คือรุสึกเขาเขียนบทสรรเสรินความเชื่อในชีวิตที่นักเขียนอยากพุดออกมาอะ ทั้งเรื่องมันเลยเหมือนเปนกลุ่มก้อนชีวิตเดียวกันที่สานต่อเจตนารมความคิดรุปแบบหนึ่ง แล้วปล่อยให้ตลค(ที่เปนองรวมหนึ่งเดียวกันนั่นหละ)งับไปพุดแบบซื่อๆ แต่ท้ายที่สุด งานภาพ…สวยมากเลย… งานสินละปะของผุ้คนที่ยุ่งเหยิง ไม่เปนอันหนึ่งอันเดียวกัน คือดุมีชีวิตกว่าตัวเรื่องเล่าลายลักมาก (สึ้งกุไม่ได้ติดอะไร5555555)
