iiinova — where your digital self keeps evolving

ทว่าเหตุผลทั้งล้านแปดเหล่านั้นฉันไม่ได้พูดออกไปหรอก ยังไงซะเราก็เป็นครอบครัว ไม่อยากแตกหักไปมากกว่านี้อีกแล้ว ไว้ใจเย็นลงค่อยมาคุยกันอีกหนน่าจะดีที่สุด .

000

อย่างน้อยจึงอยากขอมีผู้คนเคียงข้างจนสุดทาง แค่นั้นก็ยังดี ฉันไม่กลัวตายหรอกนะ ฉันกลัวการตายอย่างโดดเดี่ยวต่างหาก ไม่ว่าจะเจอเรื่องร้าย จะบาดเจ็บจนดูไม่ได้ แต่สถานที่สุดท้ายซึ่งฉันตั้งใจจะกลับมาหาเสมอคือที่ที่มีทุกคนอยู่พร้อมหน้า …

100

และที่ยังอยู่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันอยากเล่นเป็นฮีโร่ หรืออยากอวดดีพิสูจน์อะไร แต่เพราะที่นี่คือที่เดียวที่ฉันรู้จัก คือทั้งหมดที่รู้จักตั้งแต่ลืมตาบนโลกเลยด้วย แม้ฉันจะฝันอยากไปเที่ยวชินจูกุ ไปทะเลโอกินาว่า หรือไปชิบูย่า แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าข้างนอกเมืองนี้คือที่ที่ฉันไม่คุ้นเคย และมันน่ากลัวที่ต้องคอยเดาใจว่ารัฐบาลญี่ปุ่นจะจัดการกับคนที่รู้เรื่องไท(胎)ยังไง ไม่ว่าจะหนีหรือสู้ มันก็คือการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้อยู่ดี

100

‘…’ ‘แกขี้ขลาดจะตาย ริวโนะสุเกะ’ ‘ถ้าหากสู้ แกจะตาย’ ฉันใช้แขนยกขึ้นเช็ดใบหน้าเหนียวเหนอะแบบลวก ๆ ไม่ได้โต้ตอบอะไรเพราะเหนื่อยจะเถียง อย่างหนึ่งที่คุณลุงเข้าใจผิดเกี่ยวกับฉันมาโดยตลอด คือเขาคิดว่าฉันไม่กล้าพอ ในความเป็นจริงฉันเตรียมใจที่จะตายมาตั้งแต่วันแรกแล้ว ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะฉลาดหรือเก่งมากพอจะเอาตัวรอดด้วยซ้ำ มีแต่พึ่งพาโชคกับคนรอบข้างล้วน ๆ

100

生徒会長 [NPC] @kzk-seitokaicho.bsky.social · 11/01/2026

จะให้บอกว่าที่ถึงขั้นลงไม้ลงมือแบบนี้ไม่ใช่ตัวเขาก็คงจะเป็นการโกหก เพราะฉันรู้ดีว่ามันคือด้านสิ้นหวังสุดขีดที่เคยถูกถมทับเอาไว้ไม่ให้ฉันได้เห็นมากกว่า ที่คนพูดกันว่าสถานการณ์บีบคั้นมักกระตุ้นด้านมืดในตัวผู้คนออกมาท่าจะจริง กระทั่งเขายอมพูด ฉันตั้งใจฟังเพราะมันเบาซะจนใกล้เคียงกับการพึมพำ แต่ยังพอรับรู้ได้อยู่ว่าเป็นน้ำเสียงสั่งสอน ‘เรื่องนี้แกไม่จำเป็นต้องอยู่สู้ ริว’ ‘แกเป็นแค่เด็ก’ เขาว่า

100

Reposted by 🐉 RYUU

[ ทำนาย ] แสงหลากสีระเบิดซัดเข้ามา ราวกับจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้น ความร้อน ความกดดัน ความเจ็บปวด.. ทุกอย่างถาโถมใส่ร่างของ ฟุกะเซ็ทสึ รุกิ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังยืนอยู่.. มือที่สั่นเทายังกำดาบแน่น ดวงตายังคงจ้องไปยังข้างหน้า (+)

16769

“ถามฉันซักคำสิ ว่าฉันอยากเลือกทางไหน” “ฉันอยากอยู่กับอาจัง กับทุก ๆ คนที่นี่” “ถ้าต้องรอดออกไปแล้วตัวคนเดียว ฉันไม่เอาด้วยหรอก” ยังคงนิ่ง ไม่สิ จริง ๆ ก็นิ่งมาซักพักแล้ว คุณลุงเริ่มสงบและใช้โทนเสียงอ่อนลงตั้งแต่เมื่อกี้ เหมือนเขาจะเพิ่งรู้ตัวว่าพลั้งมือโยนข้าวของใส่ฉันซะจนตัวโยกราวคนเสียสติเมื่อฉันไม่ยอมรับฟังคำแนะนำจากเขา สร่างขึ้นหน่อยนึงบ้างรึปล่าวนะ

