iiinova — where your digital self keeps evolving

และขณะก้าวเดินก็มิได้ใช้สายตากวาดเกลื่อนให้คนข้างๆต้องระแวง เขาทำว่าเหมือนทุกอย่างดูจะสถานกาณ์ปกติดี แต่เพื่อไม่ให้มันเงียบจนน่าอึดอัดจึงได้สร้างบทสนาเล็กๆ "ขออภัยหากเสียมารยาท" "คุณผู้หญิงกำลังมีครรถ์ได้กี่เดือนแล้วหรอครับ" "วันนี้คงจะวิเศษน่าดูที่ได้มาเดินเล่นกับเด็กๆ"

100

ชายหนุ่มไพ่แขนไปด้านหลังพลันส่ายศรีษะปฏิเสธถึงการกังวลของคุณผู้หญิงที่ว่าจะรบกวนหน้าที่ที่กำลังปฏิบัติ "การปกป้องผู้คนก็นับอยู่ในหน้าที่ครับ" น้ำเสียงหนักแน่นเอ่ย "ไม่รบกวนเลย ด้วยความยินดีครับ" โค้งตัวลงเล็กน้อยว่าอย่างถ่อมตน ดวงตาหรี่ลงแล้วเชิญให้หญิงสาวระบุทาง เขาจึงให้เธอเดินนำไปก่อนเล็กน้อย ขณะที่ตัวของชายผู้นี้เดินตามหลังโดยรักษาระยะห่างไม่ใกล้เกินไปและไม่ไกลเกินระยะปกป้อง +

100

"ถึงจะไม่มั่นใจในประเภทของเหล่าโยไคนัก" "แต่ผมก็คิดว่ามันอาจจะอยู่ในระดับที่เราอาจคาดไม่ถึง.." เขาทิ้งความว่างเปล่าไว้ให้ชวนคิดก่อนที่จะเอ่ยถามประโยคที่ควรถามก่อนมาเนินนานแล้ว ขณะที่ก็พาทุกคนเดินกลับ "แล้วพวกเรามีไปเจออะไรกันมาบ้างละ ถึงได้โผล่มาหาอาจารย์ได้" "แต่ระหว่างนี้เรากลับกันไปพลางๆเถอะ"

000

"ดูจะเป็นเช่นนั้น" นิ้วหนึ่งชี้ไปที่หุบผาสามารถทอดสายตาไปไม่กี่เมตรก็อาจก้าวไปถึงแต่เพราะไม่มีแสงไฟแม้แต่แสงจันทร์ก็คงเห็นเป็นที่มืดๆ "วิญญาณตัวเมื่อกี้ปรากฏมาผิดที่ผิดทาง ถึงจะในป่าแต่มาแค่ตัวเดียวคงจะแปลกไปหน่อย ไม่แน่ว่ามันอาจจะหลง.." ก้มใบหน้าลง "หรือบางทีก็มาเพื่อปิดบังบางอย่าง" "หากผมคาดเดา เส้นทางนี้อาจป็นทางผ่านของมัน เหล่าซากสัตว์นั้นไม่ได้ตายอย่างปกติ" +

100

เขาเปลี่ยนกายมาเป็นกำลังยืนบนกิ่งไม้หนึ่ง มองดูเหล่าศิษย์ที่กำจัดโยไคได้โดยไม่ต้องเข้าไปแทรกแซง การทำงานเป็นทีมนั้นดูเข้าขาได้อย่างดี "น่าประทับใจ" น้ำเสียงทุ่มต่ำกล่าวชมต่อนักเรียน พลันเอนใบหน้าไปรอบๆใช้สายตาสีขาวกวาดมองดูจากองศานี้ แล้วจึงค่อยกระโดดลงมา รองเท้าวางบนพื้นดินท่ามกลางคนทั้งคู่ใช้สายตาสอดส่องมองดูเหล่านักเรียนว่ายังปกติดีหรือเปล่าก่อนตอบรับทฤษีของหนุ่มผมขาว +

