ริมฝีปากที่เปรอะเปื้อนคราบหยาดโลหิตขยับยกยิ้มสูงขึ้น เย้ยหยันกลับไปอย่างผู้เหนือกว่าทั้งที่ตัวเองยังนั่งจุกอยู่ใต้ฝ่าเท้า
“คนที่ฉลาดและเพียบพร้อมแบบเรา.. ไม่เคยทำอะไรล้มเหลวขนาดที่ต้องมานั่งแก้ปัญหาด้วยตัวเองในภายหลัง”
“อ้ะ หรือว่านี่เธอ– รู้สึกแย่กับตัวเองจนกลายมาเป็นสภาพแบบนี้กันล่ะ? ถ้าใช่ล่ะก็น่าสมเพช คิดว่าเราต้องการความช่วยเหลือจากคนแบบเธอหรอ? จากคนที่เป็นแบบนี้น่ะนะ?”