100

ซ่อนสายตาไว้หลังผมหน้าม้าที่ยาวปรกไม่เป็นทรง ฉันเองก็ไม่กล้าสบตาเพราะรู้ตัวว่าสีหน้าฉันคงดูไม่จืดในตอนที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา (แล้วก็น่าจะน้ำมูก) “ต่อให้ขึ้นรถไฟไปก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรรออยู่ระหว่างทาง ถ้าได้ออกไปจริงก็ไม่รู้ว่าจะได้ใช้ชีวิตปกติอีกรึปล่าว” “จะให้ฉันไปเจอเรื่องพวกนั้นคนเดียวเหรอ” น้ำเสียงของฉันตลกสิ้นดี จังหวะการหายใจถูกขัดด้วยเสียงสะอื้นเหมือนคนกำลังสำลัก

100

ฉันที่ไม่รู้ว่าตัวเองควรเป็นคนแบบไหนยึดถือคำพูดนั้นราวมันเป็นสิ่งนำทาง อยากเป็นคนที่เข้มแข็งจริง ๆ อย่างที่คุณลุงพูด และฉันทนไหว ถึงได้ยังอยู่ข้าง ๆ ไม่ไปไหน เคยชมฉันตั้งเยอะแยะ แต่ทำไมครั้งนี้ถึงพูดด้วยน้ำเสียงยังกับว่าจะไล่ตะเพิดหรือไม่อยากมีฉันในสายตาขนาดนั้นล่ะ “จะให้ฉันทิ้งอาจังไปเหรอ” เขานิ่ง

100

มันเคยเป็นอย่างนั้นกระทั่งมีภัยพิบัติ กระทั่งเขารับทุกอย่างไม่ไหวอีกต่อไป ขวดแก้วกับกระป๋องเบียร์จึงเริ่มทวีคูณจำนวนโดยเฉพาะเมื่อสถานการณ์ยิ่งแย่ลง หลังจากนั้นทุกถ้อยคำของเขาก็กลายเป็นสิ่งทิ่มแทง ทีละน้อย ทีละน้อย ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่เคยหยุดชื่นชมเขาเลยนะ ไม่เคยหยุดดีใจที่ได้พูดคุยกับเขาซักครั้ง ไม่เคยหยุดรู้สึกขอบคุณที่เขาคอยดูแลเลยด้วย เพราะเขาเคยบอกว่าฉันเข้มแข็ง

100

วันวานที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและชีวิตแสนเรียบง่ายกลายเป็นสิ่งหายากไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งที่ครั้งนึงเราเคยมีความสุขด้วยกันตั้งขนาดนั้น ครั้งนึงการเยี่ยมร้านเครื่องปั้นดินเผาของเขาในช่วงปิดเทอมหน้าร้อนคือสิ่งที่ฉันตั้งตารอ คุณลุงคือคนที่ยิ้มให้ฉันมาโดยตลอด คอยเป็นกำลังใจ คอยแนะนำเรื่องกีฬาให้ ทัตสึกิ อาซาฮิคือคนที่ฉันคิดว่าโคตรจะเท่ คือผู้ใหญ่แบบที่ฉันอยากเป็นหากมีโอกาสได้เติบโต

100

█████ @kibouzakurakzk.bsky.social · 04/01/2026

ฉันพยายามเข้าใจเขา และในบางหนก็คิดว่าตัวเองเข้าใจแล้ว แต่มันยังน่าเสียใจอยู่ดี เพราะเมื่อพยายามหวนนึกถึงภาพในอดีตที่ควรเป็นหลักฐานของความสุข กลับกันฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่ตรงลำคอ “เมืองพังน่ะไม่น่ากลัวหรอก … ที่ซุกหัวนอนหรือข้าวของหายไปเดี๋ยวก็คงหาอะไรมาแทนได้” “แต่อาจังเป็นคนในครอบครัวคนสุดท้ายของฉันแล้วนะ”

100

Reposted by 🐉 RYUU

[ บอส : เส้นทางสู่ความหวัง ] -ฮานาโอริ โคโตเนะ?-

14240

Reposted by 🐉 RYUU

█████ @kibouzakurakzk.bsky.social · 04/01/2026

“ เราขอ… ไปกับพวกเธอด้วย “ ” ได้ไหม..?” เสียงของเด็กสาวดังขึ้น เมื่อคุณเงยหน้าขึ้นมอง เบื้องหน้าคือ เธอเจ้าของผมชมพูอันคุ้นตา ใบหน้า ท่าทาง รอยยิ้ม ทุกอย่างเหมือนเธอไม่มีผิด แต่บางอย่างไม่ถูกต้อง สัญชาตญาณร้องเตือน แม้รูปลักษณ์จะเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป สายตาคู่นั้นว่างเปล่า ราวกับกำลังเลียนแบบ ความเป็นมนุษย์

