iiinova — where your digital self keeps evolving

"อืม โตแล้วเนอะ" เธอยกมือปิดปากตัวเอง แอบมีเสียงหัวเราะแสนเบาหลุดออกมานิดๆคล้ายจะเอ็นดูท่าทางของเขา แต่เพียงแค่ช่วงสั้นๆสีหน้านั้นก็กลับไปเรียบนิ่งเช่นเคย ก็ไม่แน่ใจว่ามาตรฐานความเป็นคนดีของเธอมันต่ำหรืออีกฝ่ายใจดีจริงๆ แต่ดูท่าเธอจะมีคำตอบเป็นของตัวเองอยู่แล้ว "ได้สิคะ หลังเธออายุถึงแล้วน่ะนะ" พยักหน้ารับคำพลางออกเดินตามอย่างว่าง่าย "ดูคุ้นทางมากเลยนะคะ มาเที่ยวบ่อยรึคะ"

000 0

อ่า..ใกล้จริงด้วย ใกล้จนน่าเจ็บใจเลยเชียว ถ้าไม่ลังเลเลี้ยวผิดวนไปๆมาๆป่านนี้เธอคงนั่งคุยกับเพื่อนจบไปหลายหัวข้อแล้วกระมัง ถอนหายใจน้อยๆกับความคิดนั้น ก่อนจะหันไปหาคนที่เดินนำ "ขอบคุณนะคะ คุณนี่พึ่งพาได้จริงๆค่ะ" หลังจากนั้นก็นึกอะไรบางอย่างออก "ฉันขอจดหมายคืนด้วยค่ะ" แล้วก็แบมือข้างหนึ่งไปตรงหน้าขอกระดาษที่อยู่ในมือของเขาคืน เพราะคงไม่จำเป็นต้องอ่านที่อยู่ตามโพยแล้ว

100 0

เธอกระแอมพอเป็นพิธี "นัดเจอเพื่อนจริงๆค่ะ" กระนั้นก็ไม่อาจปฏิเสธคำพูดที่เขาเอ่ยถึงข้อได้เปรียบของพวกสัตว์ขนฟูเหล่านั้นได้สักเท่าไร ก็จริง ขนาดมันเดินอยู่เฉยๆคนที่อยากเข้าไปลูบก็เป็นเธอเองนี่แหละ "ก็เพราะมัน..น่ารักนี่คะ" แค่นึกภาพตามก็อยากไปเล่นแมวเร็วๆเสียแล้ว "จริงด้วย" เมื่อป้ายClair de luneมองเห็นได้ง่ายๆจากลานสายตา หญิงสาวก็มีท่าทีผ่อนคลายลงว่ามองเห็นจุดหมายเสียที

100 0

“เธอ…เป็นเด็กดีมากเลยนะคะ” เมื่ออีกฝ่ายไม่มากความจะช่วยเหลือ เธอจึงพูดไปพลางพยักหน้าให้ความคิดตัวเองไปอีกที สองมือยื่นรับของๆตัวเองที่อีกฝ่ายอุตส่าห์ใจดีก้มเก็บขึ้นมาให้ด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง—ถึงจะหน้านิ่งก็เถอะ “ร้านclair de luneน่ะค่ะ” มือนั้นคลี่แผ่นจดหมายขึ้นมา ชี้นิ้วจรดที่อยู่ที่เขียนอยู่บนนั้น ”มันเป็นบาร์กึ่งร้านอาหารน่ะ“ เงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ ”แต่เธอเข้าไม่ได้นะ“ มันมีแอลกอฮอร์

100 0

บรรยายไปพลางก็ยกมือปิดปากตัวเองไปพลาง คงกังวลว่าจะเผลอดีใจเกินไปจนอ้าปากพูดกว้างเกินไปกระมัง “ฉันชอบพวกสัตว์ที่มีขนฟูๆมากเลยค่ะ” เธอเอ่ยถึงความชอบของตัวเองอย่างไม่คิดปิดบัง “พอเพื่อนของฉันเขียนจดหมายมาว่าที่ร้านมีแมวอยู่ด้วย ก็เลยอยากไปเยี่ยมที่ร้านมากกว่านัดเจอกันข้างนอกน่ะค่ะ” แล้วก็อธิบายเหตุผลของตัวเองเพิ่ม ถึงร้านที่ไปจะไม่ค่อยตรงกับรสนิยมเลยก็ตาม แต่เอาเถอะ-

