iiinova — where your digital self keeps evolving

individu), een erkenning van de menselijke inertie (tegenover een cultus van de snelheid), en een erkenning van de deugd van billijkheid en rechtvaardigheid (tegenover de ideologie van winner takes all). Daarmee kiest Van den Brink voor wat van oudsher ‘conservatisme’ heet. Geen reactionaire

100

toekomst niet aan haar eigen ongeduld ten onder gaan, zo schrijft hij. Een dergelijk perspectief kenmerkt zich door een grotere aandacht voor kleinschaligheid (tegenover een almaar verder gestimuleerde mondialisering), het belang van de gemeenschap (tegenover een eenzijdige benadrukking van het

100

gebracht en dat moet behouden blijven. Maar juist dat behoud stelt een grens aan de snelheid waarmee de menselijke situatie kan veranderen. Tussen de haast van ideologen en bestuurders enerzijds, en de traagheid van de gemiddelde burger anderzijds, moet een nieuw evenwicht worden gevonden, wil de

100

emancipatoire liberalisme wijst hij daarentegen op de traagheid die de mens, op grond van zijn archaïsche sedimenten, nu eenmaal eigen is. Wie deze negeert, roept vanzelf wrijving, conflict en ontwrichting op. Dat betekent niet dat Van den Brink de moderniteit volledig afwijst. Zij heeft veel goeds

100

gemodificeerd. Tegenover het rechtse economisch liberalisme betoogt Van den Brink overtuigend dat het vulgair-darwinistische concurrentiemodel niet langer houdbaar is. Zelfs in evolutionair opzicht bleek samenwerking voor de soort meestal voordeliger dan onderlinge wedijver. Tegenover het linkse

100

tot ontwikkeling bracht (van louter voelen, voeden, vechten en paren via denken, leren, samenwerken en moraal naar spreken, vertellen en zelfs geloven), dekten die de oudere lagen af. Op dieper niveau bleef dat ‘archaïsche’ zijn invloed echter uitoefenen, zij het door de nieuwere verworvenheden

100

archaïsche’ graaft Van den Brink dieper naar de oorzaken van dat laatste. Daarbij staat hem niets minder dan een nieuwe filosofische antropologie voor ogen, die op grond van de evolutionaire wordingsgeschiedenis van de mens naar diens wezenlijke kenmerken speurt. Terwijl de evolutie nieuwe vermogens

100

tussen bestuurders en bestuurden leiden. Niet alleen de individualistische ideologie van de liberale ‘homo economicus’ was daarvan de oorzaak. Ook de haastige emancipatiedrang van de overheid stootte bij een flink deel van de bevolking op verzet. In zijn vuistdikke boek ‘De actualiteit van het

100

Bibliofilie @bibliofilie.bsky.social · 02/10/2026

#Flitsrecensie #384 G. v.d. Brink: De actualiteit van het archaïsche. Uitg. Prometheus, 711 blz. In zijn hier eerder besproken studie ‘Ruw ontwaken uit een neoliberale droom’ (#flitsrecensie #312) zag de filosoof Gabriël van den Brink het politiek beleid van de afgelopen decennia tot een kloof

122

Reposted by Ger Groot

Geboortedag Graham Greene (1904-1991), die wordt beschouwd als een van de beste Britse auteurs van de 20ste eeuw. Bekende boeken zijn 'Our man in Havana' en 'The power and the glory'. Enkele boeken zijn verfilmd. Mooi citaat: 'When we are not sure, we are alive'.

0162

Ger Groot @gergroot.bsky.social · 30/09/2026

Nee, Ritzen, niet 'iedereen' moet zich houden aan de grondwet. De staat moet dat doen, daar is het een grondwet voor. Voor 'iedereen' zijn de andere wetten.

000

Werdegang gaat dit boek met deze slotbeschouwing enigszins als een nachtkaars uit.

000

het wijzen op goede bedoelingen en slechte uitkomsten ben je er tenslotte niet. Wellicht heeft zij die vraag in de andere, meer politiek-filosofische filosofische boeken van haar hand bevredigender beantwoord. Maar na de innemende beschrijving van haar eigen jeugd en

100

dan de constatering dat de filosofie de wereld niet alleen moet beschouwen maar ook moet trachten te veranderen, komt zij daarin niet. Jazeker, er valt nog veel onrecht te bestrijden – maar aan de vraag waarom Marx’ benadering zo gruwelijk kon mislopen komt Ypi in dit slothoofdstuk niet toe. Met

100

één na de ander onderuitgaan. Een korte burgeroorlog volgt en Lea zelf wijkt uit naar Italië, waar ze filosofie gaat studeren. Daar houdt het verhaal op, om uit te monden in een slotbeschouwing waarin zij haar hernieuwde interesse voor de marxistische theorie tracht te verantwoorden. Veel verder

