iiinova — where your digital self keeps evolving

"แต่ดูไปดูมาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าควรหยิบอะไรก่อน..." โคฮานะหัวเราะเบาๆ อย่างเขินตัวเอง จากนั้นก็ขยับมายืนข้างคนตัวสูงกว่าโดยอัตโนมัติ ดวงตาสีอ่อนมองอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มที่ผ่อนคลายกว่าเดิม เธอเอื้อมมือไปคล้องแขนมิเซอิอย่างเป็นธรรมชาติ "มิเซอิช่วยฉันเลือกของหน่อยได้มั้ย~"

100

"...มิเซอิจัง?" โคฮานะกะพริบตาปริบๆ ราวกับไม่คิดว่าจะเจออีกฝ่ายที่นี่จริงๆ ความลังเลเมื่อครู่หายไปแทบจะทันทีเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร "ดีจัง!" เธอหลุดยิ้มออกมา ก่อนจะยกโทรศัพท์ในมือขึ้นให้ดู "ฉันกำลังหาว่าผักอันไหนเอาไว้ทำแกงกะหรี่!" พูดจบก็ก้มมองชั้นวางผักสลับกับหน้าจอ +

100

มือข้างหนึ่งที่ว่างอยู่รีบล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนโปรดที่เตรียมไว้ตั้งแต่แรกออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นส่งให้คนตรงหน้าทันที "ไซโองจิคุงเปียกหมดเลย" เป็นคนใจดีจังเลย เธอคิดในใจขณะเดียวกันก็แอบเดินไปบังละอองฝนที่สาดกระเซ็นมาจากขอบหลังคา พลางถอดเสื้อคลุมของตัวเองยื่นตามไปให้อีก "เดี๋ยวจะหนาวเอานะ"

โคฮานะก็กระชับกอดมันเอาไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม สัมผัสได้ถึงแรงสั่นและเสียงครืดคราดเบาๆ "น่ารักจังเลย... ปลอดภัยแล้วนะเจ้าตัวเล็ก" เธอพึมพำกับลูกแมวพลางใช้นิ้วเรียวเกลี่ยหัวมันเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกคนที่ยืนเปียกโชกอยู่ตรงนี้ ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองมิตซึรุอีกครั้งด้วยแววตาที่เป็นห่วง +

ดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นท่าทีเยื้องยื่นของคนตรงหน้า โคฮานะคลี่ยิ้มกว้างอย่างอ่อนโยนพลางขยับเข้าไปใกล้ชิดอีกนิดเพื่อไม่ให้เจ้าตัวเล็กต้องเสี่ยงสัมผัสกับละอองฝนภายนอกชายคา "อื้ม!" เธอตอบรับเสียงใส สองมือเรียวยื่นออกไปรองรับร่างของเจ้าลูกแมวตัวน้อยที่ถูกห่อไว้อย่างระมัดระวัง ทันทีที่ก้อนขนปุยปนเปียกชื้นย้ายมาอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง +

มือเล็กเอื้อมไปคว้าและออกแรงดึงชายเสื้อของคนตรงหน้าเบาๆ พลางช้อนสายตาขึ้นมอด้วยแววตาเว้าวอนระคนออดอ้อน ต้องการความช่วยเหลือจริงๆ "ยูคารินเคยทำอาหารรึเปล่า" "ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป ยูคารินช่วยสอนฉันเลือกวัตถุดิบหน่อยได้มั้ย?"

000

"ดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ..." เธอพึมพำพลางก้มหน้าหลบสายตาด้วยความขัดเขิน ก่อนจะยอมสารภาพความจริงเสียงอ้อมแอ้ม "คือฉันอยากลองทำแกงกะหรี่ดูน่ะ.." . . "แต่พอมาถึงโซนผักแล้วเลือกไม่ถูกเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องหยิบอันไหน" ปกติเวลาอยู่บ้านจะมีคนทำให้ทานตลอดแต่พอไม่ได้กลับบ้านนานๆ เข้า...มันก็คิดถึงรสชาติแกงกะหรี่ฝีมือคุณแม่ขึ้นมา +

100

🌊𝑯𝒊𝒚𝒐𝒓𝒊 (🧡💙) @hiyori-ymsk.bsky.social · 17/06/2026

เสียงใสที่คุ้นหูชวนให้หลุดออกจากภวังค์ความคิด นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความหวังเมื่อหันไปพบว่าเป็นใคร "ยะ...ยูคาริน!" มือบางรีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วแนบไว้กับอกด้วยความลนลาน ราวกับจะซ่อนประวัติการค้นหาอันแสนน่าอาย ทว่าแก้มใสกลับขึ้นสีระเรื่อเมื่อรู้ตัวว่าท่าทางเด๋อๆ ของตัวเองคงถูกมองออกหมดเปลือกแล้ว +

100

Reposted by Kohana🌸🪽 (ถอน)

((โควคุงคอยบังแดดให้ฉัน งั้นให้ฉันคอยบังฝนให้โควคุงนะ 🧡🩵☀️☔️ @harukazekou-ymsk.bsky.social ))

12313

(สามารถ+ได้ตามสบายเลยคั้บ!)

