W tym roku 2 piątki 13-go pod rząd. Jak się z tym czujecie? 😅
Krzysztof Michalski - Autor
@kmichalski-pisarz.bsky.social
38 followers 23 following 240 posts
Powieść "Człowieczeństwo jest pojęciem względnym" - już dostępna! Papierowa: tiny.pl/myry6kgr Ebook pdf: tiny.pl/22yf-9wg lub tiny.pl/y8827sx6 Hobbystycznie pisarz. Student medycyny. Trochę absurdu, trochę horroru. #książka #books #booksky #horror
![– Mamo, czemu ni-
Bartosz odskoczył od ściany jak poparzony. Trzęsąc się, oddychając szybko, z szumem w uszach obserwował, jak cała maszyneria, jakby go małpując, zaczyna pulsować, wyginać się, działać ponad normę. Pojedyncze zębatki zaczęły wypadać, wystrzeliwując z dużą siłą gdzieś w dal, niektóre przewody pękały, uwalniając z siebie gorącą parę, z sufitu od czasu do czasu spadać zaczął pył, a światło? Ono w końcu ruszyło w dalszą drogę, nie oglądając się na mężczyznę w ciężkim szoku.
Widząc to, Niedzielski zerwał się w panice i prawie się przewracając dopadł do promienia, chcąc koniecznie z nim biec. Co chwilę musiał uskakiwać przed strumieniem pary, unikać wylatującej zębatki, omijać zwisający luźno kabel, licząc desperacko, że i teraz zostanie gdziekolwiek doprowadzony. Całe to miejsce zdawało się rozpadać, dezintegrować na jego oczach, skala uszkodzeń była coraz większa, podobnie jak jego panika. W głowie mężczyzny zapanował mętlik, setki myśli przelatywały przez nią powodziowym strumieniem zalewającym resztki racjonalnego myślenia. Analiza, [...]](https://cdn.bsky.app/img/feed_thumbnail/plain/did:plc:bra23coudmmkb6awie3l6sk4/bafkreiextyife5ud3mtvyn7u6hgvzazrtooftfccxqqorzdnvtnrws4wbq)
![[...] ciekawość, rozwiązywanie zagadek, wszystkie te procesy zostały zastąpione jednym – niepohamowaną chęcią ucieczki.
Im poważniejsze uszkodzenia, tym głośniejsze stawały się głosy. Coraz więcej słyszał swoich krzyków, uniesień, wybuchów, przekleństw, więcej też było dziecięcego płaczu i tych desperackich prób zrozumienia przez małego zagubionego człowieka, co dzieje się dookoła niego. Ta apokaliptyczna kakofonia łamała go powoli od środka. Czuł, że rozpada się tak jak ta machina, podobnie jak ona dochodzi do kresu swej wytrzymałości. A wyjścia cały czas nie było.
W końcu zdecydował się na desperacki ruch. Zamiast biec ze światłem, zwrócił się w jego kierunku. Wszystko, co działo się wokół, przerastało go. Całe pomieszczenie zaczęło się jakby rozszerzać, rozrastać im dalej był od ścian, one natomiast wyginały się, pękały coraz bardziej, pulsowały, dalej wystukując rytm jego serca. Cała ta mała rzeczywistość rozpadała się na jego oczach, topiąc się w odmętach własnej paniki, imitującej tą, która kierowała teraz nim, [...]](https://cdn.bsky.app/img/feed_thumbnail/plain/did:plc:bra23coudmmkb6awie3l6sk4/bafkreic77kl3ilkuzco6asqcfklaokmsa7lam5bxifw2vrcujwf3xmxeae)
![[...] chcąc przy tym porwać go ze sobą, pożreć, utopić.
Światło kręciło się cały czas, oślepiając Bartosza od czasu do czasu. Stawało się większe i większe, coraz wyższe, coraz bardziej strzeliste, zamiast być punktem, nabierało kształtu, bardzo konkretnego, znajomego, widzianego podczas tej porytej przygody już wielokrotnie. Kolejny raz zdawał się go wołać do siebie, gdzieś spośród ciemności, dawać siły do biegu, nadzieję.
