iiinova — where your digital self keeps evolving

“การที่เราเหมือนกันมาก —- ไม่ได้หมายความว่าเราเป็นคนเดียวกันสินะ“ ทันทีที่ลูกแก้วบริสุทธิ์เคลือบน้ำตา คนรุกคืบก็ใจอ่อนยวบ ปลายนิ้วค้างแข็ง ริมฝีปากเหยียดตรง แววตาแฝงความเสียใจอยู่จาง ๆ “หากฉันเป็นอาเบล… เธอจะตอบรับการจูบนี่ อย่างยินดีไหม”

100

ดวงตาหลุบลงมองแขนสองข้างที่ปกป้องตัวเองจากภัยร้ายที่คืบคลาน ตัวมันเองก็นิ่งค้าง เพราะไม่คิดว่าสัตว์เล็กจะดูตื่นกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนไม่แม้กระทั่งขยับตัว มันคือภัยร้าย การถูกกั้นออกไปเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว เฮเวลไม่อาจตีความการกระทำของหญิงสาวเป็นอื่นได้เลย นอกจากว่า เธอ ‘รังเกียจ‘ เขา (+)

100

เมื่อคำหว่านล้อมส่งไปไม่ถึง เฮเวลอยู่บนพื้นที่ก้ำกึ่งระหว่างดำเนินต่อไป หรือยอมแพ้เสียตั้งแต่ตรงนี้ ให้ความสัมพันธ์ที่เพิ่งกลับมา สานต่อไปในเส้นทางตรงข้ามกับสิ่งที่หวังตลอดกาล ให้เขาและเธอ เป็นแค่มิตรสหาย หรือพี่ชายของคนรัก — แค่นั้น “ความเงียบ ไม่ได้อยู่ในคำตอบนะ …เซน” (+)

100

สำหรับเซลิน มันคงเป็นเรื่องไม่สมควรที่เฮเวลลักลอบทำเรื่องลับหลังน้องชาย แต่สำหรับมันก็อาจคิดแค่ว่าเป็นการค้นหาคำตอบเรื่องที่ไม่รู้ร่วมกัน “แค่ ‘อยาก’ หรือ ‘ไม่’— ” “เรื่องอื่นถ้ามันยุ่งยาก ก็ไม่ต้องสนใจ” ชายหนุ่มขยับตัวขึ้นมาเต็มเบาะพร้อมดึงแขนคนเงอะงะให้ขยับตามขึ้นมา เมื่อลำตัวแนบชิด ปลายนิ้วก็สัมผัสข้างใบหน้าให้คนหลบหน้าหันมาประสานสายตากัน “ฉันจะไม่บังคับเธอ”

100

“หมายถึงยังไงกันแน่…” เดนเวอร์คนโตถามอีกครั้งเมื่อเห็นเซลินพูดกลับไปกลับมา กระนั้นก็ไม่ได้เร่งเร้าเอาคำตอบจากคนที่ฝังตัวจนมุม แค่ให้ทางเลือกที่คิดว่าน่าจะเป็นสิ่งที่เข้าใจตรงกัน ท่าทีหลบเลี่ยงปิดหน้าปิดตาทำเฮเวลเผยสีหน้าฉงน เห็นเขาเป็นคนแข็งขันและดึงดันถึงขนาดที่จะล่วงเกินขโมยจูบคนที่ไม่เต็มใจเลยหรือ (+)

100

มันมองมือที่มีแรงบีบส่งมาทั้งสีหน้าที่แสดงออก ความเกร็งที่เกิดมาครู่สั้น ๆ กับสายตาที่หลุบลง — เขารู้ว่าเซลินมองตรงไหนแต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร หรือเธอยังข้องใจกับสิ่งที่ถามไปเมื่อครู่ “อยากลองไหม” “แค่ครั้งเดียว… เป็นความลับของเรา” เมื่อไม่รู้ที่มาและเหตุผล สิ่งนึกคิดอื่น ๆ พลันหายไป และปล่อยให้บรรยากาศเป็นสิ่งนำพา

100

หากถูกบอกว่ารังเกียจ เขาคงรู้สึกแย่… การที่เธอไม่ตอบคำถาม มันจึงเป็นการรักษาน้ำใจที่ดีที่สุด “เพราะ มันไม่สมควรเหรอ” เฮเวลถามเช่นคนไม่รู้ทั้งที่แจ้งแก่ใจ หรือแค่หวังให้ดาวตกเอ่ยคำตอบที่ต่างออกไป หวังว่า คำนิยามที่แสนคลุมเครือจะกลายเป็นคำตอบเดียวกัน (+)

