เธอชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันกลับมาตามเสียงเรียกของอีกคน ก่อนจะคลี่ยิ้มรับตอบเมื่อเขาที่เดินเข้ามาหาด้วยท่าทีเป็นมิตรเหมือนทุก ๆ ครั้ง
พอได้ฟังเหตุผลที่เขามาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร ก็ไม่อาจห้ามไม่ให้ตัวเองหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ก่อนที่ตัวเธอจะประกบมือหนึ่งแปะเบา ๆ
“ว้าว! เก่งจังเลย ฮาคุยะซัง..”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูกระตือรือร้น เพื่อไม่ให้คำพูดฟังดูประชด เพราะนั่นไม่ใช่เจตนา
(+)