100 0

ในแวบแรกมีประโยค คิดแบบนั้นหรอกหรอ ขึ้นมาในหัว แต่ทว่าคิดตามแล้วกลับรู้สึกเห็นด้วยอยู่ในใจ ถ้าหากหัวหน้าของเธอเข้าใจเธอได้เหมือนเขาก็คงดีหรอก แล้วจึงมองอีกฝ่ายด้วยความชื่นชมอีกรอบ เจ้าตัวมีแววตาที่อารมณ์ดีมากขึ้นอีกเล็กน้อยพอเปลี่ยนประเด็น “ชอบมากเลยค่ะ” กระตือรือร้นจนแทบผิดประเด็นเสียแล้วว่าไปหาเพื่อนหรือแมวกันแน่ “สิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ขนนุ่มฟู มีความคิดเป็นของตัวเอง น่ารักค่ะ“

100 0

หญิงสาวยกมือปัดตามเนื้อตัว จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เป็นระเบียบดังเดิม พยักหน้าให้น้อยๆคล้ายจะชมว่า ดีแล้วที่เตรียมสอบดี ไม่ได้นึกว่าอีกคนจะโดดมาอู้เลยสักนิด “อืม” เจ้าหล่อนทำหน้าปั้นยาก เหมือนคิดอยู่ว่าควรจะบอกยังไง “ก็หลงจริงๆนั่นแหล่ะค่ะ” แต่สุดท้ายก็ตอบตรงๆอยู่ดี “พอไม่ได้มานานทุกที่เลยคล้ายๆกันไปหมดเลยค่ะ” พูดเสริมเหตุผลให้ตัวเอง แต่อีกจังหวะหนึ่งก็คล้ายจะถามผ่านสายตาว่า ช่วยด้วย…

100 0

สาวเจ้าปริบตาเล็กน้อยอย่างงุนงง คนสมัยนี้นึกอยากถามอายุก็ถามกันซื่อๆอย่างนี้เลยรึนี่ อาจเป็นโชคดีที่เธอไม่ค่อยคิดมากนัก แต่หากเป็นสุภาพสตรีท่านอื่นคงจะไม่ตลกเท่าไร “ปีนี้25ค่ะ” เอ่ยตอบเสียงเรียบอย่างไม่ใส่ใจ เธอพับกระดาษจดหมายเตรียมใส่กระเป๋าถือ “หมดธุระหรือยังคะ“ ฉันจะได้เดินต่อ ทั้งน้ำเสียงและสีหน้ามิได้ไม่พอใจเพียงพูดออกมาธรรมดาๆ และมันคงไม่สุภาพเท่าไรถ้าเดินหนีออกมาเฉยๆ

100 0

“เธอเขียนว่ามันอยู่แถวๆตึกพวกนี้…ฉันเลยพยายามเดินวนแถวๆนี้น่ะค่ะ” ถึงจะเป็นคำอธิบายที่เหมือนแก้ตัว แต่ก็คงเป็นความจริงที่มันดูจะใกล้จุดหมายอยู่พอสมควร หญิงสาวจึงได้เดินกลับมาที่มุมเดิมๆซ้ำๆราวกับติดอุปสรรคอะไรสักอย่างอยู่ตลอด “คุณพอจะรู้จักมั้ยคะ?” ก็พอรู้ว่าคงไม่ใช่ร้านดังอะไร แต่แค่สะกิดใจสักเล็กน้อยคงพอชี้ทางที่ถูกให้ได้แหละ