100

โกลเด้นรีทริฟเวอร์เป็นสุนัขที่มีความร่าเริงสดใส มันอาจเพียงต้องการหาวิธีแกล้งและแสดงความเป็นมิตรต่อพังพอนเผือกตราบเท่าที่สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ นั่นจะตอบสนอง แต่ไม่นานเมื่อมันเห็นว่าการปิดทางออกไม่ใช่หนทางที่ดี มันก็ย้ายตัวมานอนหมอบเฝ้ารอแทน ผิดกับที่ตอนนี้ เฮเวลไม่อาจรับรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในห้วงคิดของเซลิน รวมถึงไม่อยากสร้างคำปลอบใจแก่ตนต่อสิ่งที่เธอจะเอ่ยออกมา (+)

100

มันถามกลับหน้าซื่อขณะมองหล่อนเอ่ยด้วยท่าทีที่ดูไม่ได้พึงใจ — ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจง่าย การเผลอจูบพี่ชายของคนที่ตัวเองชอบคงไม่รื่นรมย์สักเท่าไร “นั่นสินะ” ติดใจ… สำหรับเฮเวล คือเรื่องที่ฝังอยู่ในใจด้วยความชอบ แตกต่างกับความหมายของเซลินที่เป็นในเชิงข้องใจกับเรื่องที่เกิด “ให้พูดตามตรงฉันติดใจ แต่ไม่ได้เคลือบแคลงใจ” “แค่ชอบมากจนอยากทำอีก …เท่านั้นเอง”

100

ต่อให้เซลินจะหลบเลี่ยงแต่ก็ไม่ปริปากบ่นอะไร ตัวมันเองก็ไม่ล้มเลิกความพยายาม ทั้งยังดื้ออิงแอบจนหล่อนเหนื่อยกับการหนีไปเอง ถึงแม้ผลของการกระทำนั้นจะทำเธอจนมุมผนัง โดยมีโกลเด้นปิดทุกเส้นทางก็ตาม เดนเวอร์คนพี่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากกว่าจับมือแนบชิด แค่อาจจงใจพูดถึงเรื่องหน้าไม่อายด้วยท่าทีที่ไม่ร้อนรน สุนัขใหญ่โคลงหัวหยอกล้อกับคำแฝงนัยยะที่เธอว่ามา “ทำไมล่ะ เธอรังเกียจเหรอ” (+)

100

“ไม่ได้บอกว่า เป็นความผิดของเธอสักหน่อย” “เพราะ มันเป็นเรื่องดีสำหรับฉัน” สองเดนเวอร์รู้ว่าภายนอกของตัวเองเหมือนกันจนน่าตกใจ แต่ไม่คิดว่าจะเหมือนกันถึงขนาดที่ไปยืนตรงนั้น แล้วเกิดเหตุการณ์อย่างที่ว่าไปนั่น ลาภลอยชัด ๆ มันยักไหล่แสร้งไม่ทุกข์ร้อนกับเรื่องที่เกิดขึ้น ทั้งยังดูภูมิอกภูมิใจกับการได้รับมา แม้จะเป็นการจุมพิตผิดตัวก็ตาม “ตอนที่โดน… มันรู้สึกตื่นเต้นดี” “กับรู้สึกจั๊กจี้หน่อย ๆ”

100

แต่เมื่อเห็นหญิงสาวมีความคิดจะสั่งทำป้ายชื่อติดปลอกคอเฉพาะตัว มันก็แสร้งว่าเป็นสุนัขไปเลยแล้วกัน “โฮ่ง!” สุนัขหนุ่มส่งเสียงหัวเราะในลำคอ เอนศีรษะเอนพิงใส่สาวเจ้าที่หน้ามุ่ยเพราะคำล้อเลียน |

100

แจ้งแก่ใจ เฮเวลไม่อาจขัดขวางดาวตกที่เลือกคนหมายมั่นให้สมหวัง และไม่คิดแย่งพรที่ส่งถึงมือผู้รับแล้วมาเป็นของตน หากหล่อนจะปรารถนามอบคำสาปจากมฤตยูให้แทน มันก็คงปล่อยร่างกายอาบชโลมด้วยมนต์ดำที่ไร้บทถอดถอน และดำเนินชีวิตต่อไป เฮเวลยิ้มหยดจนตาหยี เขายังไม่คลายมือที่จับกันแม้จะทั้งเจ็บและชา (+)

