iiinova — where your digital self keeps evolving

ก่อนจะพาลูกน้อยที่พอได้ยินคำว่าขนมก็ตาวาววับ ร้องมิ้วตอบรับกลับมาตลอด ไปนั่งกินขนมรสโปรดอย่างเอร็ดอร่อย ร่างของแมวดำตัวน้อยค่อย ๆ คลานออกมาจากเสื้อวอร์ม ก่อนจะกลับร่างเป็นคนเพื่อให้พ่อป้อนขนมให้กิน โนเอลก็ไม่ได้ห่วงลูกชายอะไรขนาดนั้นหรอก แค่จับนั่งตักไว้ เพื่อไม่ให้ลูกน้อยไปทำเรื่องที่ไม่ควรเท่าไหร่ แบบที่เคยทำกับจูเลี่ยน โลกิในวัยเด็กนั่นแหละ

020

จะว่าไปเหตุทั้งหมดที่ว่านั้นก็ล้วนแล้วแต่เกิดในช่วงที่ลูกน้อยของเขาอายุ 4 ขวบหมดด้วยสินะ แล้วตอนนี้เองเจ้าแสบก็ 4 ขวบพอดีด้วยสิ หวังว่าจะไม่มีเหตุการณ์ชวนพิศวงเกิดขึ้นนะ ทุกคนรอบข้างที่ได้ฟังต่างก็นิ่งค้างไปอย่างมึนงง หมายความว่าไง แค่กลายเด็กพูดเหมือนง่าย “โยอิจิ หนูไม่ต้องไปสนใจพวกเขาหรอกลูก เดียวไปนั่งกินขนมกับปะป๊าตรงนั้นดีกว่า” โนเอลว่าพลางปรายตามองเหล่าเด็กในทีม

เล่นเอานึกถึงเจ้าตัวเล็กในวัยเด็กเลย ทั้งเด็กน้อยที่วิ่งหาเขาทั้งน้ำตา หลังจากที่เขากลับมาจากแข่งในต่างประเทศ หรือจะเป็นตอนที่เจ้าตัวแสบในร่างแมว เผลอไปทำแก้วกาแฟอันโปรดของเอโกะแตก แล้วดันเป็นคนมานั่งงอนผู้เป็นแม่แทน

“มิ้ว” เสียงหวานใสราวกับกระดิ่งลมดังขึ้นมาจากภายในเสื้อของตัวโนเอลก่อนที่หัวกลม ๆ ที่มีต้นอ่อนของลูกแมวจะโผล่ออกมาจากเสื้อวอร์มของโนเอลอย่างน่ารัก แต่ก็โผล่มาเพียงครู่เดียว ก่อนจะมุดกลับลงไป “ก็อย่างที่เห็น แค่กลับไปเป็นเด็กเฉย ๆ ก็เท่านั้นเอง” โนเอลเอ่ยบอกกับทุกคน พลางก้มมองเจ้าก้อนที่ขยับดุ๊กดิ๊กอย่างซุกซนอยู่ภายในของเสื้อวอร์มของเขาเหมือนที่ชอบทำในวัยเด็กไม่มีผิด

โดยไม่พูดอะไร แต่ความกระสับกระส่ายนั้นก็หายไป เมื่อโนเอล โนอา ผู้ซึ่งโค้ชของทีมเดินเข้ามา แม้ครั้งนี้จะแปลกตรงที่อุ้มตุ๊กตากุ้งมาด้วยก็ตาม “โค้ชครับ อิซางิคุงเป็นอะไรไปงั้นเหรอครับ” ยูกิมิยะที่เห็นโนเอลเดินเข้ามา ก็ได้แต่ถามอย่างสงสัย ทำให้สายตาของทุกคนในทีมพุ่งตรงไปยังตัวของโนเอล อย่างไม่ได้นัดหมา

‘จะว่าไป เจ้าพวกแร่ดิบที่มาหมายตาลูกแมวตัวน้อยของฉันพวกนั้น คงจะเก็บแต้มกับเจ้าลูกแมวในร่างจิ๋วยากแล้วล่ะ แต่น่าจะสนุกน่าดู’ เอโกะคิดในใจพลางเหลือบมองไปยังจอที่ฉายภาพของเหล่าสัตว์แสนน่าหมั่นไส้ … ทีมเยอรมันต่างก็กระสับกระส่ายกับเรื่องราวก่อนหน้า พวกเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับอิซางิ ที่ถูกโนเอล โนอาอุ้มออกไป

