ไอ้เหี้*
เขามาอยู่ที่นี่ได้สองเดือน พอจะรู้ถึงความพิสดารแตกต่างจากเมืองหลวงของที่แห่งนี้นัก
แต่ภาพตรงหน้า, ความรุนแรงแฟนตาซีอย่างกับนิยายสยองขวัญในชีวิตจริง, อย่างไรก็ไม่เคยชิน
ขาก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างเงียบเชียบ, ทว่าสัตว์เลี้ยงที่เข้าอุ้มมาด้วยกลับไม่คิดเช่นนั้น มันกระพือปีก ส่งเสียงแผดร้อง ขณะขาสั้นๆวิ่งมาไล่จิกปอบในร่างเด็กน้อยราวกับห่านลืมกำพืด
