iiinova — where your digital self keeps evolving

“ที่นี้มันไม่ใช่ป่าแล้วนี้คะ เราเดินกันมาขนาดนี้แล้วเหรอ” เพราะว่าไม่ได้ดูทางเดินมาแถมตัวเตี้ยอีกเลยถึงสังเกตว่ารอบๆไม่ใช่ป่าอีกต่อไป “เช็คประชากร เช็คประชากร งั้น-” เพราะว่าได้ยินว่ารุ่นพี่ให้เช็คประชากรเลยเริ่มยกนิ้วมือขึ้นมานับอีกครั้ง “อะอ่า 1 2 3 4 5….6?” ขณะที่เริ่มนับจำนวนคนก็รุ้สึกเหมือนว่าจะเกินมารึเปล่านะ @yuuga-kmi.bsky.social

100 1

“ไม่หรอกๆ ยังไงวันนี้ก็ว่างทั้งวันด้วย” “อีกอย่างอาราตะคุงก็แบกไปคนเดียวไม่ไหวไม่ใช่เหรอ” ยกยิ้มให้ก่อนจะเตรียมตัวจะช่วยอีกฝ่ายยกของ

100 1

“นั้นสินะคะอากาศดีแบบนี้ด้วย” อิเนะเดินตามหลังอจ.ออกมาด้านนอกร้าน ทำให้เห็นท้องถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนสัญจร งั้นแล้วอจ.จะไปเล่นที่ไหนละคะ” ว่าแล้วก็ลองถามอจ.ดูว่าจะไปเดินเล่นที่ไหนด้วยความสงสัย

100 1

“อะไรน่ะ! ใช่ผีรึเปล่า” เพราะตกใจเสียงกิ่งไม้ร่วงลงมาตอนแรกเลยหันไฟฉายไปส่องก่อนจะพูดโพล่งออกมาทันทีแบบไม่คิด “ระหรือเราแค่คิดไปกันเอง บางทีอาจจะแค่สัตว์ก็ได้” ขณะที่ส่องไฟฉายไปรอบบริเวณก็ไม่เห็นอะไรเป็นพิเศษแต่เสียงพุ่มไม้ข้างๆทำให้รุ้สึกไม่ค่อยไว้วางใจเท่าไหร่เลยเขยิบไปใกล้ๆกับรุ่นพี่ฮิมาริ @yuuga-kmi.bsky.social

100 1

"ของดี?" อิเนะทวนคำพูดอีกครั้ง ของดี อืมมหรือรุ่นพี่จะพุดถึงสมบัติที่ซ่อนที่นี้รึเปล่านะ แบบนั้นจะต้องสังเกตรอบๆให้ดี! ก่อนจะสาดไฟฉายไปบริเวณในป่ามืดที่พวกเขากำลังจะมุ่งหน้าเข้าไป “แล้วรูปปั้นที่ว่าเนี้ย มันจะไกลแค่ไหนกันนะคะ” ว่าแล้วก็พยายามนึกว่าต้องเดินไปนานแค่ไหนแล้วแบบนั้นจะทัน3ทุ่มตามที่รุ่นพี่ยูกะบอกรึเปล่า @yuuga-kmi.bsky.social

100 1

เพราะว่าไม่เคยได้มาล่าท้าผีแบบนอกสถานที่มาก่อน อิเนะเลยค่อนข้างตื่นเต้น ในมือมีไฟฉายกับตุ๊กตากระต่าย…ไม่รุ้จะช่วยได้มั้ย ไม่เคยเจอผีมาก่อนแต่เธอคงไม่เป็นอะไรหรอกในเมื่อมากับพวกรุ่นพี่นี้…ใช่มั้ย ใช่มั้ย? ยกนิ้วขึ้นมานับจำนวนสมาชิกในกลุ่มเพื่อให้มั่นใจว่ามากันครบ โดยที่ไม่ลืมนับตัวเองด้วยเช่นกัน “อ่า 1 2 3 4 5…5คนค่ะ!” @yuuga-kmi.bsky.social