100 0

Dawn at Virmount (Official acc.) @dav-au-official.bsky.social · 14/10/2026

คำว่าสามรอบถ้วนราวกับกำลังขยี้จุดอ่อนในใจอย่างจังจนแทบไม่ได้ยินคำปลอบใจ เจ้าตัวจึงมีสีหน้าปั้นยากในขณะยกมือปัดๆฝุ่นดินออกจากตัว แล้วค่อยถอนหายใจยาวๆ “ค่ะ…” น้ำเสียงห่อเหี่ยวของหญิงสาวเอ่ยเพียงเบาๆ ราวกับยอมรับสภาพถึงทักษะที่น่าเศร้าของตัวเอง เธอคลี่กระดาษจดหมายที่ถือไว้ ยื่นไปตรงหน้าอีกฝ่ายในระดับสายตาอ่านได้พอดี “ร้านClair de luneน่ะค่ะ” ใช้ปลายนิ้วชี้บรรทัดที่อยู่เอาไว้

100 0

Reposted by 𝐄𝐭𝐡𝐞𝐥 𝐒.

#DAV_AU #DAV_Commu #DAV_Events: #DAV_TheLostOne 🟣🟢🔵🔴 เหตุการณ์ความวุ่นวายเมื่อวันก่อนดูเหมือนจะคลี่คลายลงด้วยดี กระทั่งตำรวจเวทมนตร์ได้รับรายงานว่าเด็กนักเรียนสองคนหายตัวไปในเหตุการณ์ดังกล่าว… ข่าวจริง ข่าวลวง ข่าวลือ แพร่สะพัดไปทั้งเมือง ⚠️มีการนับคะแนนการแอคทีฟอีเวนท์ รายละเอียดเพิ่มเติม: docs.google.com/document/d/1...

197119 0

Cecilia Whitley @cecilia-dav.bsky.social · 14/10/2026

มันอาจเป็นสิ่งน่าอายที่ถูกทักทายจากคนคุ้นหน้าเพราะล้ม ทว่ากับคนตรงหน้าที่ชินชากับความซุ่มซ่ามนี้แล้วอาจจะเป็นอีกกรณีหนึ่ง เธอเงยหน้าขึ้นอย่างมั่นใจในขณะเอ่ย "หน้าไม่คว่ำด้วยนะ" ราวกับมันดีกว่าล้มปกติเป็นไหนๆ "ไม่มีแผลด้วยค่ะ" แล้วเจ้าตัวก็พยุงตัวลุกขึ้นยืนเองเรียบร้อยเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา "ฉันมาหาเพื่อนน่ะค่ะ" แล้วค่อยตอบคำถามที่สอง "แล้วเธอล่ะ ไม่ได้เตรียมสอบรึ" ทำไมมาโผล่ที่ย่านการค้า

100 0

Reposted by 𝐄𝐭𝐡𝐞𝐥 𝐒.

#DAV_AU | #DAV_COMMU Cecilia Whitley นักเรียนเวอร์มองค์ ปี 5 เป็นผู้พิการทางสายตา จึงต้องจูงสุนัขนำทางอยู่ตลอด ถ้าคุณคิดว่าสุนัขหน้าตาคุ้นๆ คุณเข้าใจถูกแล้ว นั่นคือเจ้าไมโลเอง @milo-dav.bsky.social doc : docs.google.com/document/d/1... Talk, Role, Co, DM 24/7

33836 0

Reposted by 𝐄𝐭𝐡𝐞𝐥 𝐒.

Olina @olina-dva.bsky.social · 14/10/2026

#DAV_ShutdownVirmount ช่วยด้วยยย 07:00 | 16-2B เวอร์มองต์ หรือ ระหว่างทางไปโรงเรียน | แยกรูท ขณะที่คุณทำอะไรอยู่ก็ตาม หรือกำลังเดินทา ไปเรียน ไปทำงาน คงอาจหันมามองตามเสียงของเด็กสาว ที่คล้ายกำลังปรบมือให้กำลังใจม้าอยู่ ก่อนที่เธอจะเริ่มมองซ้ายขวา แล้วเริ่มวิ่งตามรถม้า ทว่าแขนเล็กๆนั้นคงไม่สามารถวิ่งตามทัน จึงทำได้เพียง ตะโกนเต็มเสียง "ขอติดรถไปด้วยค่า!!!"