“ไม่ล่ะ ฉันมีแค่ลูกแมวตัวนี้ตัวเดียวก็เพียงพอแล้ว” เอโกะรีบปฏิเสธในทันที ก่อนที่จะช้อนก้นลูกชายตัวน้อย พาหนีจากโนเอลด้วยความหน่ายใจ คิดบ้าคิดบออะไร ถึงได้มาถามว่ามีเพิ่มไหม แค่ลูกแมวแสนซนที่มีสวนสัตว์เป็นของตัวเองตัวนี้ ตัวเดียวก็วุ่นวายพอแล้ว

“มะม้ามีประชุมนิดหน่อยครับ เพราะงั้นถ้าประชุมเสร็จจะไปรับยจจังมาหม่ำ ๆ กับเล่นกับคุณกุ้งไงครับ เอาไหมคนเก่ง” เอโกะที่เห็นท่าทางไม่มั่นใจของลูกน้อย จึงเอ่ยต่ออีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้หัวน้อย ๆ ก็พยักหน้าให้คนเป็นแม่ พลางช้อนตามองอย่างน่าเอ็นดู “นี่ จิน เรามามีลูกแมวเพิ่มอีกตัวดีไหม” อยู่ ๆ โนเอลก็เอ่ยถามภรรยาคนงามของตนออกมาอย่างหน้าตาเฉย ราวกับถามไถ่เรื่องราวในชีวิตประจำวัน

“คือว่า คือปะป๋าแค่จะไปทำงาน แป๊บเดียวเดี๋ยวปะป๋าก็กลับมาหายจจังแล้ว” โนเอลลูบหัวเด็กน้อยเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยบอกลูกของตนด้วยความลนลาน โดยมีเอโกะมองอย่างพิจารณา ก่อนที่เอโกะจะเอ่ยบอกเจ้าตัวน้อยบนตักอย่างเอ็นดู “งั้นวันนี้ยจจังไปดูปะป๋าทำงานไหมครับ เดียวตอนหม่ำ ๆ มะม้าจะไปรับ” เอโกะเอ่ยถามลูกน้อยอย่างเอ็นดู ซึ่งเด็กน้อยที่ดวงตากลมคลอน้ำตาก็หันมองคนเป็นอย่างไม่มั่นใจ

130

“อือ ปะป๋าจะไปไหน ปะป๋าจะไม่อยู่กับยจจังเหรอครับ” อิซางิน้อยกำเสื้อของผู้เป็นพ่อแน่น นัยน์ตางามเคล้าคลอด้วยน้ำตาอีกคราเมื่อได้ยินว่าผู้เป็นพ่อจะไปข้างนอก โนเอลที่เห็นท่าทางที่ไม่เจอมานานของลูกชายก็แอบทำตัวไปถูกแบบสุด ๆ ทำได้เพียงแค่ขอความช่วยเหลือทางสายตาจากภรรยาที่ทำหน้าตาแปลกใจอยู่ ราวกับว่าท่าทางของลูกชายตัวน้อยไม่ใช่ปัญหาอะไร

เอโกะว่าก่อนจะโอบเจ้าตัวน้อยให้นั่งอยู่บนตัก เพราะเจ้าเด็กแสบเริ่มขยับดุ๊กดิ๊กอยู่บนตักของตนแล้ว “เข้าใจแล้ว โยก็อย่าดื้อกับมะม้าเขานะ” โนเอลเงยหน้าตอบภรรยาของตนก่อนจะลูบศีรษะกลมของลูกชายตัวน้อยพร้อมกำชับไม่ให้ปั่นป่วนแม่เจ้าตัวจนเกินไป แต่เจ้าตัวน้อยแสนซนก็ไม่น้อยหน้า มือน้อย ๆ จับเสื้อของผู้เป็นพ่อเอาไว้ ก่อนจะช้อนตามองอย่าน่าเอ็นดู

