มันเริ่มรู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดแปลก
เช้านี้เมืองทั้งเมืองเงียบเกินไป..
“แบ๊ก! แบ๊กๆ!!”
มันส่งเสียงร้อง พยายามปลุกเจ้านาย
เจ้าลูกหมาวิ่งวนรอบเตียง กระโจนซ้ำหลายครั้งอย่างที่เคยทำ หรือเวลาจะปลุกโควคุงให้พาไปเดินเล่น
แต่ครั้งนี้…กลับไม่มีเสียงบ่น
ไม่มีมือที่ยื่นมาลูบหัวมันเช่นเดิม
งี๊ด…
หูทั้งสองข้างลู่ลง มันค่อยๆคลานเข้าไปซุกข้างลำตัวของเจ้านาย ขดตัวโดยหวังว่าโควคุงจะตื่นอีกครั้ง…
