Reposted by Valérien de Rouvroy (pass)

เขาตั้งใจฟังยิ่งกว่าฟังอาจารย์พูดในคาบเรียน สีหน้าสับสนงงงวยปรากฏบนใบหน้า
"อะไรนะครับ ?"
ถามย้ำอีกทีก็ไม่ได้ยิน "ห้ะ ขอ ? ขอโทษ ขอโทษใช่ไหมครับ"
เดาเอาคิดว่าน่าจะเป็นคำนี้ ก่อนหัวเราะคิกคักเบาๆ เผลอแกล้งคนพูดไม่เก่งเข้าแล้วสิ
"คนขอโทษควรเป็นผมมากกว่า รีบไปหน่อย"
เอื้อมมือแตะไหล่คนตัวสูงกว่าด้วยท่าทีสบายๆ