พลางมองเจ้าแสบบนตักที่กำลังรังแกคุณตุ๊กตากุ้งน้อยอยู่ มือน้อยบีบกำจนตุ๊กตายับยู่ยี่ดั่งทุกครั้งที่ตุ๊กตาคุณกุ้งของเจ้าตัวอยู่ในอ้อมกอด ซึ่งเจ้าตัวน้อยที่เห็นผู้เป็นแม่มองมาที่ตัวเอง ก็ชูตุ๊กตากุ้งจำเป็นที่หน้าตายับยู่ยี่ขึ้นมาโชว์ให้ดูอย่างน่าเอ็นดู ใบหน้ากลมที่อมลูกอมอยู่มีรอยยิ้มหวานประดับอยู่ “เอาเถอะ เดียวฉันรับหน้าที่ดูแลเจ้าตัวแสบเอง ส่วนนายก็ทำหน้าที่ต่อไป”

“อย่างน้อยก็ 3 วันอย่างมากก็เกือบเดือน ยิ่งสายเลือดในร่างกายเข้มข้นก็ยิ่งนานมากเท่านั้น ตอนที่ฉันเจอเหตุการณ์แบบนี้ ฉันอยู่ในสภาพนั้นเกือบเดือน แล้วยิ่งโยอิจิมีสายเลือดของนายไหลเวียนอยู่ก็น่าจะนานกว่าฉันแน่ ๆ เพราะงั้นคงจะใช้เวลาราว ๆ เดือนเกือบ 2 เดือนได้” เอโกะตอบกลับสามีของตัวเอง

ต้องเป็นเพราะโนเอลแน่ ๆ ก็หมอนั่นนิสัยเสียจะตายไป “แล้วแบบนี้ลูกจะกลับมาเป็นแบบเดิมเมื่อไหร่ล่ะ” โนเอลที่ยังคงจับจ้องท่าทางแสนน่ารักที่ชวนคิดถึงของลูกชายตัวน้อย ก่อนเอ่ยถามภรรยาอย่างเป็นกังวลนิดหน่อย แต่ก็แค่นิดหน่อยเท่านั้น เพราะถ้าลูกกลับไปเป็นเด็กน้อยอีกครั้ง เขาก็ไม่ได้ใส่ใจยังไงก็เลี้ยงไหวอยู่แล้วล่ะ

“ไหนดูสิ ยจจังตอนนี้หนูน้อย คนนี้อายุเท่าไหร่แล้วครับ” เอโกะที่จับแก้มอ้วน ๆ ของลูกชายเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามเจ้าเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู ซึ่งเจ้าตัวน้อยก็ใช้มือน้อย ๆ ชูเลขขึ้นมาเพื่อบอกอายุ มือน้อย ๆ ชูเลข 4 ขึ้นมาอย่างมั่นใจ ก่อนจะถูไถแก้มของตัวเองกับฝ่ามือของแม่ เรียกสายตาเอ็นดูได้เป็นอย่างดี ดูสิตอนน้อย ๆ น่ารักขนาดนี้ ทำไมโตขึ้นถึงนิสัยเสียขนาดนั้นกัน

อิซางินั่งเกาะหนึบทานขนมอยู่บนตักผู้เป็นแม่ โดยมีโนเอลค่อยล้วงถุงลูกอมเพื่อที่จะหารสชาติโปรดของลูกชายมาป้อน เจ้าตัวเล็กก็อ้าปากงับลูกอมที่ถูกป้อน เหมือนลูกนกที่ถูกป้อนอาหาร ในอ้อมแขนเล็กมีคุณตุ๊กตากุ้งสีส้มแสนจะจำเป็น ที่หาซื้อมาเมื่อไม่นานมานี้ จากการที่เจ้าตัวน้อยเริ่มจะคิดถึงคุณกุ้งยักษ์ที่นอนอยู่บนเตียงนอนแสนนุ่มนิ่มของเจ้าตัวที่บ้านในฝรั่งเศส

เอโกะเอ่ยพลางใช้มือลูบผมของลูกชายที่นั่งกินขนมอยู่บนตักด้วยความไม่ตื่นตกใจ เหตุการณ์แบบนี้หรือคล้าย ๆ กันมักจะเกิดขึ้นได้บ่อย ๆ ในผู้ที่สืบทอดสายเลือดของสิ่งที่ถูกเรียกขานว่าโยไคประเภทสัตว์ ตัวเอโกะในวัยเด็กเองก็เคยมีเรื่องที่คล้ายคลึงกับลูกชายเหมือนกัน แค่ของเขาไม่ได้ย้อนไปเป็นเด็กก็เท่านั้นเอง

