Die Linke won Berlijn op de meest concrete vraag van allemaal: wie kan hier nog wonen? Nauwelijks waren de stemmen geteld of banken, vastgoedconcerns, patroons, politie, federale regering en buitenlandse lobby’s kwamen in beweging. Wat volgde is meer dan een strijd om het stadhuis: het is een open klassenstrijd over wie de stad bezit, wie haar bestuurt en hoe ver een verkiezingsoverwinning werkelijk mag gaan.

Plug Power schrapt zijn investering in groene waterstof in Antwerpen. Ook elders liggen groene projecten stil. Dat legt een kapitalistische impasse bloot: goedkope wind- en zonnestroom is goed voor de samenleving, maar ondergraaft de winstgevendheid. Hoe komt dat?

Steeds meer bedrijven richten hun productie op de militaire sector. Voor werknemers en vakbonden zorgt die omschakeling voor een uitzichtloos dilemma.

De Arizona-regering voert sinds haar aantreden in januari 2025 een heftig totaal offensief. Lonen, pensioenen, werkloosheidsuitkeringen, ziekte-uitkeringen, publieke diensten, arbeidsrechten, sociaal overleg en syndicale vrijheden: niets wordt ontzien. Dit is geen kaasschaaf maar een kettingzaag. De besparingen lopen op in de tientallen miljarden en tikken en cours de route verder aan. Het enige waar niet op wordt bespaard, zijn de militaire uitgaven. Die ontploffen.

De mobilisaties tegen de Arizonaregering passen in de lange Belgische traditie van sociale strijd. Met één oog op het verleden en het andere op vandaag analyseren Jean Faniel en Kurt Vandaele de drijfveren achter de sociale woed tegen de Arizona-regering.

Negentien maanden verzet tegen de Arizona-regering. De balans van die acties gaat niet alleen over welke maatregelen al dan niet zijn goedgekeurd, maar ook over het nieuwe potentieel om invloed uit te oefenen op de geschiedenis.

De Arizona-coalitie voert een offensief tegen de ziekenfondsen: te rijk, te politiek, te weinig efficiënt. Achter dat discours schuilt een bredere strijd over solidariteit, marktwerking en wie er straks nog toegang heeft tot kwaliteitsvolle zorg.

Het spoor is een natuurlijk monopolie en een strategisch instrument om het hoofd te bieden aan grote uitdagingen: betaalbare mobiliteit voor iedereen, verkeersontlasting en de klimaatcrisis. Het gaat er niet om het spoor open te stellen voor concurrentie, maar om er de ruggengraat van de mobiliteit van morgen van te maken. Aanmelden met Facebook Aanmelden met Twitter

Onderwijsminister Demir spreekt van kwaliteit en excellentie. Maar wat ze tegen heel het onderwijsveld in doorduwt, spreekt een andere taal: een onderwijs dat de ongelijkheden in de samenleving reproduceert. Het kan anders.

Militair onderzoek, munitie, drones: onder het mom van geopolitieke noodsituaties, vrede en veiligheid pompt de Europese Unie sinds 2017 miljarden in een industrie die zij had gezworen nooit te zullen steunen.

Terwijl Europa volop militariseert onder het mom van de veiligheid, blijven de impact op het klimaat en de sociale gevolgen van die blinde koers grotendeels buiten schot in het publieke debat. Oorlog, fossiele brandstoffen en geopolitieke rivaliteit vormen een dubbele dreiging: voor de groene transitie én voor de levenskwaliteit van de werkende klasse.

Chris Kaspar de Ploeg plaatst de genocide in Palestina, de bombardementen op Iran en de militarisering in de VS en de EU in de langere geschiedenis van kapitalisme en imperialisme. “Fascisme en liberalisme zijn geen tegenpolen”.

Geen dekolonisatiestrijd of Andrée Blouin was erbij betrokken. Door haar tegenstanders werd ze getypeerd als “de gevaarlijkste vrouw van Afrika”. Ze adviseerde Lumumba en leidde de grootste Congolese vrouwenbeweging. Recensie van haar autobiografie.

De Amerikaanse energieblokkade veroordeelt een heel land tot een doodvonnis – de kinderen, ouderen, premature baby’s en chronisch zieken op kop. Cuba kreunt onder het gewicht van ontbering en lijden, maar het breekt niet. Tekst van een verklaring voor de VN-Mensenrechtenraad. Op 29 januari 2026 legde president Donald Trump, in strijd met de beginselen van...