62118 0

อย่างน้อยก็จะได้มีมารยาทไงคะ เป็นคำพูดที่เธอกลืนลงไปในคอตัวเองอย่างรวดเร็ว "ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้วุ่นวาย" คุมระดับเสียงให้ไม่ดังไม่เบามากเกินไป และไม่แสดงออกถึงความไม่พึงพอใจ เธอแค่ค้อมศีรษะให้เขาน้อยๆเชิงจะขอโทษ แต่ไม่คิดจะเอ่ยขอบคุณแต่อย่างใด "ค่ะ นักท่องเที่ยวค่ะ" เลือกจะตอบคำถามที่สองอย่างตรงไปตรงมา"แต่ก็เป็นคนในเวอร์มองต์ค่ะ แค่ไม่ได้อาศัยในเขตนี้"

100 0

ใช้แรงเพียงเล็กน้อยในการลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆด้วยสีหน้าที่ไม่ดีเท่าไรนัก กระนั้นก็ยังปัดเศษฝุ่นออกจากเนื้อตัวตัวเองอย่างระวัง "ยังไงก็ขอบคุณนะคะ" ที่เลือกจะมาช่วย เจ้าหล่อนถอนหายใจพรืดออกมายาวๆอย่างสิ้นหวัง "แต่..สามรอบแล้วจริงหรอคะ.." ไม่รู้ว่าจะทึ่งที่เขาสังเกตเห็นเธอมากขนาดนั้น หรือทึ่งที่ตัวเองเอาแต่เดินวนย่ำอยู่ที่เดิมนานถึงขนาดนั้นดี สุดท้ายจึงถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเช่นนั้น

100 0

ส-ส สาม!? ราวกับมีฟ้าผ่าในหนังคอเมดี้ ความจริงที่ว่าหล่อนเดินวนอยู่ที่เดิมนานมากถึงเพียงนั้นทำให้คนที่ก้มมองพื้นอยู่รู้สึกอยากหายตัวได้มากยิ่งกว่าเพราะล้มในที่สาธารณะเสียอีก "คุณ.." เสียงเบาๆที่เอ่ยถามนั้นดูห่อเหี่ยวอย่างมาก "เห็น..ตั้งแต่แรกเลยรึคะ" ตั้งแต่ที่เธอเดินหลง จนมาลงเอยบนพื้นเช่นนี้ "ไหวค่ะ.." แม้จะจำใจเพียงใดแต่ก็ยังอดขอบคุณมือที่ยื่นมาช่วยเหลือนั้นไม่ได้ เธอตอบรับมันอย่างสุภาพ

100 0

(ไม่ได้ค่ะ แล้วก็ไม่ใช่ลูกแมวด้วย 🤨)

100 0

แต่เมื่อนึกถึงคำบ่นของหัวหน้าที่ส่งผลให้ตัวเธอตอนนี้มาเดินเตร่อยู่ในเมืองเวอร์มองต์ ไม่ใช่ในสวนพฤกษาศาสตร์ของศูนย์วิจัยอย่างที่ควรจะเป็น หญิงสาวก็ถอนหายใจออกมาเสียงเบา "อาจไม่ใช่เรื่องจำนวนล่ะมั้งคะที่มีปัญหา" ก็ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจเสียทีเดียว แต่ว่าแต่ไหนแต่ไร เธอไม่เคยเข้าสังคมเก่งมากพออยู่แล้ว "แต่ว่าร้านที่จะไป มีแมวด้วยนะคะ" เอ่ยขึ้นมาอย่างกับมันเป็นเรื่องสำคัญ "คุณนีซเชชอบแมวมั้ยคะ"

100 0

คล้ายจะแสดงความเห็นใจว่า เจ้าหน้าที่กระทรวงเนี่ยงานหนักเหมือนกันนะ เจ้าตัวพ่นเสียงหัวเราะออกมาแผ่วเบา ภายใต้มือที่ยกปิดปากของตัวเองแวบหนึ่งมีรอยยิ้มขำ ค่อนที่มันจะแปรกลับมาเป็นเส้นตรงเหมือนเดิม "ดูคุณภูมิใจกับตำแหน่งงานนี้เหลือเกินนะคะ" "อืม นั่นสินะคะ ฉันเองก็มั่นใจว่าตัวเองมีเพื่อนเยอะพอตัว" หลังจากปรับสีหน้าได้แล้วจึงกลับมาจับหูกระเป๋าอย่างเรียบร้อย "เยอะกว่าสมัยก่อนมากค่ะ"