000

เสียงในความคิดตีกันยุ่งเหยิง ความมั่นใจที่นึกครึ้มอยากลองทำอาหารเองในตอนแรกเริ่มสั่นคลอน จังหวะที่กำลังถอนหายใจยาวพลางเงยหน้าขึ้นจากจอเพื่อพักสายตา สายตาก็เหลือบไปสะดุดเข้ากับเงาร่างของคนคุ้นตาที่เดินผ่านมาในกรอบสายตาพอดี... "..."

000

เธอยืนหลบมุมอยู่ข้างชั้นวางผัก แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนนัยน์ตาสีม่วงอ่อนที่เต็มไปด้วยความลังเล บนหน้าจอแสดงแถบค้นหาที่เต็มไปด้วยร่องรอยความพยายาม 🔎 : วิธีดูว่าผักอันไหนดีไม่ดี 🔎 : แกงกะหรี่ต้องใส่อะไรบ้าง 'แกงกะหรี่ก้อนต้องต้มน้ำเท่าไหร่... แล้วมันฝรั่งผิวแบบไหนถึงจะไม่เน่านะ?' 'ต้องซื้อแครอทกับหัวหอมด้วย ว่าแต่อันนี้คือหัวหอมรึเปล่า...' +

100

❖ 美鶴 ( เดี้ยง ) @mitsuru-ymsk.bsky.social · 12/06/2026

#เปิดโรล_YMSK [ โรลเปิด-แยกรูท 📍ซุปเปอร์มาร์เก็ต | 10:30 | วันเสาร์ ] ภายในซุปเปอร์มาร์เก็ตในช่วงสายของวันเสาร์ แสงไฟนีออนสีขาวสะท้อนลงบนชั้นวางอาหารสดที่เรียงรายเป็นระเบียบ โคฮานะในชุดลำลองสบายตากำลังยืนนิ่ง นิ้วเรียวขยับเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์อย่างขมักเขม้น คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันจนแทบเป็นปม ผิดกับบรรยากาศรอบตัวที่ผู้คนต่างเดินเลือกซื้อของอย่างคล่องแคล่ว +

61613

Reposted by Kohana🌸🪽 (ถอน)

#เปิดโรล_ymsk [ ณ บริเวณนอกโรงเรียน | 16:25 น. ] สายฝนกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง ร่างหนึ่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหยุดใต้ชายคาเดียวกับ [คุณ] สภาพเปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับแมวโดนจับอาบน้ำจนขนลีบ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าตัวแสบที่บินพรวดออกไปกลางสายฝน เขาคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้หรอก ในอ้อมแขนมีเสื้อคลุมตัวหนึ่งถูกกอดแน่นคล้ายกำลังห่อบางอย่างเอาไว้ “แง๊ว” (+)

12015

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ..." ความกังวลเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเอ็นดู โคฮานะขยับเข้าไปใกล้พลางเอื้อมสองมือออกไปข้างหน้าอย่างเบามือ หมายจะช่วยรับเจ้าตัวเล็กมาประคองไว้ด้วยท่าทางอ่อนโยน

"เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมตากฝนจนเปียกซกแบบนี้ล่ะ..." เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือความกังวล แต่ยังไม่ทันจะหลุดพ้นประโยคดี ริมฝีปากบางก็ต้องชะงักค้าง สายตาเหลือบไปเห็นเจ้าก้อนขนตัวเล็กจิ๋วที่กำลังส่งตาปริบๆ อยู่ในอ้อมแขนของคนตรงหน้า... เอ๊ะ น้องแมวนี่นา! +

(เค้าขอเล่นด้วยย) ท่ามกลางเสียงของสายฝนที่ตกกระทบใบไม้และหลังคาศาลาไม้ โคฮานะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากหนังสือในมือเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าแว่วดังเข้ามาใกล้ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างที่คุ้นตา "ไซโองจิคุง?" พอรู้ว่าเป็นเขา เธอจึงรีบเก็บหนังสือลงกระเป๋าอย่างลนลานเล็กน้อยด้วยความ เป็นห่วง ก่อนจะรีบคว้าผ้าเช็ดหน้าผืนโปรดติดมือออกมาด้วย +

คำชมที่ตรงไปตรงมาหลุดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มหวานละมุน และในจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังฟังอยู่นั้น โคฮานะก็ค่อยๆ เบี่ยงตัวหลบออกจากวงแขนที่ค้ำโต๊ะของเขาอย่างสุภาพ มือเรียวกระชับสายกระเป๋าสะพายแน่นขึ้นเล็กน้อยพลางโบกมือลา "ถ้างั้น... เอาไว้เจอกันนะ!" ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัวหรือเอ่ยเย้าอะไรต่อ เธอก็หมุนตัวแล้วก้าวเดินนำออกจากห้องเรียนไปเสียแล้ว

