เรโอะตะโกนจากหน้าประตู "นางิ! ตื่นได้แล้วววว! อากาศดีจะตาย ไปเตะบอลกันเถอะ!"
นางิห่มผ้าห่มอยู่บนโซฟา พูดเสียงอู้อี้ "ไม่เอา แค่ขยับตัวยังเหนื่อยเลย วันนี้ขอเป็นก้อนขนมปังอยู่บนโซฟาเงียบๆ ได้มั้ย"
เรโอะเดินมานั่งข้างๆ โซฟาแล้วมองอีกฝ่ายยิ้มๆ "ถ้าเป็นขนมปัง ก็ต้องให้ฉันทาแยมสิถึงจะสมบูรณ์"
นางิ "แยมอะไรไม่รู้ หวานเกินไปแล้วนายเนี่ย"
