วัตสันเหมันต์
บ่านวันจันทร์กับวิชาน่าเบื่อเหมือนเคย ปากครูหน้าเดิมพูดไปไม่มีพัก สมองเขาก็คิดเรื่องอื่นไม่หยุดเช่นกัน เรื่องที่สอนเข้าหูซ้านทะลุหูขวา ตากรอกกลิ้งไปทั่วทุกมุมห้องจนเห็นผู้ร่วมชะตากรรมหลายรายสภาพไม่ค่อยต่างกันเท่าไหร่ มีตั้งแต่ระดับเดียวกับเขาจนถึงพวกไม่เอาอะไรถึงขีดสุด อย่างคนข้างๆเขา ตาหลับพริ้มไม่เอาอะไรแล้วบนโลกใบนี้แต่เขาก็คิดว่าเป็นการตัดสินท่ดีกว่าต้องมานั่งฟัง+