100

"ไม่ต้องกังวล ไม่มีอะไรหรอกนะครับ" "งั้นหากไม่เป็นการเสียมารยาท คุณจะเรียกรถไปที่ไหนกันละ" เขาเอ่ยถามไถ่ "ให้ผมพาคุณไปส่งที่หมายเถอะ" เอ่ยขออีกฝ่ายไปส่งเพราะตอนนี้อยากให้อยู่ในสายตาของเขาและเห็นว่าปลอดภัยจะดีที่สุด "ผมชื่อฮิโรโตะ ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณผู้หญิง" "ไม่ต้องแนะนำตัวผมก็ได้แค่ไม่อยากให้ดูเป็นคนแปลกหน้าเท่านั้น" "แค่นำผมไปแล้วเดี่ยวผมจะคุ้มครองให้ครับ" มือผายไป

100

แม้จะไม่ใช่คนที่รู้จักกันมาก่อน แต่ชายผู้นี้ก็เป็นผู้ชอบการสังเกตุพฤติกรรมของมนุษย์ การเดิน และการแต่งกาย สายตาลอบมองเพียงเสี้ยว .. ใบหน้าผันแปรตรงหน้าของหญิงราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดเหมือนกับว่ามีอะไรในใจ แต่เมื่อนั้นก็มิได้ถามเค้น ทุกคนล้วนมีเหตุผลของการกระทำอาจคงเป็นเหตุผลส่วนตัวของเธอ ใบหน้าเรียบนิ่งพงกศรีษะขณะรับฟังที่มาที่ไป มุมปากสองข้างยกเพียงนิดเผยรอยยิ้มเป็นมิตรให้ +

100

"หากออกมาเวลานี้คนเดียวในช่วงเวลานี้ ค่อนข้างจะอันตราย" "ถ้างั้นคุณจะไปที่ไหนหรือเปล่าครับให้ผมไปส่งไหม" เขาเอ่ยถามเห็นว่าร้อนลนเสียขนาดนั้น แต่ใจก็นึกว่าหญิงสาวอาจจะคิดว่าบางอย่างตามมา แต่การถามแบบนั้นคงจะตื่นตระหนกไปเปล่าๆจึงทำให้บทสนาปกติที่สุด

100

ในฐานะผู้ที่ได้รับให้สืบหาเบาะแสเขาเองก็ได้มีโอกาสมาตรวจสอบ ณ ที่นี่ จนกระทั้งเดินเสาะหามาจนจุดนี้ เมื่อนั้นเสียงฝีเท้าสับไวราวกำลังวิ่งหนีบางสิ่งก็พุ่งมาพร้อมกับร่างหนึ่งที่ชนเข้า สองมือประคองหลังของหญิงสาวคนนั้นเอาไว้ไม่ให้เซ แล้วจึงผละจากอย่างไม่ล่วงเกิน ชายชุดสูทรีบโค้งตัวใช้น้ำเสียงสุภาพเอ่ยกล่าว "ขออภัยครับ" "คุณผู้หญิง ออกมาทำอะไรครับ" +

100

ทีละนิด จนกระทั้งเข้ามาใกล้ๆ จนดังราวอยู่ข้างหูของทุกคนที่เข้ามา เสียงร้องไห้ก็กลับกลายเป็นคำกรดด่าก้องคำรามโหยหวนและดูน่าสยดสยองน่าหวาดกลัว ก่อนที่มีก้อนสีขาวราวดวงไฟพุ่งหาตัวของฮายาโตะ .. แต่เพราะทักษะความว่องไว จึงสามารถหลบเลี่ยงการพุ่งโฉบดังนกแร้ง แล้วกระโดดไปบนกิ่งไม้ในป่าต้นนึงได้ทัน แต่มันไม่หยุดลง เมื่อพลาดมันก็เปลี่ยนเป้าหมายทันทีรีบบุกโจมตีหาคนที่มาด้วยกัน โคอิจิ

100

ขณะที่ก้าวสับไปบนพื้นหญ้า — หากทั้งหมดวิ่งตาม ก็จะพบว่าตอนนี้เขากำลังนำเข้ามาในความทึบหนาของป่าไม้จนแสงรอบนอกเริ่มมืดมิดและไม่เห็นทาง ความเหนื่อยยากเพิ่มเป็นคูณสองเพราะทางที่วิ่งเริ่มลาดชันที่ราวกับกำลังขึ้นเนินผาภูเขา และที่เขาสังเกตเจอจึงได้วิ่งมาที่นี้ ก็เพราะมีบางอย่างสีขาววิ่งไหวๆล่องลอยเปลี่ยนไปตามต้นไม้ทีละต้น มันส่งเสียงร้องรำพึงสะอื้นจากที่ไกลๆ และเริ่มเข้ามาหา ทีละนิด +