100

met producten en gewoonten uit de vrije wereld. Grimmiger wordt het wanneer de aanvankelijke euforie omslaat in teleurstelling – vooral wanneer talloze Albanezen, niet vertrouwd met het westerse bankensysteem, hun geld toevertrouwen aan investeringsfondsen die, opgezet als een soort piramidespel, de

100

het onderwijs waren uitgesloten. Maar in haar jeugd neemt Lea dat allemaal op als iets wat nu eenmaal bij het leven hoort. Voor kinderen is zo ongeveer alles wat zij meemaken ‘gewoon’. Dat werd anders met de wende, die Ypi soms hilarisch beschrijft, wanneer haar familie voor het eerst kennismaakt

100

minister was en daarom voor het regime als staatsvijand geldt. Pas na de democratische wende komt Ypi erachter dat dat geen toeval was. De betreffende politicus was haar overgrootvader; haar grootvader zat jarenlang vast als politieke gevangene. De familie gold daarom als verdacht; carrières in

100

zijn. Ook onder dictaturen is het alledaagse bestaan meestal niet meer dan … alledaags. Alleen aan de randen van haar bewustzijn merkte Ypi dat er met haar familie iets bijzonders aan de hand was. Haar achternaam luidde gelijk aan die van een politicus die onder de Italiaanse bezetting eerste

100

Albanese schrijfster Lea Ypi realiseerde zich dat maar al te goed. In haar autobiografische roman ‘Vrij’ koos ze daarvoor geen beschouwende vorm, maar vertelt ze eenvoudigweg hoe zij als jong meisje het leven in Albanië ervoer. Heel verschillend van zoveel meisjeslevens blijkt dat niet geweest te

100

Kustaw Bessems @kustaw.bsky.social · 22/09/2026

#FLITSRECENSIE #383 L. Ypi: Vrij. Vert. L. Dorresteijn. Uitg. De Bezige Bij, 335 blz. Een hele jeugd lang leven onder een benauwend communistisch regime en opklimmen tot hoogleraar politieke en marxistische theorie aan de Londen School of Economics: dan heb je wat uit te leggen. De van oorsprong

120

Reposted by Ger Groot

Snap dat dit iets heel kleins is, maar als bewijs dat je onzin kunt terugdraaien, dat je niet moet repareren wat niet kapot is, vind ik het toch een mooie verrassing www.at5.nl/artikelen/24...

at5.nl

Geen ITA meer maar 'gewoon' Stadsschouwburg: oude naam terug op de gevel

Stadsschouwburg op het Leidseplein Amsterdam draagt weer zijn oude naam na zes jaar als ITA. De naamswijziging bleek te verwarrend voor bezoekers. Lees het hele verhaal.

1513817

Ger Groot @gergroot.bsky.social · 20/09/2026

Als Trump en iemand anders twee verschillende dingen zeggen, er altijd van uitgaan dat de laatste gelijk heeft.

000

Reposted by Ger Groot

★ govert schilling @govertschilling.nl · 20/09/2026

zijn de spoorsaboteurs al opgepakt?

37649214

Ger Groot @gergroot.bsky.social · 10/09/2026

Iemand betalen voor zijn stem. In Nederland is dat strafbaar. Ik kan me niet voorstellen dat dat in de VS anders zou zijn.

130

Ger Groot @gergroot.bsky.social · 09/09/2026

Het oude oud te oud geworden, moet plaats maken voor nieuw oud...

000

Ger Groot @gergroot.bsky.social · 08/09/2026

Wegens (heuglijke) omstandigheden moet ik de verzending van mijn #flitsrecensies tijdelijk opschorten. De eerstvolgende kunt u weer verwachten op dinsdag 29 september a.s.

021

talrijke essays, biografieën, jeugd- en geschiedenisboeken en (opmerkelijk!) verhandelingen over spiritualiteit. Geen daarvan is in het Nederlands vertaald.

000

alles wat hem op het hart lag op de bladzijden heeft willen uitspuwen: een beginnersfout waar de uitgeverij (Gallimard) hem voor had kunnen behoeden. Gezien het succes van het boek denkt men daar in Frankrijk anders over. Jenni schreef na ‘In tijden van oorlog’ tot nu toe nog een viertal romans,

100

houdt Jenni’s verteller zich op geen enkele wijze in. Wijdlopig breekt hij de staf over de opkomst van extreem-rechts, het valse geschiedenisbeeld in Franse films, de eeuwige menselijke hang naar geweld en de nationale cultus van ‘onze grote schrijver’ Charles de Gaulle. Het is alsof hij in één keer

