ช่วงเวลานี้จะได้เห็นคนยกของมากมายเข้ามาในหอพักเป็นเรื่องปกติ, อีวี่นั่งอยู่ในจุดที่เย็นสบาย รอห้องพักของตัวเองที่กำลังถูกจัดเตรียมอยู่ด้านบน
เส้นผมสีแดงส้ม—เด่นมาแต่ไกล อีวี่เอียงศีรษะเล็กน้อย
เธอยิ้มอย่างนึกเอ็นดู และเอ่ยทัก
“ ออทัมน์ “
รุ่นน้องในโปรแกรมเดียวกัน, คุ้นตาทีเดียว
มองข้าวของพะรุงพะรังในมืออีกฝ่ายแล้วก็เดาได้ไม่ยากนัก
”กำลังย้ายของเข้าห้องเหรอ“