“!!!”
ดวงตาคู่กลมเบิกกว้าง สะดุ้งเฮือกจนนกน้อยบินหนีไปอย่างรวดเร็ว
เขาค่อย ๆ หันไปมองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรงจนดูน่าขัน ทว่าพอเห็นว่าคนที่เอ่ยทักตนเป็นใคร เขาก็กระพริบตาปริบคล้ายกำลังงมึนงง “นับ.. ?”
นับดาวเองเหรอ
ท่าทีของเด็กหนุ่มสดใสขึ้นทันตา ใบหน้าเริ่มมีรอยยิ้มบางเบาประดับ
“อรุณสวัสดิ์นะ”
“เรากำลังคิดว่านกเมื่อกี้พันธุ์อะไร นับรู้จักไหม?”