Sinds enkele jaren is de inflatie terug, aangewakkerd door een reeks crises.Nu ze geconfronteerd wordt met exposieve prijsstijgingen, legt de ‘economische wetenschap’ uit dat ze het gevolg zijn van de wetten van de markt. Er was echter een tijd dat de overheid niet aarzelde om een zeer doeltreffend blusmiddel in te zetten.

Om hun belangen in Latijns-Amerika te behartigen, hoeven de Verenigde Staten tegenwoordig geen militaire staatsgrepen meer te steunen. De verzwakking van links en de explosieve stijging van de criminaliteit bevorderen er de opkomst van een radicaal rechts dat Washington gunstig gezind is.

Na vier jaar Russische offensieven lijkt geen van beide partijen te kunnen winnen. Geen van beide kan zich een verlies permitteren in deze oorlog die al zoveel levens en middelen heeft gekost. Maar vrede sluiten begint met het begrijpen en erkennen van de belangen van je vijand. Dat lijkt Europa vergeten te zijn.

In zijn nieuwste boek ontleedt Peter Mertens een oude wereld op drift en haar elites die voor de oorlog kiezen. Maar onder het puin leeft de hoop. Een boek dat wapent voor wat komt.

Honderd jaar geleden werd Fidel Castro geboren, decennialang het gezicht van socialistisch Cuba. Zijn politieke denken is een eigenzinnige synthese van drie tradities: het dekoloniale verzet van José Martí, de politieke economie van Karl Marx en de revolutionaire theorie en praktijk van Vladimir Lenin

Op 12 en 13 september strijkt ManiFiesta weer neer in Oostende. Uiteraard is Lava ook van de partij. Check hier onze line-up.

Zonder serieuze aanleiding of juridische rechtvaardiging onderstreept de Israëlisch-Amerikaanse aanval op Iran de afwezigheid van Europa in een oorlog die zijn veiligheid in het geding brengt en zijn economie bedreigt. Die terughoudendheid is des te opvallender omdat Washington eerder een verdrag met Teheran had opgezegd dat door alle Europeanen was onderhandeld.

Ogenschijnlijk heeft de geschiedenis politiek en beleefdheid zo nauw met elkaar verbonden dat grofheid vandaag als een vorm van verzet wordt gezien. Er is een nieuwe stijl van leiderschap ontstaan die opvalt door zijn dreigementen, zijn beledigingen, en zijn gezwaai met kettingzagen. De aanhangers van deze nieuwe stijl doen zich voor als ‘authentieke’ aanhangers van het anti-establishment. Hun reactie op het tanende vertrouwen in de institutionele politiek wakkert echter het groeiende wantrouwen verder aan.

Slovenië, een voortrekker in de verdediging van de Palestijnse zaak, bezwijkt onder de toenemende Israëlische druk op het politieke leven van het land. Dit artikel onthult de greep die Israëlische bedrijven als Black Cube en Check Point hebben op de cyberveiligheid en de soevereiniteit van Europese landen. Toch blijft de Europese Unie zwijgen. Daarmee legt ze haar kwetsbaarheid voor buitenlandse beïnvloeding bloot.

Tijdens de campagne voor de Franse gemeenteraadsverkiezingen richtten aan Tel Aviv gelieerde instanties zich tegen La France insoumise (LFI). Andere zouden destabilisatieoperaties hebben uitgevoerd tijdens de Sloveense parlementsverkiezingen. Wie zich echter al jaren openlijk in het Europese politieke leven mengt, ten dienste van Israël, is het European Leadership Network (Elnet).

Een tikkende tijdbom dreigt te ontploffen in de krochten van de gedereguleerde financiële wereld. Buiten het zicht van het grote publiek borrelt de snelkookpan van ‘private credit’ al jaren. Maar de crediteuren raken zo langzamerhand in paniek. Een crisis in deze sector zou een verwoestende kettingreactie veroorzaken in een economie die al verzwakt is door de stijgende energieprijzen.

Herstructureringen, ontslagen, sluitingen van fabrieken: de Europese auto-industrie wankelt en schakelt over op de wapenindustrie. Ze kiest voor winst voor haar aandeelhouders, technologische achterstand en oorlog, terwijl welvaart en vrede wel degelijk mogelijk zijn.

Trump is zowel breuk als continuïteit. In eigen land wil hij de verworvenheden van de burgerrechtenrevolutie ongedaan maken en de onbelemmerde macht van het bedrijfsleven herstellen. In het buitenland hanteert hij dezelfde imperiale logica die ook elke regering vóór hem domineerde.