100

มันอาจแอบซ่อนลูกไฟคล้ายแสงหิ่งห้อยไว้ในแววตาให้พอสุกใส ผสานกับมือที่คอยจับกระชับกุมส่งแรงนวดคลึงไว้บนหลังมือบาง หากไม่มีคนปล่อย มันก็คงนานจวบจนจะมีใครเปิดเข้ามา “เคยคิดวิธีแยกฉันกับอาเบลบ้างหรือเปล่า” “เธอคงไม่อยากให้ฉันรู้ว่า ปากเธอนิ่มแค่ไหนทุกครั้งที่จูบผิดคนหรอกนะ”

100

“สำหรับเรา…เธอคือพรที่เป็นจริง” “เป็นดวงดาวอธิษฐานของเรา” เฮเวลแย้มริมฝีปากออกมองหญิงสาวที่มีสีหน้าผ่อนคลายลง — สายตายังจ้องอยู่ที่เดิมไม่ผละจาก (+)

100

คลื่นใต้ทะเลค่อย ๆ เบาลง ปล่อยให้ชาวประมงเป็นอิสระ จนเรือเล็กสามารถแล่นจากชายฝั่งไปหาปลา ช่วงเวลาน้ำชา ณ สวนกระจกที่ถูกสร้างใหม่ด้วยเวทมนตร์ น่าคิดถึงพอ ๆ กับการเห็นเฟรนซ์โทสต์วางเสิร์ฟคู่เค้กวานิลลา และชาอู่หลง “ฉันไม่เสียใจ” หากแต่มันไม่ได้ล่าถอย แค่คอยเวลา …หวังว่าเธอจะได้กลิ่นชาหอมแบบเดียวกันในสักวัน (+)

100

“ถึงแม้…” “เธอจะไม่รักฉัน และอาจไม่มีวันรัก” เฮเวลยื่นมือหา นิ้วกร้านค่อย ๆ สัมผัสบริเวณปลายนิ้วนางก่อนเคลื่อนกุมอย่างเชื่องช้า สุนัขหนุ่มเลื่อนสบตา สะกดมรกตไว้ที่โมราสีอ่อนภายใต้ความมืดอย่างเงียบงัน “การเลิกชอบเธอ ก็ทำได้ไม่ง่ายนัก” “เธอจะอนุญาต…ให้ฉันชอบเธอต่อไปได้ไหม”

100

“ฉันรู้…ว่าเธอไว้ใจพวกเรา” “พวกเราก็ไว้ใจเธอเหมือนกัน” เขายอมรับตัวเองในมุมมองของเธอ แม้จะไม่ใช่ในสิ่งที่ต้องการ และเขาอาจผิดหวัง — คนหาปลาไม่มีวันหลงรักเกลียวคลื่นใต้สมุทร แต่คนหาปลานั้นรักปลาต่างหาก (+)

100

เขากับอาเบล คล้ายเงาสะท้อนของกันและกันที่มีตัวตนถึงสอง ไม่ใช่เหรียญที่มีสองด้านแต่เป็นเหรียญสองเหรียญที่วางอยู่คู่กัน สลับและเหมือนกันในบางเวลา อาเบล เสมือนดวงอาทิตย์ที่เต็มไปด้วยพลังงาน เป็นแหล่งกำเนิดแสงธรรมชาติที่สำคัญ ส่วนเฮเวล ก็เป็นดั่งดวงจันทร์ แสงนุ่มนวลที่ชวนให้สงบและรู้สึกปลอดภัย (+)

100

มรกตที่ถูกซุกซ่อนอาจสะท้อนผ่านรากไม้ที่พันเกี่ยวกันเหนือผิวแร่ที่แสนบอบบาง ยามถูกขุดคุ้ยและค้นหา มันจะเผยว่าตัวของมันมีสีเขียวสดใสแบบใด แม้จะมีตำหนิแต่ก็เล็กน้อยมากเมื่อถูกบดบังด้วยสีสันและการเจียระไน เฮเวลนิ่งฟังผลของการค้นพบ ความแตกต่างที่เหมือนกันอาจฟังดูน่าฉงนแต่ก็เข้าใจ (+)