จนเขาโดนคุณภรรยางอนที่ไม่รีบพาลูกตัวน้อยมาหาตัวเอง และโนเอลก็ไม่การพูดอะไรกับเด็กในทีมเลยแม้แต่น้อย แต่เป็นการใช้ความเร็วของตัวเองวิ่งไปหาเอโกะที่อยู่ห้องควบคุมในทันที … “น่าจะเพราะสายเลือดเนโกะมาตะที่อยู่ในสายเลือดน่ะ เลยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”

แขนน้อย ๆ ล็อกกอดคอผู้เป็นพ่อ ก่อนจะมุดหน้าลงที่ไหล่แกร่งพร้อมน้ำตาที่ยังไหลอยู่ หัวน้อย ๆ เองก็ถูไถไปมาตามนิสัยที่มักทำประจำ ซึ่งสถานการณ์ในตอนนี้ตัวของโนเอลรู้เพียงอย่างเดียวคือต้องพาลูกน้อยไปพบภรรยาในทันที ก่อนที่เจ้าตัวแสบในวัยติดแม่จะร้องหาแม่ของตัวเอง

เงียบไปเหลือเพียงเสียงสะอื้นเบา ๆ กับร่างเล็ก ๆ ของแมวเด็กที่เดินยังไม่แข็งกระโจนออกมาจากตะกร้าก่อนจะกลับร่างเป็นมนุษย์เพื่อไปหาคนเป็นพ่อ เพราะกลัวจะถูกจับตัวไปอีก “โยอิจิ” โนเอลเอ่ยออกมาด้วยความตกใจกับร่างกายของลูกชายที่ดูเล็กลงจน ทำให้นึกถึงตอนที่เจ้าตัวยังเด็ก ซึ่งเด็กน้อยก็พยักหน้ารับผู้เป็นพ่อด้วยใบหน้าอาบน้ำตา

ซึ่งเสียงนั้นทำให้คนทั้งสนามต้องหันมามองด้วยความสงสัย เพราะเสียงแมวเด็กที่จะส่งเสียงร้องได้ขนาดนี้มีเพียงแค่คนคนเดียวเท่านั้นแหละ “เกิดอะไรขึ้น” โนเอลเอ่ยถามอย่างสงสัยว่าทำไมลูกน้อยแสนน่ารักของเขา ถึงได้ร้องงอแงขนาดนี้ แต่เพราะเสียงที่เอ่ยออกมาของโนเอลเลยทำให้เสียงร้องของแมวเด็กที่ดังมากในตอนแรก

310

ที่ทางสนามฝึกนั้นมีโนเอล โนอา กำลังยืนคุมการซ้อมอยู่ แต่อยู่ ๆ ก็รู้สึกสังหรณ์ว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับลูกชายตัวน้อยแน่ ๆ ในใจเริ่มรู้สึกอยู่ไม่สุขขึ้นมา เพราะจนจะถึงเวลาซ้อมแล้ว แต่ลูกชายและเพื่อน ๆ ที่มักจะโผล่มาก่อนเวลาเสมอยังไม่โผล่มาแม้แต่เงาด้วยซ้ำไป “แง๊ว~~~~~~~~~” เสียงหวานร้องดังลั่นทันทีเมื่อประตูห้องซ้อมถูกเปิดออกมา

“ง่าย ๆ พาไปหาโค้ชสิ ยังไงเขาก็พ่อลูกกัน เขาน่าจะรู้สาเหตุนั่นแหละ ส่วนในตอนนี้ระหว่างที่ไปหาโค้ช พวกเราก็แค่ต้องทนฟังเสียงหวาน ๆ นี่ไปก่อนเท่านั้นเอง” ยูกิมิยะเสนอทางเลือกให้เพื่อนทั้งสองคน ซึ่งทั้งสองก็เห็นด้วยจึงค่อย ๆ กระเตงลูกแมวน้อยไปยังสนามที่จะเดินทางไปตั้งแต่แรกอยู่แล้วให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้

พลางแกว่งเบาตะกร้าในอ้อมแขนเบา ๆ เพื่อกล่อมเจ้าแมวในตะกร้า “นั่นน่ะสิ แล้วเราควรปลอบแมวเด็กยังไงล่ะ พวกเราฟังภาษาแมวไม่ออกเสียหน่อย” คุโรนะที่ได้ฟังคำพูดของ ฮิโอริจึงรีบหันมาถามเพื่อนทั้งสองคนทันที

