-معالاسف و با شرمساری-
این غزل تنها غزل سعدیه که حفظم!
جوان که بودم بیت اولش رو دوست داشتم که میگه:
بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست
بگوی اگر گنهی هست وگر خطایی هست
الان این بیتش رو دوست دارم که میگه:
به کام دل نرسیدیم و جان به حلق رسید
وگر به کام رسد همچنان رجایی هست
-هعی؛ پیر شدیم واقعا 🥲-