100 0

ถึงเขาจะเอ่ยเพื่อแซว ทว่าเจ้าตัวกลับพยักหน้ารับด้วยท่าทางยินดียิ่ง "อืม เป็นไปด้วยดีเลยค่ะ" ในใจของเธอวางแผนที่จะไปพบปะกับเพื่อนที่มีในเมืองอย่างค่อยเป็นค่อยไป อีกทั้งการที่มีเวลาสำหรับค้นหาหนังสือใหม่ๆน่าสนใจในเมืองก็ยังมีอีกเหลือเฟืออีกด้วย เป็นการวางแผนที่ดีเลยนะ คิดแล้วก็ปลื้มกับตัวเองในใจคนเดียว "อ้อ.."เธอลากเสียงน้อยๆเมื่อเขาเอ่ยถึงสถานการณ์ฝั่งตัวเอง ยกมือปิดปากตัวเองน้อยๆ

100 0

(mini event1 : shutdown Vermonut) bsky.app/profile/ethe...

000 0

ต้องขอบคุณความช่วยเหลือจากคุณนีซเชที่ทำให้หญิงสาวสามารถฝ่าฝูงชนออกมาได้โดยสวัสดิภาพ เช้าที่วุ่นวายจึงจบลงที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะ "อืม..ไว้วันหลังนะคะ" เสียงที่อ่อนแรงเอ่ยเลื่อนนัดกับเพื่อนที่อุตส่าห์ตั้งใจจะไปเจอกันอย่างห่อเหี่ยว โธ่เอ้ย...ทำไมเข้าเมืองคราวนี้มีเรื่องวุ่นวายไม่คาดฝันกัน เอเธลคิดทบทวนอยู่ในใจ ว่าบางทีหลังจากหาวิธีเดินทางได้ เธอควรจะไปหาหนังสือดีๆสักเล่ม หรือไปทำบุญแทนดี

040 0

เป็นโชคดีที่ในจุดที่ในความคิดเริ่มมีแต่คำว่า อ่า ไม่ไหวแล้ว รู้สึกเหมือนจะอ้วกเลย- มีเสียงที่คุ้นเคยทักจากด้านหลังที่ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมถึงได้บังเอิญเจอกับเขาคนนี้บ่อยเหลือเกิน ทว่าเพราะการช่วยเหลือที่มาได้ทันเวลาทุกครั้ง คุณซิลวาน ไคลฟ์ นีซเช ก็ได้รับพื้นที่และยศนักแก้ปัญหาส่วนตัวในความคิดของเอเธลแบบเต็มตัวไปเสียแล้ว คราวหน้า ไม่สิคราวนี้จะต้องเลี้ยงกาแฟขอบคุณให้ได้เลย

130 0

Clementine Appelo @dav-clementine.bsky.social · 13/10/2026

#DAV_ShutdownVirmount อ่า..นี่มันมหาวิปโยคอะไรกันหนอ เอเธลตัดสินใจลุกขึ้นแต่งตัวเพื่อออกไปเจอกับเพื่อนในเมืองเหมือนดั่งจุดมุ่งหมายหลักของการมาเที่ยวที่นี่ ขณะนี้ประสบกับปัญหาสุดจะหนักหนา จำนวนคนที่พรวดเพิ่มในการรอรถรางทำเอารู้สึกหายใจไม่ออก เธอที่ออกจากห้องสายกว่าปกติเพียงเล็กน้อยจึงพอได้อ่านข่าวที่ผู้คนพูดกันอย่างเนืองแน่นว่าระบบเทเลพอร์ตมีปัญหา แต่ก็ไม่นึกว่าจะขนาดนี้นี่นา!

12320 0

Reposted by 𝐄𝐭𝐡𝐞𝐥 𝐒.