I kiedy świat dookoła walił się i rozpadał, kiedy chaos wokół wyciągał po niego swoje łapska, to właśnie to światło stanowiło jedyne oparcie, cel, do którego mógł dążyć. Nieważne czy pusta czy nie, była to kojąca obietnica bezpieczeństwa, spokoju, jakiegoś wyciszenia, która powstrzymywała przed poddaniem się i postradaniem zmysłów.
(ostatnia część za tydzień!)](https://cdn.bsky.app/img/feed_thumbnail/plain/did:plc:bra23coudmmkb6awie3l6sk4/bafkreihp625luxeasj6s2wo4uxfjrve3pqjrudfbfpnkyz66d4nrhhwulq)
!["Zrozumieć niezrozumiałe"
Autor: Krzysztof Michalski
Zbiór: "Rzuceni jak kropla w morze"
Korytarza już nie było. Znowu znalazł się w zupełnie innym miejscu, otoczony ciemnością, ciszą i stęchłym powietrzem. Dla odmiany jednak nagła zmiana scenerii nie pociągnęła już za sobą zniechęcenia. Wręcz przeciwnie. Bartosz przyjął, że Wyspa rzuciła mu rękawicę i zamierzał ją podnieść.
Każdy krok tworzył rytmiczne stukanie, wracające do niego od czasu do czasu, nakładające się na siebie. Niedzielski był ostrożny, nie miał w końcu żadnej pewności, że nie zaskoczy go kolejny raz jakaś przemiana tego miejsca. „Może gdzieś tutaj jest dziura, do której wpadnę?” ironizował w myślach. „Albo wiem, ściana wyrośnie nagle, potem druga i mnie zgniotą. To by było efektowne”.
Nagły rozbłysk światła wyrwał go gwałtownie z prześmiewczych rozważań. Zaświeciło mu [...]](https://cdn.bsky.app/img/feed_thumbnail/plain/did:plc:bra23coudmmkb6awie3l6sk4/bafkreiauico2nthlq2jqlqmsufeqnf67j5iyjryppzgty7pmh6x6jhv3di)
![[...] prosto w oczy, po czym zaczęło przesuwać się, obracać, tak jakby oświetlało stopniowo okoliczny teren. Padało na oddalone nie tak mocno ściany, pełne różnorakich mechanizmów, przewodów, kabli i zębatek, ruszających się rytmicznie i zacinających się regularnie. Im dłużej Bartosz się w ten obrazek wpatrywał, kiedy tylko światło padało na odpowiednie miejsce, tym bardziej widział w tym rytmie bicie serca.
Podszedł bliżej, nie mógł przecież odpuścić zbadania tak fascynującej struktury. Stojąc przy ścianie, słyszał cichutkie odgłosy pracującej maszynerii i jej delikatne, widoczne w działaniu, przeskoki.
Pa-pam. Pa-pam. Pa-pam.
Z czystej ciekawości przyłożył sobie dwa palce do szyi, próbując wyczuć swoje tętno. W końcu już raz to miejsce wykorzystywało jakieś jego elementy, dlaczego by więc i tym razem miało tego nie zrobić? Stojąc z palcami przytkniętymi do szyi, porównywał to, co czuł, ze słyszalnymi i widzialnymi przeskokami. Były zgodne.](https://cdn.bsky.app/img/feed_thumbnail/plain/did:plc:bra23coudmmkb6awie3l6sk4/bafkreiaveepodd4pus2hzimttgynnzoq6loomufjl4i3mcvgfaelusip3i)
!["Zrozumieć niezrozumiałe" (część IV)
Autor: Krzysztof Michalski
Zbiór: "Rzuceni jak kropla w morze"
Rozmyślał o wszystkim i wszystkich. Studiach, karierze, rodzinie, przyjaciołach, poprzysiąc by mógł nawet, że gdzieś w okolicy słyszał ich głosy. Wytłumione i zniekształcone, jakby słuchane spod tafli morza, lecz nie opuszczało go przekonanie, że były gdzieś tam w oddali obecne. Może to oni? Może umysł znów płata mu figle? A może to to miejsce?