100

อาเบลได้รับความรัก เพราะเขามอบความรักให้หล่อนก่อน ผิดกับเขาที่ปกปิดมันเสมอมาและเมื่ออยากนำความพยายามให้อีกฝ่ายเห็น มันก็ทำเพราะเห็นน้องชายกล้าที่จะลงมือ แต่ความริษยาจะไม่มีวันเบาบาง มันอาจแค่เรียนรู้และทำความเข้าใจใหม่ในรูปแบบที่ไม่กดดันตนเอง “ในเมื่ออาเบล คือ อิสระที่ไม่น่ากลัว” “แล้วฉันเป็นอะไรสำหรับเธอ” 🌤️

100

“สำคัญสิ… ฉันสนใจเรื่องของคนที่ตัวเองชอบไม่ได้เหรอ” มันอาจเลือกตอกลิ่มลงหัวใจตัวเองซ้ำ ๆ หมายยืดเวลาน้ำชาออกไปอีกสักหน่อย ด้วยบทสนทนาแสนซื่อตรง เฝ้าหวังคำตอบจากเธอแม้มันอาจทำให้หัวใจต้องแหลกเหลว เฮเวลก็คงน้อมรับอย่างไม่ตัดสินความ (+)

100

“ฉันอิจฉาอาเบล” อาเบลน่าอิจฉาเสมอ เมื่อเขามีบทบาทมากในเรื่องของเซลิน พาลนึกถึงวันที่หล่อนมอบริมฝีปากให้ผิดคน ครานั้น เขารับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ส่งเสริมสัมผัสนุ่มจาง คล้ายมีผลผลิตเกิดใหม่ในวันที่ดอกไม้แย้มบาน — เป็นอาเบลคนนั้น ที่ได้รับมาตลอดไม่แบ่งปันใคร “ชอบเขาขนาดนั้นเชียว”

100

“มันไม่ใช่การแข่งขันสักหน่อย” “ไม่มีใครเสมอใคร” เฮเวลเอ่ยอย่างนั้นเพราะไม่คิดว่าช่วงเวลาที่พ้นผ่านไปเป็นเรื่องต้องแข่งขัน มันอาจเป็นการเข้าใจผิดและน้อยเนื้อต่ำใจในอดีตที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับปัจจุบัน หากเรือนกระจกยังเป็นแค่กองแก้ว มันก็อยากพยายามอีกสักหน่อยเพื่อจัดโต๊ะเรียงเก้าอี้ให้เหมือนเวลาน้ำชา (+)

100

“เธอต้องสนใจอยู่แล้ว เพราะเธออยากออกไปนี่” สุนัขใหญ่อาจแสดงความเป็นมิตรโดยการควักเอาเศษเหล็กที่เธอว่าวางอยู่ตรงหน้าหล่อน เป็นเชลยหรีอของกำนัล จะใช้หรือไม่… ให้เธอตัดสินใจ |

100

เฮเวลก้าวตามหญิงสาวไปนั่งลงข้างตัวคนมีโทสะ หวังก่อสร้างสวนแก้วใหม่ที่น่าพึงใจกว่าเดิม “ไม่คิดว่าเธอจะถึงโกรธขนาดนี้…” “ขอโทษ” ชายหนุ่มเอ่ยคำขอโทษออกมาอย่างง่ายดาย ไร้การเย้าหยอกอย่างที่ทำมา “บางที ฉันอาจมีทางร่นเวลา จากหนึ่งหรือสองชั่วโมงเหลือแค่ห้านาที…” “ก่อนอื่น…ขอบคุณที่ให้อภัยฉัน” เขาอ้างถึงเรื่องวันวานที่ฝากจุมพิตผ่านอาเบล 🍃

100

“ไม่ถามฉันหน่อยเหรอ ว่ามีโทรศัพท์หรือเปล่า” คนถูกกระแทกไหล่เหลียวหันตามคนที่แสดงความเกรี้ยวกราด มองคนเดินหนีไปทิ้งตัวลงบนที่นอนแสนพิเศษที่เขาเพิ่งลุกตื่นขึ้นมา สุนัขใหญ่ไม่ปล่อยให้มันเสียเปล่า มันอาจไล่กวดพังพอนเผือกที่เพิ่งโผล่หัวพ้นออกมาจากทุ่งหิมะ หรือไม่ก็ตามดมกลิ่นรอยเท้าเล็ก ๆ ที่หนีไปซุกซ่อนยังโพรงไม้ (+)