#Roleplay_DAV [Separate Route, only 2 people] 11 Oct | 4.30 PM at คาเฟ่แห่งหนึ่งในเวอร์มองต์ 2B ความอุ่นของมัคคิอาโต้กำลังสู้กับอุณภูมิฤดูหนาวของเวอร์มองต์ ขณะที่เจ้าของที่สั่งพยายามนั่งพร่องจิบให้ลดลง ถัดข้างๆ ก็มีเจ้าตูบสองตัวนั่งอยู่ กระทั่งเห็น [คุณ] มันส่งยิ้มราวกับทักทาย

22822 0

(ได้เลยค่ะ55555(ช่วยน้องด้วย..💔))

100 0

…แอบหยิกสักทีดีมั้ยนี่ ได้แต่คิดอยู่ในใจอย่างนั้น แล้วถอนหายใจออกมาเพื่อระงับความคิดไปอย่างใจเย็น “ค่ะ“ ตอบออกมาเพียงสั้นๆ ”เพราะไม่ได้มานานการจำตึกผิดจึงเป็นเรื่องธรรมดาค่ะ” คุณนั่นแหละที่จำเก่งเกิน คาดโทษผ่านสายตาไปเช่นนั้น “ใช่ค่ะ เธอทำงานอยู่ที่ร้านนั้นน่ะค่ะ” พอเอ่ยถึงเพื่อนที่จะไปเยี่ยมสีหน้าจึงกลับมาดูอารมณ์ดีอีกครั้ง ”แล้วคุณนีซเชล่ะคะ เพิ่งเลิกงานรึคะ“ ถึงได้มาเดินแถวย่านร้านค้า

100 0

Logan Tilford @logan-dav.bsky.social · 12/10/2026

หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆกับคำตอบที่ผิดคาดหน่อยๆ แต่นั่นก็ทำให้เธอรู้สึกประทับใจกับทักษะความจำของอีกฝ่ายมากขึ้นไปอีกขั้น “แบบนี้เอง” รับคำเสียงแผ่ว ก็พอนึกออกอยู่หรอกว่าคนที่อยู่ในที่หมายก็เคยบอกว่าไว้เป็นร้านเล็กๆเงียบๆ จะไม่เคยไปก็ไม่แปลกนัก ทว่าคำเย้าที่ชายหนุ่มเอ่ยต่อทำให้หัวคิ้วของสาวเจ้ากดลงเล็กน้อยอย่างมีนัยยะสำคัญ ทำไมกันหนอ ทั้งๆที่โดนชมแท้ๆ กลับรู้สึกเหมือนถูกหยอกแซวอย่างน่าหมั่นเขี้ยว

100 0

Reposted by 𝐄𝐭𝐡𝐞𝐥 𝐒.

(ทีมข่าวแปดมิติรายงานสถานการณ์เวอร์มองต์วันนี้ครับ)

22935 0

Reposted by 𝐄𝐭𝐡𝐞𝐥 𝐒.

Eryl @dav-eryl.bsky.social · 12/10/2026

#DAV_AU #DAV_Commu "You are enough just as you are." Eryl Argentayne 17 yo. / 179 cm. / Virmount 22-8 ,Ruthivlle , 10-1A ————————— Doc: surl.li/pnhqqj (Co/Role/Talk DM ok!)

24948 0

เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ ทว่าเมื่อนึกได้ว่าคนตรงหน้าเคยแนะนำสถานที่มากมายให้เธอมาขนาดไหน ก็พอเข้าใจได้มากขึ้นว่าคนๆนี้คงรู้จักทุกซอกทุกมุมในเวอร์มองต์เลยกระมัง “คุณความจำดีมากเลยนะคะ” กระชับกระเป๋าถือไว้ในมือเพื่อเตรียมพร้อมเดินตาม “เคยไปร้านนั้นรึคะ” ถึงได้รู้ว่าอยู่ใกล้ๆนี้ คิดอีกแง่เธอก็รู้สึกดีว่าอย่างน้อยตัวเองก็ไม่น่าสิ้นหวังกับเส้นทางขนาดนั้นถึงยังวนอยู่ใกล้ๆจุดหมาย

100 0