iiinova — where your digital self keeps evolving

(เค้ามาปัก! รอชุดเค้าก่อนเถอะแยะเค้าจะมา😔🤲)

เมื่อทั้งคู่ฝ่าฝูงคนออกมาได้สำเร็จออกมาจากห้องชมรมลีลาศได้ริแอนนอลก็พาไปที่ห้องพยาบาลต่อในทันที แต่ก่อนจักไปถึงริแอนกลับหยุดอยู่กลางทางในจุดที่เงียบสงบไร้ผู้คนเพ่นพ่าน ปล่อยมือออกหันไปมองโกลดี้ดีๆมองคนที่โดนเขาลากไม่หยุดพัก ปลายนิ้วมือยกขึ้นปาดกำเดาที่ไหลออกมาอีกครั้งของคนตัวโตกว่าก่อนล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับให้ดีๆ ". .ดีขึ้นไหม?" เขาถามและมือยังคงซับให้

100

"ถอย" เอ่ยเสียงเยือกเย็นพร้อมฝ่าฝูงคนส่งสายตาให้คนที่ขวางทางหลบไปให้พ้น สายตาที่มองไปยังผู้คนที่รุมโกลดี้นั่นรุนแรงจนน่าหวาดผวาพอสมควร เย็นชาและโกรธมันเด่นชัดในสายตาของริแอนนอลในยามนี้ โกรธในความห่วงใยแสนโง่เขลาของคนที่มารุมล้อม คนที่เลือดกำเดาไหลต้องการอากาศหายใจไม่ใช่การโดนรุมจนโดนแย่งชิงอากาศ และโกลดี้แสดงออกถึงความอึดอัดใจขนาดนั้นทำไมยังไม่รีบถอยอีก

100

R.- Lessa H. @hwww2-lessa.bsky.social · 22h

ริแอนนอลที่เดินนำออกมาก่อนชะงักหยุดเมื่อสัมผัสได้ว่าไม่มีคนตามหลังเขามาทำให้ต้องหันไปมองทางด้านหลังในทันที โกลดี้กำลังโดนรุม? ริแอนคิดคงไม่มีอะไรแต่ความคิดนั้นเปลี่ยนไปในทันทีเมื่อลองมองรอยยิ้มและคราบเลือดที่ติดอยู่บนใบหน้า ". . ." คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์พร้อมกับกลีบปากที่เม้มกรอก ไม่รอช้าริแอนเดินฝ่าฝูงคนไม่สนใจผู้อื่นคว้าข้อมือของโกลดี้แล้วลากโกลดี้ออกฝ่าฝูงคน

100

และเพลงก็เป็นอันจบไปอีกเพลงหนึ่ง เหงื่อกาฬอาบกายาไหลรินลงกรอบใบหน้าแทบจะทุกส่วนที่มีเหงื่อออก ริแอนเงยมองโกลดี้ที่อยู่ด้านหลังเขาด้วยสีหน้าที่ยังค้างยิ้มคิ้งขมวดอ่อนแต่มุมปากกลับต่ำลงเล็กน้อยด้วยความล้า "ยอมรับเลยว่านายเต้นเก่ง" "แฮะ. .พักกันเถอะ ผมร้อนแล้ว" สิ้นคำริแอนก็เป็นฝ่ายเดินนำไปพักก่อนแถวๆที่เคยนั่งคุยกัน

100

R.- Lessa H. @hwww2-lessa.bsky.social · 22h

จนจัหวะที่กายาตนโดนโอบหลังเอนไปด้านหลังมวยผมคลายออกจนเรือนผมแพรสยาย "หึ เรื่องแค่นี้ขอโทษทำไม" ริแอนไม่ได้ต่อว่าที่จังหวะเร่าร้อนของเพลงและสเต็ปฝีเท้าที่ทำผมเขาหลุด เมื่อถึงจังหวะหนึ่ง ริแอนนอลหมุนตัวออกเรือนผมพริ้วไหวไปตามแรงใบหน้าของเขาแย้มยิ้มกว้างดวงตาช้อนมองโกลดี้ขึ้นส่งสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสนุกและความสุขที่ได้เต้นรำ ก่อนจักหนุนตัวกลับเข้ามาในอ้อมแขนของโกลดี้

