อิลๆสะดุ้ง ‘นานแค่ไหนก็ใช้เวลาให้นานเท่านั้น’ คำพูดนี้ทำอิลคิดหนัก ก..ก็เราห่างกันมานาน..มากๆเลยนี่นา มอนตัวเล็กสีแดงระเรื่อขึ้นทั้งใบหน้า ใบหูและต้นคอ ดูจะคิดอะไรไปไกลมาก
โชคดีที่พี่จับมือพาอิลเดินสพรวจต่อทำให้เลิกคิดฟุ้งซ่านได้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่แอบคิดหรอกนะ..////
“ด..ได้เลยครับ ผมก็อยากเห็นห้องครัว เราน่าจะได้ใช้กันบ่อยๆเลย ฮะๆ..”
“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เรื่องสวน ผมช่วยนะครับพี่☺️”