000

"แต่ถึงจะเป็นแค่เพลง... แต่ถ้าวันไหนยูคารินอยากให้มีคนรับฟังความหมายของมันจริงๆ ล่ะก็ บอกฉันได้เสมอนะ" พูดจบก็ยื่นมือไปจัดกระเป๋าสะพายของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงคำถามก่อนหน้านี้ที่เธอยังไม่ได้ให้คำตอบกระจ่างชัด เด็กสาวจึงช้อนสายตาขึ้นสบมองดวงตาสีอำพันคู่นั้นตรงๆ อีกครั้ง "เรื่องที่ถามก่อนหน้านี้ เรื่องชอบมั้ย" . . "ฉันชอบนะ เสียงเพลงของยูคารินน่ะ" +

100

YUE🌷 @kirasaki-ymsk.bsky.social · 09/06/2026

ความร้อนผะผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหูชวนให้รู้สึกประหม่าเล็กน้อยจากสัมผัสใกล้ชิดและเสียงกระซิบเมื่อครู่ "...นั่นสินะ สุดท้ายแล้วมันก็อาจจะเป็นแค่บทเพลงจริงๆ ก็ได้" โคฮานะกะพริบตาปริบๆ พลางเงยหน้าขึ้นสบสายตากับรอยยิ้มของอีกฝ่ายโดยที่ไม่ได้หลบเลี่ยง ดวงตาสีม่วงคู่สวยยังคงทอดมองเขาด้วยความอบอุ่นและคลี่ยิ้มบางอย่างสุภาพเรียบร้อยเช่นเดิม +

100

Reposted by Kohana🌸🪽 (ถอน)

[ แวะมาฝากค่ะ>< ] song :『春泥棒』- Yorushika video edit : @Mik Mikai

03125

เธอที่จับจ้อดวงตาสีอำพันคู่นั้นอยู่ แม้จะเห็นว่าเขาหลบตา ก็ยังคงไม่ได้ละสายตาตัวเองไปไหน กลับจ้องลึกลงไปตามสัญชาตญาณ "ถ้าบอกว่าชอบจะร้องให้ฟังอีกมั้ย" แต่เลือกที่จะไม่เอ่ยถามเหตุผลใดๆต่อ เธอยิ้มให้อย่างเป็นมิตรก่อนจะเดินไปหยิบกล่องข้าวที่ลืมเอาไว้ในชั้นเก็บของใต้โต๊ะ "อารมณ์คล้ายๆฟังเพลงอกหักแต่ไม่ได้เป็นอะไร ประมาณนั้นหรอ" พูดไปพลางเก็บกล่องข้าวใส่ในกระเป๋าสะพายไป

เมื่อถูกเอ่ยถามตรงๆเช่นนั้น เธอยิ้มออกมากว้างก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงไม่หยุด "ถึงจะพึ่งเคยฟัง แต่เป็นเสียงที่ทำให้อยากฟังอีกเรื่อยๆ" เธอกล่าวเสียงใส นัยต์ตาสีม่วงอ่อนสบกลับไปในดวงตาสีอำพันคู่นั้นที่จับจ้องมา ก่อนที่ความประทับใจนั้นจะเริ่มถูกแทรกด้วยความสงสัยและเป็นห่วง "แต่ว่า เป็นเนื้อเพลงที่ดูเศร้าจังเลย" เธอเว้นจังหวะไปช่วงหนึ่งก่อนจะยิ้มให้บางๆ "แต่ก็... อยากฟังต่อให้จบเพลงนะ"

(ป้ามาแล้วหลานรัก) ช่วงเวลายามเย็นท้องฟ้าทอดแสงร่ำไรสีส้มอ่อน โคฮานะหยุดยืนอยู่ด้านหลังประตูเมื่อได้ยินเสียงร้องเพลงดังมาจากภายในห้องเรียนสุดทางเดิน เธอหยุดฟังอยู่นานเพราะไม่อยากขัดท่วงทำนองอันไพเราะนั้น จนเมื่อถูกทัก เธอสะดุ้งโหยง "..!" สุดท้ายจึงค่อยๆแง้มประตูออกช้าๆอย่างเสียดาย แต่ยังคงซ่อนตัวอยู่หลังแผ่นไม้ ชะโงกหน้าดูเพียงครึ่งหนึ่ง "...พอดีว่าลืมของน่ะ"

U✨Yukarin 💖(ไม่ตอบทักซ้ำได้) @yukarinymsk.bsky.social · 09/06/2026

Reposted by Kohana🌸🪽 (ถอน)

#เปิดโรล_ymsk #YMSK_Event1 [โรลเปิด-แยกรูท ] 📍เวลาหลังเลิกเรียน ณ ห้องเรียนแห่งหนึ่ง 15:45 น. ตามทางเดินของอาคารหลังเลิกเรียน จู่ๆ[คุณ] ก็ได้ยินเสียงของใครบางคนคล้ายกับว่ากำลังร้องเพลงอยู่...? เมื่อเดินไปตามทางเดินเรื่อยๆ เสียงนั้นก็ยิ่งใกล้ขึ้นจน [คุณ] ถึงห้องสุดทางเดินก็พบว่า ประตูนั้นถูกแง้มอยู่ เมื่อเดินเข้าไปปรากฎเป็นภาพของเขา “ ใครน่ะ ” เสียงนั้นเอ่ยทัก

53124