“แฮ่ก…แฮ่ก”
เขาตะเกียกตะกายพาร่างบอบช้ำที่เต็มไปด้วยรอยพรุนและคราบเลือดมาจนถึงลานหินกว้าง
ฟุ่บ
เขาทิ้งตัวลงนอนหอบ
“ฮึก อ๊า…ก”
ทั่วทั้งร่างสั่นเทิ้มราวประท้วงว่าไม่อาจทนไหวอีกต่อไป ไคโตะพยายามขดตัวหาความอบอุ่นราวกับสัตว์บาดเจ็บ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดได้หลั่งไหลมาตลอดทางจนตอนนี้แห้งเหือด อยากร้องก็ร้องไม่ออก
หนามเถาวัลย์ที่หักติดอยู่ในผิวทำให้เขารู้สึกแสบร้อนและคันคะเยอ