100

เมื่อนั้นเสียงของผู้ที่อาเจียนดังขึ้นมาแน่นอนไม่แปลกใจ แต่ที่แปลกใจน่ะคือคนผมเทาที่ไม่รู้สึกสะทกสะท้านสะมากกว่า “ดูแลเพื่อนด้วยนะครับ” เสียงสุภาพกล่าวกับโคอิจิ แล้วยื่นผ้าเช็ดหน้ากับโทวาริ มิคาโดะ ก่อนที่จะเขยิบตัวไปที่ซากของพวกมันใช้ฝ่ามือสัมผัสหัวโครงกระดูกสัตว์ตรวจสอบที่วัตถุ ก่อนที่จะหันหน้าฉับไวไปทางฝั่งหนึ่ง แล้วรีบกระโจนกายวิ่งนำเหล่าเด็กๆไปด้วยความเร็ว ส่งสัญญาณมือให้รีบตามมา

100

— ดวงตาสีขาวจดจ้องเหล่านักเรียนสองคนที่วิ่งเข้ามาในสถานที่อันตราย เมื่อนั้นสัญชาตญาณความเป็นอาจารย์ก็เริ่มเป็นห่วงขึ้นมาแม้จะดูลำบากใจนิดหน่อยที่ต้องทำภารกิจไปพร้อมดูเด็กๆ แต่กระนั้นก็ไม่ได้ไล่ .. อย่างน้อยก็ถือว่าได้ทดสอบศักยภาพของนักเรียน และคนทั้งคู่ก็ดูจะได้เข้ามาในบทสอบนั้น “โคอิจิ และ โทวาริ” เสียงเข้มทวนชื่อคนทั้งสองที่เอ่ยเรียกเขาเบาๆ เขาพยักใบหน้าแทนการตอบคำถาม +

100

HANA 🌸 [ทยอยฟอล] @mkh-hana.bsky.social · 03/02/2026

(เหนื่อยหน่อยนะครับ

000

Reposted by 黒木隼人

( ปักหมุดและใบโคยังไม่มาเร็วๆนี้ แต่ขอมาลงรูปคอสตูมเซนเซย์เวลาสอนในคลาสครับ 😔❤️‍🔥 )

22621

Reposted by 黒木隼人

お禍時 | Omagatoki school @omtkcommunity.bsky.social · 02/02/2026

[ 犬の骨格 : คดีตามหาคนหาย… ] รายละเอียดกิจกรรม :: docs.google.com/document/d/1... ระยะเวลาอีเว้นท์ :: 2 ก.พ. เวลา 14.00 น. - 15 ก.พ. เวลา 18.00 น. ประกาศผลบทสรุป :: ภายในวันที่ 16 ก.พ. #OMTKSS2_INK

14945

และเมื่อนั้นก็ได้รับข้อมูลจนได้นำพาเขาลุกตัวย่างก้าวไปที่สุสานในป่า แม้จะดูอันตราย แต่เขาเองก็ไม่ใช่คนธรรมดา ชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทกวาดรองเท้าหนังย่างไปบนพื้นหยาบขณะที่กลิ่นสาบของสัตว์ที่ตายกันอย่างถับถมเตะเข้าจมูกอย่างรุนแรงหากใครได้เข้ามา และภาพตรงหน้าก็คงพูดได้ว่าไม่ปกติ โครงกระดูกของเหล่าสัตว์มากมายกองรวมกันยิ่งกว่าภูเขาเตี้ยๆ หรือนี้เขาได้ก้าวเข้ามายังรังของมันแล้ว?

100

#OMTKSS2_INK [โรลเปิดถ้ามีคนบวก] — คำร้องเรียนกระจ่ายแผ่ข่าวสารหาผู้ช่วยเหลือถึงการหายตัวไปของหญิงสาว ในรายงานมีปรากฏการณ์สิ่งมีชีวิตคล้ายโครงกระดูกโผล่มาท่ามกลางคนพลุกพล่านเหนือความคาดหมาย แน่นอนว่าฮายาโตะ ก็มิอาจเมินเฉยต่อเหตุการณ์นี้ได้จึงได้ออกมาทำภารกิจช่วยเหลือเฉกเช่นกัน สิ่งแรกที่ทำก็คือการได้มาพูดคุยกับชาวเมืองถึงสถานการณ์ต่อผู้พบเห็นโดยตรง

111

(เครียดจะแก่เร็วนะครับ

110