Belangrijke verjaardagen staan met stip genoteerd in de redactiekalender. Niet om een verjaardagskaart te schrijven, niet uit nostalgie maar om te herinneren en de balans op te maken met de blik vooruit. Niet de officiële balans van plechtige toespraken en journalistieke annalen. Maar de andere, die van de doorleefde werkelijkheid van de ‘gewone’ mensen en hun strijd voor een beter bestaan.

Toen de Amerikaanse kolonisten in 1776 hun onafhankelijkheid uitriepen, waren ze met amper 4 miljoen. Tegen 1830 was dat aantal al opgelopen tot 13 miljoen. In 1791 stelden Knox en Jefferson nog dat de inheemse bevolking recht had op haar grond en met rust gelaten moest worden. De druk van de kolonisten nam echter snel toe. Dat dreef de federale overheid ertoe om in 1803 Louisiana van Frankrijk te kopen en de oorspronkelijke bewoners gedwongen naar die nieuwe gebieden te verhuizen, terwijl hun eigen gronden werden opgekocht.

Sojourner Truth werd aan het einde van de 18e eeuw in slavernij geboren in wat toen een voormalige Nederlandse kolonie was. Zij belichaamde de 19e-eeuwse abolitionistische en feministische strijd in de Verenigde Staten.

Als de voormalige slaaf Frederick Douglass, intussen een erkend schrijver en uitgever, op 4 juli 1852 zijn speech houdt, leven er in de Verenigde Staten nog 3,2 miljoen mensen in slavernij. We bevinden ons dan een decennium voor de Burgeroorlog die tot de afschaffing van de slavernij zal leiden. Douglass is uitgenodigd om in New York te spreken voor de Ladies’ Anti-Slavery Society ter gelegenheid van de verjaardag van de Amerikaanse onafhankelijkheid.

Abraham Lincoln (1809-1865) groeide op in een kleine houten hut op een veld in Kentucky, maar verhuisde later naar Illinois waar hij het tot advocaat schopte. Zo trad hij toe tot de groeiende beroepsmiddenklasse in de noordelijke staten, waar de industrialisering een boost gaf aan de ontwikkeling van nieuwe sociale klassen. In het zuiden echter bleef de plantagelandbouw met slavenarbeid dominant. Terwijl radicale abolitionisten als John Brown en Harriet Tubman een slavenopstand wilden uitlokken, voelde Lincoln meer voor een gematigde en pragmatische strategie om de slavernij op grondwettelijke manier uit te bannen. In 1854 was hij één van de oprichters van de Republikeinse Partij met als eerste strijdpunt het verzet tegen de uitbreiding van de slavernij naar de nieuw opgerichte staten Kansas en Nebraska.

In 1873 brak paniek uit op Wall Street. De speculatiebubbel van de investeringen in spoorwegen stond op barsten, de aandeelkoersen maakten een duik naar beneden. In de nasleep gingen ook een aantal banken overkop. Maar in crisis schuilt ook opportuniteit, zeker voor wie geen scrupules kent. John D. Rockefeller, J.P. Morgan, Cornelius Vanderbilt en nog een handvol grote bankiers en industriëlen sloegen hun slag om de spoorwegmarkt onder elkaar te verdelen. Hun monopoliepositie misbruikten ze om de transporttarieven drastisch te verhogen.

Wit pak, flinke snor en wilde bos haar, sigaar in de hand en altijd voorzien van een droog gevoel voor humor. In de Verenigde Staten is het een klassiek archetype in cartoons, films en memes. En het verwijst naar Mark Twain (1835-1910), bij zijn dood door de New York Times uitgeroepen tot “de grootste humorist die het land ooit heeft voortgebracht”. Nobelprijswinnaar William Faulkner noemde hem “de vader van de Amerikaanse literatuur”. Twain schreef romans, essays en satire en was de meest gevraagde publieke spreker van zijn tijd.

Mary G. Harris Jones, geboren in 1837, kreeg van een openbaar aanklager de bijnaam “de gevaarlijkste vrouw van Amerika”. Vanwege haar activisme kreeg ze in verschillende Amerikaanse staten een toegangsverbod, en werd ze herhaaldelijk gearresteerd en opgesloten. Als vakbondsorganisator en lid van de Socialist Party of America stond ze in de frontlinie van de Amerikaanse mijnstakingen tijdens de eerste twee decennia van de 20e eeuw.

Europa mag en kan niet langer op de VS rekenen. Volgens Joseph Stiglitz zou een grotere onafhankelijkheid van de Verenigde Staten en hun infrastructuur een belangrijke economische vooruitgang voor Europa kunnen betekenen.

Op 14 juni trekken we door de straten van Brussel. Niet voor een kleinigheid, maar voor een fundamentele keuze: “welfare, not warfare”. Welvaart, geen oorlog. Zorg, geen raketten. Pensioenen, geen gevechtsvliegtuigen. Scholen, geen tanks.