100

nauwelijks beter en de onafhankelijkheidsstrijd niet minder gruwelijk. Is dat nationale focus de reden waarom het boek in Nederland nauwelijks is aangeslagen? Veertien jaar na het verschijnen van de vertaling wordt de eerste druk nu verramsjt. Dat kan nog een tweede reden hebben. In zijn commentaren

100

voor zijn historische schuld, die volgens de verteller (wellicht Jenni’s alter-ego) voor Frankrijk kenmerkend is. Niet voor niets luidt de oorspronkelijke titel van het boek ‘L’art français de la guerre’. Of dat allemaal waar is, kun je je afvragen. Het koloniale regime in andere landen was

100

gal spuwt over Frankrijks koloniale verleden en het racisme dat daarmee onlosmakelijk verbonden was. Na de onafhankelijkheid van de vroegere koloniën is dat niet plotseling verdwenen. Met de onlusten die in de buitenwijken van de Franse steden op gezette tijden de rust verstoren betaalt het land

100

de lezer weinig en betoont hij zich een meeslepend auteur. Oorlog is een gore aangelegenheid en een koloniale oorlog des te meer. In onverschillige wreedheid steekt Salagnons relaas de rauwste krijgsgetuigenissen naar de kroon. De verteller wisselt diens verslagen af met commentaren waarin hij zijn

100

wanneer de verteller kennismaakt met de amateurschilder Victor Salagnon, die een lang leven als militair achter de rug heeft. Indochina, Algerije – Salagnon heeft het allemaal gezien. Terwijl hij zijn nieuwe vriend schilderlessen geeft, boekstaaft deze diens oorlogservaringen. Daarbij bespaart Jenni

100

dat overkwam de biologieleraar Alexis Jenni in 2011. Zijn roman ‘In tijden van oorlog’ werd in Frankrijk een best-seller: niet uitzonderlijk voor een winnaar van de Prix Goncourt maar opmerkelijk omdat Jenni flink de knoet haalt over de recente geschiedenis van het land. Het is 1991 in de roman

100

Maria Popova @popovaprof.bsky.social · 06/09/2026

#FLITSRECENSIE #382 A.Jenni: In tijden van oorlog. Vert. H. Gorthuis en J. Holierhoek. Uitg. De Geus, 637 blz. Als onbekende debutant een dik manuscript inleveren, tegen alle verwachting in uitgegeven worden en dan ook nog eens de meest prestigieuze literaire prijs van het land in de wacht slepen:

121

Reposted by Ger Groot

Somebody remind this doofus that Germany became an ally because Hitler was dead and defeated not because the Allies offered him a win-win business arrangement.

25336114

Ger Groot @gergroot.bsky.social · 04/09/2026

Ik zou zeggen: 'De gebroeders Tate'.

110

de woorden naar buiten barsten, het vertellen maar niet kan ophouden en het denken (vooral het denken) over zichzelf heen rolt van gretigheid. In weinig romans tref je in zo’n spraakwaterval zoveel intelligentie terug en triomfeert de geest zo glorieus over de klasse.

010

detail. Drie boeken schreef Bennett tot nu toe, één verhalenbundel en twee romans, die alle door Koppernik in het Nederlands werden uitgebracht. ‘Kassa 19’ werd terecht bekroond met de Europese Literatuurprijs, want zo’n originele en eigenzinnige stijl vind je niet vaak. Het is in dit boek alsof

110

Dat is nog altijd van belang in VK – en ongetwijfeld ook in Ierland, waar zij tegenwoordig woont. Heel kort stipt haar protagoniste aan dat zij in een supermarkt achter een kassa heeft gezeten: kassa 19, de laatste in de rij. Dat detail werd de titel van het boek – en bleef dus niet langer een

100

naverteld, het zal anders geweest zijn dan ze zich herinnert. De verbeelding denkt er steeds weer nieuwe dingen bij. Na een Borges-achtig slot gaat het, tientallen bladzijden verder, toch weer verder. Er is geen houden aan. Net als Ann Quin is Claire-Louise Bennett afkomstig uit een arbeidersmilieu.

100

wie zij zich als beginnend auteur spiegelt. Want van lezen komt schrijven. Een leraar op de middelbare school moedigt haar aan. Uit haar hoofd reconstrueert ze een van haar eerste verhalen, dat later door een jaloers vriendje zal worden verscheurd. Nee, zegt ze wanneer ze haar jeugdverhaal heeft

100

pitloze druiven en logeerkamers. En over boeken, heel vaak over boeken. En over schrijvers, vooral over schrijfsters. Soms neemt de monoloog van Bennetts protagonist, die misschien haar alter-ego is, bijna de vorm van een essay. Zoals over de hier eerder besproken Ann Quin (#Flitsrecensie #376), aan

100