100 1

“แบบนั้นเองสินะคะ ถ้าแบบนั้นแสดงว่าอจ.ชอบมาเดินเล่นในตอนว่างสินะคะ” พยักหน้างึกๆอีกครั้ง ก่อนจะถามต่ออย่างสงสัย ถ้าเป็นแบบนั้นแปลว่างานอดิเรกของอจ.เป็นการเดินเล่นรึเปล่านะ

100 1

“หืม อจ.ก็ชอบเดินเล่นเหมือนกันอย่างนั้นเหรอคะ!” ยิ้มกว่างก่อนจะพยักหน้างกๆเข้าใจ สำหรับอิเนะนั้นไม่ว่าจะที่ไหนก็ชอบเดินเล่นหมดแต่เพราะโตมากับคุณตาคุณยายเลยชอบเดินเล่นในสวนหรือที่มีต้นไม้เยอะๆ “ถ้าแบบนั้นก็คงเดินเยอะมากๆเลยสินะคะ จนไปถึงย่านอื่นได้เนี้ย”

100 1

“อ๊ะ ขอบคุณนะคะ” รีบกุลีกุจอนรับน้ำตาเทียมมาจากมือของเขา แล้วหยอดลงในตาทันทีเพื่อให้ตาไม่แสบ ดูเหมือนมันจะได้ผลดีทีเดียว “อ่า รุ่นพี่อิบุกิสินะคะ หนูยูยาเกะ อิเนะค่ะ จะเรียกว่าอิเนะก็ได้ อยู่ปี1ค่ะ!” พยักหน้าก่อนจะเริ่มชี้นิ้วแล้วแนะนำตัวเอง

100 1

“จะดีเหรอ แต่มันเป็นของรางวัลของอาราตะคุงนะ” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ดวงตาก็จดจ้องไปที่ลูกพีชจำนวนมากที่อยู่ตรงนั้น “ฉันช่วยยกไปได้นะ ถ้าอาราตะคุงยกคนเดียวไม่ไหว” ไหนๆก็ไม่ได้มีอะไรติดตัวมานอกจากทิชชู่ที่พึ่งได้มาเป็นรางวัลปลอบใจ น่าจะพอช่วยยกไปไหวถึงไม่แน่ใจว่าจากขนาดตัวจะแบกไปได้มากแค่ไหนเชียว

100 1

MIKAN — 🍊` งานรุม @mikan-kmi.bsky.social · 21/12/2024

“เดินเล่นค่ะ!วันหยุดทั้งทีเลยคิดว่าลองมาเที่ยวแถวย่านอากะอาจจะเจออะไรน่าสนใจ” อิเนะตอบเสียงใสขณะที่เดินตามหลังอจ.ที่จะไปจ่ายเงิน เธอไม่รุ้จะซื้อชาอะไรกลับบ้าน อีกอย่างถึงซื้อกลับไปคุณยายก็จะกินแต่รสเดิมอยู่ดี

100 1

Reposted by 唯美 ✨l INE (1-A)

#KMI_VolunteerCamp " กระดิ่งลมได้มาจากคุณยายที่ร้านค้าน่ะค่ะ " มิคังกล่าวด้วยรอยยิ้ม มือถือกระดิ่งลมที่ได้มาปล่อยให้ลมพัดจนเกิดเสียงเสนาะหู, ดวงตาสีสดนั้นวาววับเป็นประกายจ้องมองไปที่คุณ " รอบนี้ที่ได้อยู่กลุ่มมิคังด้วย ! " " เป็นมิคังในกลุ่มมิคัง ! " ( มาแปะมิคังสกินแคมป์บ้างค่ะYYแหะ )

24640 46

“ชาผู่เอ๋อร์เหรอคะ สงสัยจังว่ารสชาติจะเป็นยังไง” อิเนะมองถุงใบชาที่ถูกหยิบลงมาอย่างสนใจ ขณะที่เริ่มจินตนาการว่าชานั้นจะมีรสชาติเป็นยังไง มันอาจจะขมหรือหวาน หรืออาจจะเหมาะกับขนมก็ได้!