แถมไม่มีการกางเล็บออกมาราวกับว่าเป็นแมวเด็กที่ยังไม่หัดการลงอย่างไรอย่างนั้น แต่แรงตบอันเบาหวิวนั้นกลับทำให้มือแกร่งต้องชะงักจากความตกใจแทน “ฝันร้ายหรือเปล่านะ เลยงอแงแบบนี้น่ะ” ฮิโอริที่เป็นผู้เป็นคนถือตะกร้า เอ่ยออกมาด้วยความสงสัย พลางยกตะกร้าแนบอกเพื่อที่คนข้างกายทั้งสองจะได้ไปต้องก้มตัวให้ปวดหลัง และเพื่อช่วยกันดูว่าเจ้าแมวเด็กเป็นอะไร

“อิซางิคุง ไม่ร้องนะคะ คนเก่ง นี่ไงจุกนมที่หนูชอบ” ยูกิมิยะที่เห็นท่าทางงอแงของแมวเด็กจึงหยิบจุกนมอันโปรดของเจ้าลูกขึ้นมาหมายจะให้เจ้าเหมียวได้สงบลง แต่ระหว่างที่กำลังจะส่งจุกเข้าปาก มือน้อย ๆ ของลูกแมวที่งอแงอยู่ก็ตบลงที่ฝ่ามือของยูกิมิยะด้วยแรงอันเบาหวิวจนไม่รู้สึกเจ็บ

“มิ๊ว~ มิ๊ว~ แม๊~~~~” เสียงร้องของลูกแมวที่ค่อยไล่ระดับจากที่เบาก็เริ่มดังขึ้น ทำให้ฮิโอริที่เป็นคนถือตะกร้าประจำตำแหน่ง กับคนที่ยืนคุยอยู่ด้วยสะดุ้งตกใจจากเสียงของเด็กขี้บ่น ที่ตอนนี้ร้องโวยวายอย่างผิดวิสัยอยู่ในตะกร้า ทั้ง ๆ ที่ควรจะหลับฝันหวานอยู่เแท้หมือนทุกครั้งแท้ ๆ ขาสั้นป้อมของลูกแมวน้อยที่อยู่ในตะกร้าขยับไปมาเหมือนเด็ก ทำให้คนที่ยอืนอยู่โดยรอบได้แต่พากันลนลาน

ที่นี่ที่ไหน ปะป๋ากับมะม้าหายไปไหน คนผมสีฟ้าที่อุ้มเค้าอยู่เป็นใครกัน ลูกแมวน้อยที่ควรจะหลับปุ๋ยอยู่ในตะกร้าแสนนุ่มนิ่ม ได้ตื่นจากการหลับใหลด้วยความสงสัยว่าที่แห่งนี้คือที่ไหนกันแน่ ดวงตากลมโตอันใสแป๋วของอิซางิกวาดตามองโดยรอบ ก่อนที่จะเปล่งเสียงร้องที่หวานใสออกมาดังลั่นด้วยความตกใจที่ไม่เห็นคุ้นหน้าและความใจหายจากการที่คิดว่าโดนลักพาตัว (?) แบบในหนังที่เหล่าพี่เลี้ยงชอบดูกัน

‘แมวเด็กมักขี้วีน’ คำเตือน : ตอนพิเศษนี้อยู่ในช่วงเวลาของบลูล็อคเฟส 2 โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับอิซางิที่กลายเป็นเด็กน้อยวัย 6 ขวบที่พูดภาษาญี่ปุ่นกับเยอรมันไม่รู้เรื่อง และเป็นช่วงที่น้องเอาแต่ใจและดื้อที่สุดช่วงหนึ่งสำหรับพ่อแม่ค่ะ (สืบเนื่องมาจากฟิค) #โนอาเอโกะ #ออลอิซา

292

เค้ากำลังแต่งนิยายออริอยู่ค่ะ แต่น่าจะอีกนานกว่าจะโผล่มาให้ได้อ่านกัน เพราะอย่างน้อยอยากให้จบ 1 อาร์คก่อน ฝากติดตามกันด้วยนะคะ นาน ๆ ทีจะเอาเนื้อหา กับภาพมาสปอยให้ค่ะ