11919

Reposted by 🐉 RYUU

🍘 空依 ft.กลับมาแล้ว @sorae-kzk.bsky.social · 04/01/2026

#KzK_Merrymasquerade #KzK_XMasEve w/ @kzk-naoto.bsky.social เธอที่ยืนอยู่ในมุมไม่มีทีท่าว่าจะยอมออกไปเต้นรำ ชุดที่ดูพะรุงพะรัง รองเท้าที่ไม่คุ้นชิน ทว่ามือที่ยื่นออกมาหานั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธอันใด เพียงแค่เอ่ยเตือนไปว่าให้ระวังเท้าให้มาก สุดท้ายแล้วคนทั้งสองที่ขยับไปตามเสียงเพลงที่คลอบรรเลงท่ามกลางฉากหลังที่เต็มไปด้วยซากและท้องฟ้าวิปริต เป็นเพียงค่ำคืนที่ไม่อยากให้ผ่านพ้นไป

11813

Reposted by 🐉 RYUU

█████ @kibouzakurakzk.bsky.social · 04/01/2026

[ เส้นทางสู่ความหวัง ] โพสต์นี้เป็นโพสต์กิจกรรมสำหรับผู้ที่เลือกเดินทางออกไปกับรถไฟเท่านั้น โดยเทิร์นแรกจะเริ่มในเวลา 18.00 ของวันที่ 4 มกราคม 2026 (จะมีประกาศเริ่มอีกครั้งที่ใต้คอมเมนต์) แผนที่และสถานะต่างๆ สามารถเช็คอัพเดทได้ภายในชีท ผู้เล่นสามารถสร้างโพสต์ในดิสคอร์ดเพื่อพูดคุย วางแผน ได้ตามสะดวก docs.google.com/spreadsheets...

44344

Reposted by 🐉 RYUU

Kouki | Y.2 @kouki-kzk.bsky.social · 03/01/2026

#KZK_Commu "หนีไปมันก็คงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว" "ถ้าอยากมีชีวิตต่อ ก็มีแต่ต้องสู้ ใช่มั้ยล่ะ??" ---------------- โอเซคิ โควคิ | 大関鋼毅 ปี 2 ชมรมกรีฑา | ชมรมภาษามือ ❉ Doc in Bio ❉ Co / Role /Talk ⇒ DM

12524

ถึงฉันจะหัวทึบไปบ้างแต่ก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นซักหน่อย ฉันรู้ทั้งหมดนั่นแหละ แต่ก็ใจแข็งมากพอจะทำเป็นเมินเฉย เพราะฉันเข้าใจว่าเวลาแบบนี้เป็นใครก็ต้องสิ้นหวังทั้งนั้น และมันก็สมเหตุสมผลที่เขาจะระเบิดอารมณ์ออกมา เพราะเขาเพิ่งจะสูญเสียทุกอย่างที่เคยรู้จักไป ดังนั้นมันไม่เจ็บหรอก และฉันไม่โกรธซักนิด เพราะฉันเข้าใจว่าลึก ๆ เขาแค่อยากหนีจากความเป็นจริง

100

ได้ยินทั้งหมดนั่นแหละ แต่เหตุผลที่ไม่ฟังไม่ใช่เพราะฉันอยากหาเรื่องใส่ตัว หรืออยากทำตัวเป็นหลานชายหัวขบถ มันเป็นเพราะฉันรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไรหลังจากที่ฉันขึ้นขบวนรถไฟไปต่างหาก เพราะฉันเห็นสภาพเขาที่ค่อย ๆ ตกต่ำมาโดยตลอด รวมถึงรอยแผลบนแขนและคอของเขาก็ด้วย ฉันรู้ว่าคุณลุงไม่ได้หวังจะมีชีวิตอีกแล้ว เพียงแค่กำลังรอเวลาที่พ้นสายตาฉันไป เขาอยากมั่นใจว่าฉันจะไม่มีวันหันหลังกลับมามอง

100

และมันก็จบลงอย่างที่เห็น ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกดุด่าด้วยถ้อยคำใจร้ายแบบนี้ หัดฟังกันบ้างจะตายรึไง บ้างล่ะ แกทำให้ทุกอย่างมันยากเกินจำเป็น บ้างล่ะ อย่างแกไม่มีปัญญาช่วยอะไรใครได้หรอก บ้างล่ะ จนแล้วจนรอดหลังตวาดจนหมดแรงก็เป็นคิวของบรรยากาศหดหู่ เขาพึมพำพูดย้ำเรื่องที่ฉันยังมีโอกาสได้ใช้ชีวิต ยังมีหลายอย่างรออยู่ในเส้นทางข้างหน้า บลาบลาบลา …

