา แถมอีกฝ่ายยังเต็มใจรับแซนวิชอีก เธอก็คลี่ยิ้มโล่งใจออกมา ก่อนจะวางแหมะลงบนมืออีกฝ่าย “มะ-ไม่เป็นไรค่ะ…” “ห้องสมุดเงียบ… ได้ยินอยู่แล้วค่ะ…” เธอเหลือบมองอีกคน ในหัวพยายามหาหัวข้อสนทนา เพราะหากจบลงแค่นี้มันก็ดูแปลก ๆ ยังไงชอบกล

100

“ฮิ๊ก! พี่รถม้า” จากใบหน้าเปื้อนน้ำตาเมื่อครู่ก็ต้องเปลี่ยนมาตื่นตกใจ ร่างเล็กสะดุ้งโหยง เหมือนการยิ่งไม่ให้ซุ่มให้เสียงจะทำให้เด็กสาวตกใจกว่าเดิมนะ ตกใจเสียจนลืมชื่อคนทักแถมยังย่อจาก ‘พี่สาวที่เคยช่วยจากรถม้า’ เป็น ‘พี่รถม้า’ “ร-รู้ได้ไงคะ… ว่าหาของอยู่…” ลาเวอร์น่าพูดไปพลางยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตาไป

100

“ดะ-เดี๋ยวก็คง หาเจอแล้วล่ะค่ะ…” ถึงเด็กสาวจะตอบไปแบบนั้น แต่ถ้าลองมองดี ๆ เหมือนเธอจะอยู่นี่มาสักพักแล้วจากคราบดินและเศษใบไม้ที่ติดตามตัว

100

(พี่สาวที่เค้าอยากเล่นด้วยนี่!) เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองตามทิศที่ได้ยินเสียงทัก พอเห็นว่ามีพี่สาวใจดีเข้ามาทัก เธอก็ดูเหมือนจะอยากร้องไห้มากกว่าเดิมด้วยความซาบซึ้ง แต่ก็กลัวจะทำให้พี่สาวลำบากใจ เธอจึงยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดคราบน้ำตา ก่อนจะก้มหน้างุด มือทั้งสองบีบกันไปมาคล้ายมันช่วยทำให้เธอเรียบเรียงคำพูดได้ดีขึ้น “หนู-หนูแค่… ทำบัตรนักเรียนหาย…”

100

(ขอบคุณที่มาช่วยอั่ยเด็กนะคะ💖) ลาเวอร์น่าสะดุ้งเล็ก ๆ เมื่อได้ยินเสียงคนทักอยู่ใกล้ตัว เด็กสาวรีบส่ายหัวด้วยนิสัยขี้เกรงใจของเจ้าตัว ก่อนจะยกมือเช็ดน้ำตาออกลวก ๆ “หนู ฮึก ไม่เป็นไรค่ะ…” “คะ-แค่ บัตรนักเรียนหายค่ะ…” ถึงจะบอกไม่เป็นไรแต่พอพูดถึงบัตรนักเรียนก็ดูเหมือนน้ำตาจะคลอเบ้าอีกรอบ เพราะช่วงนี้โรงเรียนเวอร์มองต์อยู่ในช่วงสอบด้วย บัตรนักเรียนถึงดูจะสำคัญมากเป็นพิเศษ

100