ถอนหายใจเฮือกใหญ่นึกคำในหัวต่างๆนาๆ ถึงจะเป็นคนช่างพูดก็จริง พอเรื่องจริงจังทีไรก็คิดคำไม่ออก หรืออาจจะเพราะเขินจนพูดไม่ออก..
นั่งทำใจไม่กี่นาทีก็เริ่มพูดบรรยายออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ที่มึงบอกกูวันนั้นว่ารู้ใจตัวเองเมื่อไหร่ค่อยมาบอกมึงแล้วกันว่าคิดยังไง”
“กูนอนคิดทุกคืนเลยจริงๆนะ จนไปปรึกษาเพื่อนว่ากูกับมึงเคมีเข้ากันหรอ เพราะกูไม่รู้ใจตัวเอง แต่เราก็คุยมาเกือบเดือนแล้ว..”
(+)