ขณะที่กำลังตั้งใจร้อยเรียงดอกไม้ สัมผัสแผ่วเบาที่หัวทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย
มงกุฎดอกไม้ของพี่มาฮาล
แม้ทีแรกเขาแสดงสีหน้าประหลาดใจ ทว่าไม่นาน รอยยิ้มกว้างก็ผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่อาจห้ามได้
"ข้าชอบมันมากเลย"
เขาเอื้อมมือแตะมงกุฎบนศีรษะ รอยยิ้มยังไม่จางหายเมื่อเอ่ยต่อด้วยเสียงเจือซุกซน
"ชอบมากพอๆ กับที่ข้าชอบ..."
แล้วประโยคนั้นก็ถูกปล่อยค้างไว้เช่นนั้น คล้ายหยอกเย้าอีกฝ่าย