100

ถ้าตื่นเต้นจนมือเหงื่อออกล่ะก็ไม่ดีแน่ โชคดีที่ไม่นานของคาวหวานที่เพิ่งสั่งไปก็มาวางเรียงรายบนโต๊ะได้ทันเวลาก่อนหัวใจจะเต้นจนเลยขีดจำกัด แม้จะยังอยากกุมมือต่ออีกหน่อยก็เถอะ “น่าร้าก ทุกจานน่ารักชะมัด!!” “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้กินอะไรแบบนี้หลังโลกแตกเนาะ” พูดด้วยน้ำเสียงไม่ประสีประสา แถมยังดูดี๊ด๊าขึ้นมาเพราะท้องหิว ”โมโมะจังอยากลองชิมอันไหนมั้ย〜“

000

ดวงตานิ่งชะงัก ซักพักก็เบือนไปมองโต๊ะในขณะที่เธอยังคงเอนพิง ทั้งหน้าร้อนผ่าวแต่ก็ยังหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นคู่รักกับโมโมะจัง… ”ฮะฮะ-“ ล้อเล่นหรอกเหรอ… ล้อเล่นสินะ-? … แต่ก็เขินอยู่ดี “ดีกว่าปล่อยให้มือเย็นล่ะน้า” มือกระชับสัมผัส ริวโนะสุเกะพยายามอย่างมากในการทำใจให้สงบ เขาไม่อยากกระโตกกระตากปล่อยไก่ในงานนัดบอดแรกของชีวิตวัยรุ่น +

100

ทว่าวันนี้ผลลัพธ์แย่กว่าทุกวัน เป็นเพราะฉันปากไวปฏิเสธจะไม่ทิ้งเขาไปไหนในตอนที่เขาเริ่มพูดถึงขบวนรถไฟ มันเป็นตัวเลือกสำคัญสำหรับคนอยากรอด คุณลุงบอกว่าฉันคงอยากใช้ชีวิตโดยไม่ต้องคอยคิดถึงเขา และคงใฝ่หาอิสระแบบที่อยากมี เพราะตลอดระยะหลายเดือนที่ฉันทิ้งให้เขาต้องอยู่ตามลำพังมันคอยฟ้อง ฉันเลือกจะอยู่ทุกที่ยกเว้นบ้านตัวเองอยู่แล้วตั้งแต่แรกนี่นะ ไม่ผิดหรอกที่จะโกรธกัน

100

ตั้งแต่รับรู้ความจริงของเรื่องทั้งหมด สิ่งที่ตามมาคือการตัดสินใจซึ่งเกิดขึ้นในหมู่ผู้รอดชีวิต ขณะที่ทุกคนเริ่มเตรียมการวางแผนก้าวสู่บทถัดไปของการดิ้นรน อารมณ์ของคุณลุงก็คุ้มดีคุ้มร้ายอยู่ตลอด นอกเหนือจากความสิ้นหวังเกินรับไหว ส่วนหนึ่งเป็นเพราะอาการพิษสุราเรื้อรังที่กลับมามีอำนาจเหนือเหตุผล ส่วนฉันเพียงแค่เข้ามาดูอาการเขาเหมือนที่ทำประจำ เพื่อให้มั่นใจว่าเขาจะไม่อยู่ในสภาพน่าอดสูกว่าที่เป็นอยู่

100

แทบเท้าเรามีกระเป๋าเดินทางกองอยู่บนพื้น ข้าวของข้างในกระจัดกระจายเพราะมันเพิ่งถูกโยนใส่ตัวฉันเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ไม่กี่นาทีที่แล้วที่ฉันเพิ่งจะรับมืออารมณ์ของคนในครอบครัวเพียงคนเดียวที่หลงเหลือ เดือดดาลราวกับคลื่นใหญ่ซัดเข้าฝั่งหลายระลอก แต่กลับแฝงไปด้วยอารมณ์หดหู่เกินจะจินตนาการ

100

น้ำเสียงอันคุ้นเคยเอ่ยแผ่วเบา อ่อนโยนกว่าครั้งไหนที่เราเคยคุยกันหากเริ่มนับตั้งแต่วันที่สี่เมษา ทว่าบรรยากาศรอบข้างกลับเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง ‘เดี๋ยวลุงจะตามไป ตอนนี้ขอแค่ริวได้ออกไปจากที่นี่ก่อน’ กลิ่นแอลกอฮอล์และบุหรี่ลอยฟุ้งรอบตัวคู่สนทนา มือสากด้านของเขาเอื้อมมาจับแขนของฉันแน่น

100