100

R.- Lessa H. @hwww2-lessa.bsky.social · 22h

ผู้คนที่น้อยลงจนเหลือเพียงคู่ของเรา มิอาจทำให้เลสซาประหม่าได้ เพราะความสนใจของเขามุ่งเป้าไปที่คนคนหนึ่ง สายตาอื่นที่ไม่ใช่โกลดี้ คนอื่นที่ไม่ใช่โกลดี้ ทำอะไรเขาไม่ได้ "พร้อม" ริแอนนอลพยักหน้าแย้มยิ้มเสริมบ่งบอกตนพร้อมแล้วและสายตาของเขามิเคยมองไปที่ใครนอกจากบุรุษร่างสูงเบื้องหน้าตน เมื่อมือวางลงตอบรับท่วงทำนองที่รวดเร็วได้เริ่มต้นขึ้น จังหวะรวดเร็วสลับฝีเท้าจนเกิดเสียงกึกก้อง

100

(.ปิดหู.ปิดตา)

000

(ผปค.จะสิ้นแล้วลูกเอ้ย น้องเฮคหนุจะน่ารักขนาดนิม่ายได้นะผปค.ริแอนจะสิ้นจายแล้วโอร่อยน่ารักฮื่อ ขำริไม่พอมาขำเอ็นดูน้องเฮค🥹💗💗 แต่พุดแบบนี้น่าสนใจบ.แฮะ..🫪)

100

ริแอนเบนสายตาละจากคาสเตอร์ไปมองน้ำตก "เอาเถอะถึงจะไม่สบอารมณ์แต่ยอมรับว่ามันสวยจริงๆ" "ไม่ใช่ว่าจะได้เจอบ่อยด้วย.." "ถ้างั้นอยู่สักครู่แล้วค่อยกลับกัน"

ริแอนนอลมองไปที่น้ำตกตรงนั้นยามเพื่อนของเขาเบี่ยงตัวให้ดู ทัศนียภาพงดงามดังเทพนิยาย สวยคุ้มค่าแก่การมาจริงๆจนคนเตี้ยกว่าชื่นชมภาพนี้ไม่น้อยในใจจนคิ้วที่ขมวดคลายลงเล็กน้อย แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้คาสเตอร์ไม่โดนเขาโกรธหรือเลิกโมโห ยิ่งเลิกคิ้วใส่อีกนะ หากริแอนมีหูแมวคงบินไปถึงไหนต่อไหน "มีจริงๆแต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่คนป่วยดื้อดึงจะมา"

100

(ภาพนี้มาได้อย่างไรรรร อ้ากากากตุวแตก😭💔💔💔 กรกรกไว้เค้าจะเอาคืนแน่! ปล.เด็กๆน่ารักมาก:Hob: คนนึงดื๊อดื้อคนนึงหงุดหงิดไม่พอใจแต่ได้แต่ตามฮึ่ย)

120

เหมือนรู้ว่าปฏิเสธคัดค้านไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรนอกจากความดื้อรั้นของโกลดี้ที่จะตามเขามาให้จงได้ ริแอนจึงไม่พูดเอ่ยอะไรมุ่ยหน้าใส่แล้วหันหลังให้ไปยังทิศที่จากมาและเตรียมเดินนำทาง "ก็บอกไปแล้วแผลแค่นั้นนายกลับทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ ซื่อบื้อจริงๆ" ในมุมมองของผู้วิเศษตั้งแต่กำเนิดมันเช่นนั้นจริงๆเพราะพวกเขามักพึ่งยาพึ่งคาถาเลยหลงลืมวิธีธรรมดาและความเจ็บปวด น่ากลัวดี สิ้นคำริแอนเดินนำทาง

