Reposted by 吉良煌里🫧
มันเป็นเพียงการตั้งใจคัดสรรรอยด่างพร้อยของกลีบช่อ ซึ่งพยายามเลือกให้ดูคล้ายกับดอกของเมื่อวานเท่านั้น
ราวกับมีไว้เพื่อประดับแจกันใบเดิมในทุกวัน
ให้มองซ้ำๆ แล้วรู้สึกว่ามันสวยดีนะ
— จนรู้สึกชินตาไปในที่สุด
“คิระซัง มาเช้าจังเลยนะครับ”
ดวงตาหรี่หลับลงในยามที่วาดยิ้มให้หล่อน เป็นขณะเดียวกับยามเมื่อเขาทดลองปาดสีครีมอ่อนลงในกระดาษ ผ่านความคิดเดิม เขาคิดว่ามันคงออกมาดีหากได้ซ้อมมือ
