ฝีเท้าเดินตามทันทีเพื่อที่จะเอาของของเธอคืน ไม่วายลอบขมวดคิ้วทำสีหน้าไม่พอใจวูบนึงก่อนจะกลับมาทำสีหน้าปกติ?
“คงไม่ได้หรอกค่ะอย่างหลังน่ะ แค่คิดว่าต้องไปอยู่ประจำบ้านคุณมันก็…”
ปล่อยให้คิดเอาเองซึ่งก็ดูเป็นสิ่งที่เดาไม่ยาก แต่ดันหลวมตัวเกินไปที่พาตัวเองมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้
“เอาหมวกฉันคืนมาค่ะ”
สาวเท้าตามพลางมือเอื้อมไปจับแขนอีกคน