000

"ไม่ก็. .ไม่รู้สิพี่คิดไม่ค่อยออกเท่าไหร่" คนที่มักไม่ร่วมงานสังสรรค์ประเภทนั้นก็ยากจะคิดให้ออกจริงๆ "แล้วเฮคเตอร์ล่ะ? จะแต่งเป็นอะไรคิดแล้วหรือยัง" เขาถามกลับเผื่อจะเก็บไปเป็นแนวทาง

100

"หึ ถ้าเกิดพี่เป็นผีจริงๆก็หวังว่าจะไม่กลัวกัน" แค่นเสียงขบขันเอ็นดูรุ่นน้องที่บอกว่าตนนั้นกล้าหาญถึงเพียงไหน แต่จากกล้าหาญคงเป็นความน่ารักน่าชังสำหรับรุ่นพี่ที่มองรุ่นน้องเปรียบเสมือนน้องชาย แล้วใจดีอะไรเล่า..ไม่ได้ใจดีขนาดนั้นสักหน่อย.. " พี่หรอ? " ทวนคำถามก่อนทำสีหน้าครุ่นคิดหนัก เขามักไม่ค่อยแต่งตัวตามวันพวกนั้นเลยคิดไม่ค่อยจักออก แต่ถ้าให้เลือก.. "พ่อมดที่แต่งเป็นพ่อมด" คงแบบนี้น่ะ

100

(แฮปแฮปเพื่อนฉาวคนสวยนะคะ!! 🥺💗💗 )

เห็นว่ายังจ้องอยู่ก็เริ่มขมวดคิ้วมากกว่าเดิม จ้องอะไรขนาดนั้นเล่า.. "นี่นายกำลังหมายความว่าจะตามผมไปเอาของของด้วยหรือไงนะ?" "ผมยังไม่ได้ไปหยิบของเลย.." ดูได้จากที่ริแอนตัวว่างเปล่าไม่ได้ขนแบกอะไรติดตัวมาเลยสักนิด

100

ริแอนนอลในยามนี้แต่งกายด้วยโทนสีอ่อนเสื้อคอเต่าสีขาวนวลสวมเสื้อกั๊กสีน้ำตาลทับพร้อมกับกางเกงขายาวสีเดียวกับเสื้อนอก ทรงผมปล่อยละยาวไม่รวบให้ดีทว่าถักเปียโดดเด่นไว้ข้างหัว นัยน์ตาสีเทอร์ควอยซ์กลมโตทว่ามักชอบทำตาขวางหางตายกขึ้นให้ดูคมกลบความหวานของดวงตา ขนตนโค้งงอนเรียงแพรสวย โดยรวมแล้วริแอนออกไปทางงดงามมากกว่าหล่อคมคาย

100

ทว่าแค่เอ็นดูเพราะภายใต้การกระทำนั้นมุมปากกำลังยกยิ้มน้อย "นี่พี่ผีกลายเป็นผีแทนเฮคเตอร์แล้วงั้นหรอ.." ริแอนเก็บสีหน้ากลับมาหน้านิ่งทว่าสำรวจตัวเองที่ปลายผ้าค่อนข้างละพื้น... "พี่น่ากลัวมั้ย?"

100

ริแอนแอนพยักหน้าหน้านิ่งแทนเอ่ยตอบ ไม่ได้โกหกเขาพูดจริง รับรองได้จากที่เขาเบิกตาโพลงขึ้นน้อยๆ แม้จะตกใจเพราะเสียงก็เถอะ "อ้ะ- " อยู่ๆเฮคเตอร์นำผ้ามาคลุมหัวเขา ทำเอาคนตัวเล็กกว่าเกือบตั้งตัวไม่ทัน เขาขมวดคิ้วก้มมองตนเองที่กลายเป็นคุณผีไปแทนเสียแล้วก่อนส่ายหน้าคล้ายเอือมระอาที่เฮคเตอร์เล่นเป็นเด็ก