Aan beide kanten van het land wordt de toegang tot het hoger onderwijs aangevallen. Toch, wanneer men de enkele miljoenen vergelijkt die de ministers bijeen schrapen op de rug van de studenten met de miljarden die men vindt voor de oorlog, wordt alles in perspectief geplaatst: de deuren van het hoger onderwijs sluiten en de oorlog als enige horizon bieden, dat is een keuze en geen fataliteit.

Terwijl Europa volop militariseert onder het mom van de veiligheid, blijven de impact op het klimaat en de sociale gevolgen van die blinde koers grotendeels buiten schot in het publieke debat. Oorlog, fossiele brandstoffen en geopolitieke rivaliteit vormen een dubbele dreiging: voor de groene transitie én voor de levenskwaliteit van de werkende klasse.

Hoe kunnen we de opkomst en de rol van de Amerikaanse technologie-industrie begrijpen? In pers en tijdschriften strijden begrippen als ‘technofeodalisme’, ‘donkere Verlichting’ en ‘technofascisme’ om de eerste plaats als trendy conceptuele doorbraak. Een historisch perspectief relflecteert echter een ouder, maar steviger begrip: imperialisme.

De Arizona-coalitie voert een offensief tegen de ziekenfondsen: te rijk, te politiek, te weinig efficiënt. Achter dat discours schuilt een bredere strijd over solidariteit, marktwerking en wie er straks nog toegang heeft tot kwaliteitsvolle zorg.

Wat in Washington werd uitgetekend als een bliksemcampagne voor een Iraanse regimewisseling, is voor Trump en Netanyahu ontaard in een diep moeras. Terwijl het Witte Huis vasthoudt aan het waanidee dat het de wereld naar zijn hand kan zetten, bewijst de realiteit: het tijdperk van de unipolaire macht is voorbij.

De impopulariteit van premier Benjamin Netanyahu weerhoudt een meerderheid van de Israëli’s er niet van de oorlog tegen Iran zonder voorbehoud goed te keuren. Afgezien van het trauma dat de aanval van 7 oktober 2023 veroorzaakte, werpt deze heilige eenheid een licht op de tegenstrijdigheden van de Israëlische samenleving en op haar weigering om ook maar enige zelfkritiek te uiten over de terreur die Tel Aviv aanricht in de regio.

‘Gerichte aanvallen’, satellietgestuurde gevechtsvliegtuigen, spitstechnologische raketten… Oorlog voeren met luchtbombardementen die op het eerste gezicht een eenvoudig videospel lijken, zou het mogelijk maken strategische doelen effectief te liquideren, zonder het leven van de eigen troepen in gevaar te brengen. De geschiedenis toont echter aan dat dit soort methodes naar een impasse leidt.

De Europese Unie verhoogt haar militaire budget en Israël zal de belangrijkste begunstigde zijn. Het volgende kaderprogramma van de EU voor onderzoek en innovatie, “Horizon 2028”, zal de militaristische waanzin en de samenwerking met de genocidale Israëlische staat nog verder opdrijven.

De afgelopen twintig jaar had Duitsland geen ziekenhuisplan omdat alles aan de markt werd overgelaten. Vandaag wordt er, samen met het leger, wel gepland en wil men van Duitsland een oorlogshub maken.

Abby Martins laatste documentaire, Earth’s Greatest Enemy, maakt de balans op van de milieuschade die de Amerikaanse oorlogsmachine heeft aangericht en volgt de vernietiging van vergiftigde militaire bases tot smeltende poolkappen.

De wereld schuift en Washington slaat om zich heen: van sancties tot proxyoorlogen, van Venezuela tot Iran, van Oekraïne tot Taiwan. Dit is geen reeks losse crisissen, maar één grote strijd om macht, winst en wereldorde.

De welvaartsstaat werd niet gecreëerd door een verlichte dialoog of door zogenaamde verstandige, gematigde politiek. Hij was het product van decennialange klassenstrijd, waarbij arbeiders via collectieve actie sociale rechten en bescherming afdwongen van het kapitaal. Aanmelden met Facebook Aanmelden met Twitter

De geschiedenis van de sociale zekerheid is het resultaat van een eeuw klassenstrijd. Ook vandaag wordt er gestreden om deze “ kathedraal van de arbeiders ” te beschermen , tegen hen die de geschiedenis willen herschrijven en voor het behoud van dit brok socialisme binnen het kapitalisme. Aanmelden met Facebook Aanmelden met Twitter