010

"ตะ ตา เมื่อกี้ฉันเห็นตาอยู่ใต้เก้าอี้" คิสึเนะซาโตะกล่าวพลางชี้ไปยังใต้เก้าอี้อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ กับสิ่งที่เห็น "ไหน ๆ ไม่เห็นจะมีตาที่นายพูดถึงเลยนิ" ดาไรก้มลงไปมอง ก่อนที่จะบอกเพื่อนเมื่อไม่เห็นจะพบในสิ่งที่เจ้าตัวบอกเลยแม้แต่น้อย "แต่เมื่อกี้ฉันเห็นจริง ๆ นะ มันกระพริบใส่ฉันด้วย" คิสึเนะซาโตะตอบกลับทันทีที่ไม่มีคนเชื่อ [11]

080

"อ๊ากกกกก" เสียงตะโกนอย่างตกใจดังขึ้นมา เมื่อดวงตาสีน้ำเงินกระพริบตาใส่ ก่อนจะหายไปในเงามืด อย่างไร้ซึ่งก็เสียงเดินหรือ เสียงของสิ่งมีชีวิตทั้งปวง คนอื่นที่ได้ยินเสียงร้องก็ร่บวิ่งมาดูทันทีด้วยความสงสัย ไร้ซึ่งความเป็นห่วงแต่อย่างใด "คิสึเนะซาโตะ นายเป็นอะไรของนายเนี่ย" ฮายาเตะถามด้วยความสงสัยถึงสาเหตุการกรีดร้อง [10]

"วาคาสึกิ นายทำอะไรของนสยเนี่ย ขวดน้ำตกหมดเลย" เสียงบ่นของสมาชิกทีมชาวญี่ปุ่นอีกคนหนึ่งกล่าวกับคนใต้ตาดำที่ยืนทำหน้ามึนงงอยู่ "ฉันเปล่านะ มันตกเองต่างหากล่ะ" คนใต้ตาดำกล่าวตอบด้วยความรู้สึกที่ยังคงมึนงงอยู่ "น้ำเต็มขวดขนาดนั้นจะตกได้ไง มามา เดียวฉันช่วยเก็บเอง" อีกคนกล่าวกับคนใต้ตาดำ ก่อนจะก้มตัวเก็บขวดน้ำ แต่เมื่อก้มตัวลงไปก็สบเข้ากับดวงตากลมสีน้ำเงินคู่สวยที่ส่องประกายอยู่ [9]

"ทำไมขวดน้ำถึงตกได้ล่ะ น้ำก็เต็มขวดอยู่แท้ ๆ" สมาชิกชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งในทีมสเปน ที่อิซางิจำชื่อไม่ได้ด้วยซ้ำกล่าวออกมาอย่างงง ๆ ก่อนจะหยิบมันกลับไปวางที่เดิม แต่เมื่อหันหลังจะเดินไปซ้อม ขวดน้ำขวดเดิม กับอีกหลายขวดก็กลิ้งตกอีกครั้ง อย่างน่าประหลาดใจ [9]

แมวดำน้อยส่งสัญญาณให้ชาร์ลเริ่มทำตามแผนการณ์สายป่วนของตัวเอง แพนด้าสีเผือกกลิ้งไปรวมกับกองลูกบอลอย่างแนบเนียน โดยที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็น ก้อนสีขาวบลอนด์ขดเป็นลูกวงกลม คล้ายคลึงกับลูกบอล โดยที่เจ้าเหมียวตัวสีทมิฬเองก็โดดดึ๋ง ๆ ไปทางที่นั่งพักของสมาชิกทีมที่มีกองขวดน้ำวางเรียงกัน ก่อนที่จะใช้ขาป้อม ๆ สะกิดขวดน้ำให้ตกลง โดยที่ตัวเองซ่อนอยู่ในเงามืดหลังที่นั่งพัก [8]

Indigo AIM @indigoaim11.bsky.social · 03/01/2026

นามปากหลักคือ Indigo AIM แต่ก็มีนามปากการองอีกเยอะเลยค่ะ เปลี่ยนไปตามสไตล์ของเรื่องที่แต่ง สามารถไปแอบ ๆ ดูกันได้นะคะ IndigoAIM.readawrite.com

indigoaim.readawrite.com

indigo AIM @readawrite.com

เราชื่อ พิณ นะคะ นามปากกาคือ Indigo AIM แต่จะเรียก คราม หรือ ไอ ก็ได้ค่ะ มีรับ commission ทั้งงานวาด