100 1

“จริงด้วย มองตรงๆคงไม่ดีสินะ” ว่าแล้วก็ขยี้ตาตัวเองเมื่อรุ้สึกได้ว่าตาแห้งจากการจ้องมองท้องฟ้าที่แดดส่องจ้าอย่างจัง “หนูคงไม่ได้มารบกวนรุ่นพี่ใช่มั้ย..คะ?” พอได้สติว่าตัวเองอาจมารบกวนเวลาส่วนตัวของใครบางคนอีกครั้งก็ทำท่าทางเลิกลั่กทันที มือขยับไปมาอย่างประหม่าขณะที่ดวงตาก็กรอกไปมารอบๆเพื่อดูว่าไม่ได้มีใครที่เธอรบกวนอีก

100 1

หลังจากที่รางวัลที่1-3นั้นถูกประกาศออกไป ก็ทำให้บริเวณนั้นค่อยๆตนน้อยลงจนพอทำให้เห็นร่างของผู้ชนะ “ดวงดีจังเลยนะอาราตะคุง” อิเนะทักทายเพื่อนร่วมชั้นที่คุ้นหน้า เธอเองก็เหมือนจะพึ่งจับรางวัลไป แต่เหมือนโชคของเธอจะดวงตกทำให้ได้แต่ทิชชู่กลับมาเท่านั้น ก่อนจะมองไปที่รางวัลที่เขาได้ “เหมือนวันนี้ดวงจะขึ้นสุดๆไปเลยนะ ดีจัง!”

100 1

“อจ.เองก็ชอบลองของใหม่ๆเหมือนกันเหรอคะ” อิเนะมองอจ.ก่อนจะพยักหน้าเมื่อได้ยินคำพูดของอจ.ก่อนจะพูดออกไปอย่างตรงไปตรงมา แต่เธอก็เข้าใจได้เพราะตัวเธอเองก็ชอบลองของใหม่ๆดู “ชาจีนก็ดีเหมือนกันนะคะ ถ้าได้ลองอจ.อาจจะชอบก็ได้”

100 1

(เรายังบวกได้มั้ยคะ🥹)

100 1

“เอ๊ะ! มีคนตรงนี้ด้วยเหรอ” อิเนะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงขานถามเธอกลับ ทำให้ร่างของเธอเซเล็กน้อยพลางทำท่าแปลกก่อนจะหันไปมายังต้นทางของเสียงด้วยความสงสัย เธอไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ที่นี้ด้วย พอมองดูแล้วคิดว่าน่าจะเป็นรุ่นพี่สินะ…. “ใช่ค่ะ! ก็วันนี้อากาศดีหลังจากที่เมฆครึ้มมาหลายวันแล้วนี้นะ” อิเนะพยักหน้าตอบคำถามพลางมองไปท้องฟ้าที่แดดดันส่องตาจนต้องหรี่ตา

100 1

“เพราะแบบนั้นถึงมาอยู่ตรงนี้สินะคะ เข้าใจล่ะ” อิเนะพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะมองไปที่ใบชาบนเคาร์เตอร์สินค้า มันมีใบชาหลายแบบแต่มีแค่บางอันเท่านั้นที่เธอรู้จัก “อืมมม มีเยอะจังเลยนะ แล้วปกติอจ.กินอันไหนละคะ”

100 1

“อจ.มาทำอะไรที่นี้เหรอคะ?” อิเนะยิ้มกว้างเล็กน้อยที่เหมือนอาจารย์จะจำชื่อของตัวเองได้อยู่ อาจจะเป็นเพราะล่าสุดเธอเพิ่งไปทำแผลที่ห้องพยาบาลมาละมั้ง ดวงตาของเธอมองไปรอบๆร้านจนเพิ่งสังเกตว่าอจ.นั้นอยู่ที่ชั้นวางขายสินค้าใบชาหลังจากที่เธอถามออกไปไม่ถึง10วินาที

100 1

ในวันหยุดสุดสัปดาห์อิเนะตัดสินใจที่จะออกมาเที่ยวในอากะเผื่อว่าเธอจะเจออะไรที่น่าสนใจติดมือกลับบ้าน แต่ในขณะที่กำลังเดินเล่นอยู่ ดวงตาของเธอก็ดันไปสะดุดกับร่างที่ดูคุ้นเคยเลยตัดสินใจเข้าไปทักทายด้วยเสียงที่ร่าเริง “สวัสดีค่า อาจารย์โยชิยูกิ!!”

100 1