100

"ใช่..คงต้องให้เวลากับมันสักหน่อย" ความสัมพันธ์ที่เป็นพิษต่อสองฝ่ายนี่ช่างเหนื่อยล้าทางจิตและทางกายจริงๆเลย ล้าจนแทบจักทำให้ตัวริแอนเกือบพลอยหลับลงตรงนี้ "มันถึงจะดีขึ้นและค่อยๆหายไปดังที่นายว่าแต่อยากให้มันหายไปเลยตอนนี้นี่สิ" เขาว่าดังนั้นแต่ก็รู้อยู่เต็มอกว่าทำไม่ได้ ต้องรอให้เวลาต้องหาสิ่งอื่นมาแทนที่หักล้างมันออกไป ลืมเลือนมันด้วยความสุข "พี่ว่าพี่จมดิ่งมากไปแล้วเปลี่ยนเรื่องกันเถอะ"

100

ริแอนอลคล้ายจะประหลาดใจหน่อยๆที่ได้ยินชื่อนั้นหลุดออกมาในค่ำคืนนี้ เป็นเพลงที่ท่วงทำนองให้ความรู้สึกสนุกสนานเค้นแรงกายได้ดีเชียวละ แม้ริแอนจพไม่ค่อยถนัดเพลงในแนวนี้แต่พอไหวพอรับมือได้อยู่ "เอาสิ ขอฝากนายเป็นผู้นำด้วยแล้วกัน" ริแอนตอบตกลงพลางมุมปากยังคงแย้มยิ้มอย่างอารมณ์ดี

100

ในสายตาของริแอนนอลบาดแผลบนใบหน้าข้างซ้ายของโกลดี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรเป็นพิเศษ แค่นึกสงสัยว่าไปได้บาดแผลแบบนี้จากที่ไหนกันนะทำไมถึงเหลือแผลเป็นได้ขนาดนี้โดยยาวิเศษของโลกพ่อมดแทบจะไม่ทำให้ทิ้งรอยพวกนี้ไว้เลย แถมแผลแบบนี้มักจะทำให้รู้สึกเจ็บขึ้นมาได้บ้าง..ทางด้านจิตใจ โกลดี้เคยรู้สึกแบบนั้นบ้างไหมนะ? "โอ้? ไม่ยักรู้ว่านายจะมีรสนิยมแบบนั้นนะ"

100

"ดีขึ้นเยอะ. ." "อ้ะ โทษทีพอดีเห็นแล้วขัดใจนิดหน่อย..ส่วนเรื่องเต้นกันอีกสักเพลง" ริแอนครุ่น คิดต่างคนต่างเหนื่อยจะการเต้นเมื่อครู่พอสมควรทว่าใจเขายังอยากเต้นต่ออีกหน่อยก่อนพักยาวๆ ... ดวงตาช้อนมองขึ้นมองโกลดี้ที่รอคอยคำตอบของเขาอยู่ เห็นแล้วก็แย้มยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเปิดเผย "ได้สิ ถ้านายยังไม่เหนื่อยล่ะนะ" "แล้วอยากเต้นเพลงอะไร?สเต็ปไหน?"

100

ริแอนนอลมองโกลดี้ด้วยสายที่อ่อนลงจากเดิมมากพอสมควรจนสังเกตเห็นได้ชัด ไม่แข็งกร้าว ไม่เย็นชา ไม่เหมือนแต่ก่อน แต่ไม่อาจมั่นใจได้ว่าจะเป็นแบบนี้ตลอดไป อาจจะแค่ในช่วงเวลานี้.. สายตามองไปที่ผมที่ปรกใบหน้าของคู่เต้นรำ เขารู้สึกว่ามันเกะกะตาเขาชะมัด.. อยากจะเห็นใบหน้านั้นให้ชัดเต็มตาดังที่ควรจะเป็น มือเอื้อมออกถือวิสาสะปัดผมตรงนั้นออกเผยให้เห็นใบหน้าอีกซีกหนึ่ง พร้อมนำทัดข้างหู