000

Indigo AIM @indigoaim11.bsky.social · 03/01/2026

สำหรับใครพี่ผ่านมาเห็น เรามีนามปากกาว่า Indigo AIM นะคะ แต่สามารถเรียก พิน ที่เป็นชื่อเล่นจริง ๆ ได้เลยค่ะ อาจจะไม่ได้อัพเดทอะไรบ่อย ๆ เพราะติดงานของมหาวิทยาลัยค่ะ แต่ถ้ามีโอกาสจะเอาทั้งงานมอ ทั้งงานวาดเล่น รวมถึงงานเขียนมาลงบ่อย ๆ ค่ะ ปีนี้มีแพลนแต่งนิยายออริเป็นของตัวเองอยู่ค่ะ จะเอางานมาลงสปอยบ่อย ๆ

000

Indigo AIM @indigoaim11.bsky.social · 03/01/2026

เราขออนุญาตใช้ ช่องทางตรงนี้ฝากทั้งานวาด งานเขียนเลยนะคะ ตอนนี้แต่งฟิตอยู่ในรีดค่ะ ปีนี้ก็มีแพลนจะเปิดเรื่องเป็นของตัวเอง พร้อมวาดไปด้วย ถ้าใครสนใจงานสไตล์เห็นภาพตัดแปะของกระดาษจ้างไดนะคะ ฝากทั้งงานวาดและงานเขียนไว้ในดวงใจกันด้วยนะคะ ทุกคน www.readawrite.com/a/6c19b59ec7...

194

Indigo AIM @indigoaim11.bsky.social · 01/01/2026

และนี่คือผลพัฒนาการวาดของเราเองค่ะ 😂 เปลี่ยนไปจนแอบงงเหมือนกันค่ะ แต่อย่างน้อยก็ชอบเส้นตอนนี้มาก

000

Indigo AIM @indigoaim11.bsky.social · 01/01/2026

พึ่งเริ่มมาวาดรูปจริงจังได้ 3 ปี แล้วพุ่งมาวาดรูปลงโซเชียลมา 1 ปีค่ะ ฝากงานวาดหลังจากนี้ด้วยนะคะ #สายผลิต #ชุมชนนักวาด

021

Indigo AIM @indigoaim11.bsky.social · 31/12/2025

ส่วนพี่เสือทำเพียงมองดูน้อง ๆ ค่ะ😃

000

Indigo AIM @indigoaim11.bsky.social · 31/12/2025

ราวี่ที่เห็นเจ้าของที่คุ้นเคยทั้ง 2 ก็อมยิ้มและแกล้งทำเป็นไม่สนใจ เพื่อให้เด็ก ๆ ป่วนกันได้อย่างเต็มที่ เขาชอบอะไรที่มันมีสีสัน เพราะงานการหยอกของ 2 แสบก็นับเป็นเรื่องสนุก ต่างจากพ่อนินจาของทีมอย่าง โอโตยะ ที่มองด้วยความงงกับสิ่งที่เห็น แต่เมื่อมาสเตอร์ไม่ว่าอะไร จึงหันกลับไปซ้อมต่อ เพราะอยากรู้ว่าก้อนสองก้อนเมื่อครู่จะก่อความวินาศอะไร [7]

Indigo AIM @indigoaim11.bsky.social · 31/12/2025

ทั้ง 2 ตอบรับเสียงยานก่อนจะเดินออกจากห้องพักไปพร้อมกัน พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ที่ทำให้ จูเลี่ยนรู้สึกว่าความบันเทิงกำลังจะเริ่มขึ้นเสียแล้ว ณ สนามของทีมสเปน สมาชิกทีมกำลังฝึกซ้อมกับอยู่อย่างแข็งขัน แต่หารู้ไม่ว่าความบันเทิงกำลังจะมาเยือนแล้ว ก้อนลูกแมวน้อยกับลูกแพนด้ากลิ้ง ๆ คลาน ๆ ดุ๊กดิ๊กเข้ามาในสนาม โดยไม่มีใครได้สังเกต เว้นแต่มาสเตอร์และนินจาเพลย์บอยของทีม [6]