Słyszał też samego siebie. W całej dźwięcznej kakofonii przytłumionych odgłosów doskonale potrafił rozpoznać swój głos. Dorosły, śmiejący się z czegoś, krzyczący na kogoś, zbywający w imię obowiązków. Młodzieńczy, pełen nadziei, strachu o przyszłość, frustracji kolejną nieprzespaną nocą. W końcu też i dziecięcy, najcichszy, najbardziej rozmyty, ukryty, pełen strachu, przerażony tym, co wokół niego się [...]](https://cdn.bsky.app/img/feed_thumbnail/plain/did:plc:bra23coudmmkb6awie3l6sk4/bafkreig3nsrhtql4ta3b26xajffpshgthrgsko7fkll37mtidhdcitv5ba)
![– Co to za miejsce – powiedział sam do siebie przez ściśnięte gardło. Chęć rozwiązania tej zagadki rozgorzała w nim na nowo.
Zamknął oczy, by się uspokoić. Wdech… wydech… wdech… wydech… stukanie palcami o ściany, wsłuchiwanie się w grobową ciszę. Myślenie… głosy, cudze i własne…
– Skoro i tak nic tu nie ma sensu – mówił pod nosem. – To załóżmy, że nie uroiłem tego sobie. Po pierwsze: gdzie były?
Stukanie palcami przekształciło się w delikatne pukanie. Bartosz szukał czegokolwiek, jakiejś pustej przestrzeni, miejsca, z którego odgłosy te mogły dochodzić. Bezskutecznie.
– Chyba że one nie były rzeczywiste. Jak abstrakcja, to abstrakcja. Elementy tego miejsca, dostosowane do mnie, same głosy, bez żadnych źródeł, oparte na moich wspomnieniach. Muszę przyjąć założenie, że nie zwariowałem.
Zamiast pukać, zaczął uderzać jedną dłonią o ścianę, delikatnie i rytmicznie. Liczył, że pomoże mu się to skupić, wpaść na cokolwiek, [...]](https://cdn.bsky.app/img/feed_thumbnail/plain/did:plc:bra23coudmmkb6awie3l6sk4/bafkreiafqtbjge5e27zw6n3i5bzb2hsnma6k3w5m74nb5ic2kyjoer4x6u)
![[...] choćby w najmniejszym stopniu odzyskać grunt pod nogami. Musiał myśleć.
– Zakładając, że to nie halucynacja: jaki jest ich cel? Przytrzymanie mnie tutaj? I tak nie mogę się cofnąć… to nie to. Uświadomienie mi czegoś? Niby to dzieciństwo… ale nie pamiętam wiele, a to było zbyt wyrywkowe. Też nie pasuje. Szlag by to… może po prostu zwrócenie mojej uwagi? Ale na co? Chyba że…
Uderzał coraz mocniej i szybciej.
– Chyba że wszystko naraz. Może rozumiem to źle? Wszystko naraz i rozumiem to źle. Przytrzymanie mnie tutaj, uświadomienie mi czegoś, zwrócenie mojej uwagi… Odwrotna kolejność. Zwrócenie uwagi. Przytrzymanie. Uświadomienie.
W końcu otworzył oczy. Kolejny raz dał się przechytrzyć Wyspie. Akurat kiedy już rozszyfrowywał jej grę, rozpracowywał ruchy, ona szyderczo pokazywała mu, że to jej tajemnicza moc ma kontrolę, ona ustala zasady i to ona dała mu sposobność, by stworzyć sobie iluzję tropu, omamy zrozumienia.
(ciąg dalszy wkrótce :D)](https://cdn.bsky.app/img/feed_thumbnail/plain/did:plc:bra23coudmmkb6awie3l6sk4/bafkreie5m4xcbzzabmj7vpkxyqyawpo2vnjfgdzqzg6tfu76lonfdjstg4)
