ซันเดย์มองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก ชุดสีขาวที่สวมมาตลอดกำลังถูกปลดออกไปทีละชิ้น ทีละชิ้น แม้ว่าคนอื่นจะไม่เห็นแต่ซันเดย์เห็นมันอยู่ตลอด เถาวัลย์หนามที่วนล้อมอยู่รอบตัว มันไม่ได้ทำอันตรายแต่บางทีการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วเกินไปมันก็อาจจะบาดผิวได้
ชุดใหม่ที่ได้รับมาถูกสวมแทนที่ มันยาวกว่า รุ่มร่ามกว่า แต่มีชิ้นส่วนมากกว่า แต่กลับให้ความรู้สึกที่เป็นตัวของตัวเองมากกว่า แบบนี้คงดีแล้วรึเปล่า
