Essay waarin Jan Sonneveld op zoek gaat naar de waarachtigheid van woorden in een tijd waarin de AI-chatbot ze moeiteloos voor je verzint.

De publieke ruimte is één grote dramashow geworden. Lastige kwesties worden versmald en oplossingen blijven uit.

Over een parade aan speeches, AI-ophef en verbale rooksignalen.

Analyse met speechschrijver Jan Sonneveld. Hij ziet een opvallend urgente oproep tot democratie, redelijkheid en samenwerking.

Er zijn een paar schrijvers die ik blijf herlezen, omdat ze me blijven raken en uitdagen.

Over radicalisering, economie, crises en rake excuses.

Rage bait: Ze zijn alomtegenwoordig in de digitale wereld: influencers die met hun content mensen opzettelijk woedend maken. Ontzet reageren werkt averechts. Serieuze media moeten zich niet uit hun te...

Zo’n 25 jaar geleden was de term er ineens: Jip-en-Janneketaal.

De laatste maanden bots ik regelmatig op Simone Weil.

Niets wranger dan haat tegen politici die vanuit het parlement zelf wordt gevoed.

Over aandacht, rancune, frictie en nieuwe woorden.

Een confronterende blik op de tijdgeest, dat kon je aan Lieke Marsman wel overlaten.

Het ChristenUnie-congres is dit keer lekker kort, klinkt het bij de start in het Bouw & Infra Congrescentrum in Harderwijk. Zaterdag komt de partij van Mirjam Bikker in de ochtend bij elkaar. In de vr...

Over een bende, de Ander en mosterd na de maaltijd

Over wegkijken, 'voorraden' en calculated ambivalence

De harde taal die Pete Hegseth in de VS gebruikt om over de oorlog tegen Iran te communiceren, is een doelbewuste tactiek om mensen tegen elkaar op te zetten. Dat zegt taalkundige Wim Vandenbussche (V...

De afgelopen dagen was ik in Praag, op zoek naar de politieke, culturele en spirituele erfenis van Václav Havel. Of ik iets gevonden heb, zal blijken in de essays die ik er binnenkort over schrijf. Ee...

Over (weinig) sensatie, (teveel) discriminatie en (precies genoeg) reflectie