100

"พอจะดูออกแต่ไม่ล่ะ" "ให้มันอยู่ที่นี่ไปจะดีกว่า" สิ้นคำก็วางนกน้อยในอ้อมแขนลงกับพื้นปล่อยให้น้องเป็นอิสระอีกครั้งก่อนหันมามองโกลดี้ที่เหม่อมองเขาจนคนตัวเล็กกว่าขมวดคิ้วไม่พอใจใส่ และดีดนิ้วเรียกสติ "นายเหม่อมองทำไม.." "เอาเถอะ นายไปทางของนายผมไปทางของผม" "คนละทางกันนี่นะ"

100

"นายเต้นเก่งกว่าที่ผมคิดไว้เลยนะ.." "ถึงว่าไปนั่งอยู่ตรงมุมจิตอาสาได่.." ท่วงท่าเมื่อครู่แอบทำให้ตัวเขาเหนื่อยมิใช่น้อย แต่สนุกเป็นบ้าเลย.. อยากจะเต้นอีกสักเพลงชะมัด... ริแอนนอลคิดและมองโกลดี้อยู่ นานที่จะได้จอคู่ที่เต้นได้เต็มแรงขนาดนี้

100

สายตาคู่นั้นที่มองกันและกันลมหายใจหอบหายใจถี่จากการเต้นที่ดุดันและเร่าร้อน ระยะที่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรง นายคนนี้..ตั้งใจและก้าวตามเขาทันทุกสเต็ปเท้ามิหนำซ้ำยังคอยสังเกตคอยก้าวระวังไม่ให้เหยียบเท้ากันจนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องเจ็บตัว อ่า. . .ผิดคาดแฮะ ไม่ได้ผิดหวังแต่กลับ..ประหลาดใจจนน่าสนใจ? ริแอนคิดขณะยังคงกำชับมือที่พาดอยู่บนบ่าของโกลดี้และสายตาจับจ้องไปที่ดวงหน้านั้น

100

แต่ไม่ใช่กับริแอนนอล ไม่ใช่กับคู่ของเขาในค่ำคืนนี้ โกลดี้ ธีโอดอร์ พวกเขาทั้งสองเพียงใคร่รู้ซึ่งกันและกัน ใคร่รู้ว่าต่างฝ่ายจะเป็นอย่างไรจะทำอย่างไรจะมีมุมใดแสดงออกมา ใคร่รู้และอยากพิสูจน์ อยากรู้ว่าโกลดี้ ธีโอดอร์เต้นเก่งขนาดไหนและจะทำตัวอย่างไรเวลาได้รับคำเชิญชวน ขณะเต้นจะแสดงออกมาแบบไหน เขาจึงลองชวนดูและเสนอให้เรามาเต้นแทงโกด้วยกัน .... และมันได้พิสูจน์แล้ว

100

#HWWW2_Clubfest #HWWW2_BallroomClub [ โรลปิด- @hwww2-goldie.bsky.social | กลางโถงภายในชมรมลีลาศ ] ภายในค่ำคืนแสนครึกครื้นเต็มไปด้วยเสียงแห่งความเริงร่าและสดใสทุกหนแห่งไม่เว้นแต่ชมรมลีลาศ บริเวณใจกลางโถงของชมรมลีลาศที่ว่ากันว่าเป็นจุดรวมสายตาจุดรวมที่คู่เต้นรำส่วนมาอยากจักนำพาคู่ของตนมาเต้นอยู่ตรงนี้ให้ทุกสายตาจับจ้องมาที่คู่ของเรา (CR.ILazy Zsleep)

11816

Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry SS 2 @hwww-ss2.bsky.social · 10/10/2026

000

Reposted by R.- Lessa H.

[ #HWWW2_Flightclub ] #HWWW2_MiniEvent จดหมายประหลาด ที่เนื้อในประหลาดยิ่งกว่า บัตรเชิญสู่การแข่งปริศนาที่มีศักดิ์ศรีเป็นเดิมพัน ?! คุณจะเป็นผู้เฝ้ามอง หรือจะลงสนามแห่งความเร้าใจเพื่อทะยานสู่แชมป์ดี? รายละเอียดกิจกรรม : docs.google.com/document/d/1...

16469

รูม่านตาเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับร่างกายสะดุ้งเมื่อคุณรุ่งน้องเปิดผ้าพร้อมเอ่ย"แฮ่!!"ออกมา เขาแอบตกใจจริงๆแต่ก็เก็บเงียบไม่แสดงออก เม้มขรึมอยู่ "อืม..ก็นิดหน่อย?" นิดหน่อยจริงๆไม่ได้โกหกแม้แต่น้อย "..ที่แท้คุณผีก็คือเฮคเตอร์นี่เอง" ถ้าไม่ใช่เฮคเตอร์ริแอนนอลคงสวดไม่ยับใส่และไม่พึงพอใจระดับหนึ่ง อยู่ๆก็โดนใคนไม่รู้แกล้งนี่นะ "เล่นอะไรเป็นเด็กเลยนะ" คล้ายจะต่อว่าแต่ก็ไม่ใช่ แค่เอ็นดู

100

(ภาพเดียวว่าเดรสแล้วมาสองภาพแบบนี้ใจพี่มันเหลวมากนะคะฮื่อ😭🤲💗💗💗 น้องเฮคเตอร์น่ารักเกินไปแล้ว😭😭😭)

เห็นปิแอร์กินแล้วริแอนนอลก็อยากลองลิ้มลองดูบ้าง เขาหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง พลิกดูไปมาก่อนโน้มกัดง่ำไปหนึ่งคำและเคี้ยวแก้มตุ่ย หวานชะมัด...ขมวดคิ้วบึ้งตึงให้กับความหวานล้ำโดด "ชอบกันได้ไงนะ..." เขาพึมำขณะเคี้ยวๆรับผิดชอบชิ้นในมือของตนเอง "เป็นไงปิแอร์?" เขาถาม พอดีอยากจะทราบฝีมือในการปิ้งมาชเมลโลว์ของตนเองเสียหน่อย

ริแอนนอลก้มมองนกในอ้อมแขนที่กำลังออดอ้อนเขาอย่างเต็มที่ประหนึ่งอยากให้เขาพากลับไปด้วย แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เงยหน้าขึ้นมองโกลดี้ "ไม่ใช่ เด็กคนนี้อยู่ก่อนที่ผมจะเจอนายเข้า" ขณะเอ่ยก็เกาคางนกน้อยเล่นอย่างเพลินมือ นานๆทีจะมีโอกาสแบบนี้นี่นาก็ขอเล่นด้วยเต็มที่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งและสายตามองยังคงมองโกลดี้อยู่ "รีบๆตาสว่างแล้วลุกขึ้นได้แล้ว"

100

(ก็เอวี่น่ารัก น่ารักจนน่าบอม🥺💗💗)

100

"อืม..แต่นายควรตื่นให้เต็มจาและลุกได้แล้ว" "เพื่อนๆนายจะกลับกันหมดแล้วนะ" พูดไปพลางเดินไปหยิบแผนที่ขึ้นมาและส่งมอบให้กับโกลดี้ดีๆ ส่งมอบให้แล้วก็เผอิญไปเห็นว่าเจ้านกตัวนั้นยังคงอยู่ก็ถือวิสาสะอุ้มมันขึ้นมากอดเล่นไว้ เขาเป็นคนที่รักสัตว์และเอ็นดูพวกมันเป็นทุนเดิมเลยอ่อนโยนกับพวกเขาเป็นพิเศษ และนกนี่เชื่องจังเลย...

100