100

“มันไม่ได้แย่นักหรอก…” “นั่ง ๆ นอน ๆ สบายจะตาย” ที่ไม่เสนอทางออกให้ เพราะอยากเห็นปฏิกิริยาที่ไม่สบอารมณ์นั้นต่อ “ยังไงห้องนี้ก็ต้องถูกใช้งาน เดี๋ยวก็มีคนมาเปิดเจอ” “แค่อาจจะต้องรอสักหน่อย ตอนนี้พักเที่ยงด้วยนี่นะ” เฮเวลทำทีเป็นยืนนับนิ้วกะเวลา และนั่นอาจเป็นการยั่วน้ำโหคนหัวร้อนโดยไม่ได้ตั้งใจ “เผื่อเวลาก็คงอีกสักชั่วโมง สองชั่วโมง—”

100

คนรับจบทุกสถานการณ์อย่างเฮเวลยังไม่รู้ว่าตัวเองถูกคาดโทษไปถึงไหน มันลุกจากเบาะมายืนยืดตัวคลายความเมื่อล้าหลังเซลินรู้ตัวว่าถูกขังในห้องที่มีกระจกบานเล็กติดกำแพง ดูเอื่อยเฉื่อยเป็นที่สุดกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เขายังมีโทรศัพท์มือถืออยู่อีกเครื่องที่ใช้งานได้ปกติ แต่ไม่ได้หยิบขึ้นมาเพราะไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องใช้มัน ทั้งยังทำตัวเอ้อระเหยทำทีสนใจอีกคนในห้องที่ดูงุ่นง่านจนดูน่าขบขัน (+)

100

“ว่าแต่…ก่อนเข้ามา ได้เอาอะไรคั่นประตูไว้ไหม” เมื่อเห็นเธอทำท่าจะเดินออกก็ไม่วายเอ่ยถาม ตอนเขาเข้ามานอนได้หยิบผ้าผืนเล็ก ๆ คั่นประตูเอาไว้ก่อนแล้ว กันในบางครั้งที่ประตูเจ้าปัญหาจะเกิดอาการล็อคอย่างไร้สาเหตุ “ถ้าเธอไม่ได้ทำละก็ เสียใจด้วย” “ประตูมันเสีย” และช่วงนี้ ก็เป็นแบบนั้นอยู่บ่อยครั้งพอดี… ที่มันสามารถเปิดได้จากภายนอกเท่านั้น “เราถูกขังด้วยกัน เพราะงั้นอย่าโมโหเลย”

100

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ชายหนุ่มรีบเอ่ยแก้ตัว น้ำเสียงเอ่ยคล้ายกับอาเบลที่พูดกับเธอตอนทำก๊อกหลุดออกมา — สาเหตุของการที่เธอเปียกโชกอยู่นี่ “ขอบคุณ” มันหาวหวอดตอบรับสำหรับคำอวยพร เฮเวลมองเซลินทำท่าทางฟึดฟัดอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย ก่อนตกตะกอนได้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเขา มันก็ทำหน้ามึนเหมือนไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร และปล่อยให้เสื้อชื้นในมือถูกแย่งไปง่าย ๆ (+)

100

เฮเวลหันตัวกลับมาทางคนที่ย่ำเท้าโมโหเหมือนกระต่าย หลังจากที่หล่อนสวมเสื้อยืดสีดำ ไม่มีใครคาดคิดว่าสาวร่างเล็กจะเข้ามาในห้องเก็บอุปกรณ์ในตอนที่คนส่วนใหญ่ไปดูการแข่งขันที่สนามกอล์ฟ แล้วยังใช้ห้องนี้เปลี่ยนชุดแทนจะไปเปลี่ยนที่ล็อคเกอร์ นั่นสิ…เป็นเขาทุกทีสิน่า “ทำไมเสื้อเธอเปียกล่ะ” ชายหนุ่มที่อยู่ผิดที่ผิดทางหยิบชุดที่ถูกปาขึ้นมากาง ดูแล้วน่าจะเป็นเสื้อเชียร์ลีดเดอร์ของกลุ่มไหนสักกลุ่มที่เชียร์ในวันนี้

100

เฮเวลทำหน้าเหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะมีสถานการณ์นี้เกิดขึ้น กลับไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะปาเสื้อชุ่มน้ำใส่เขา — เดิมทีถ้าเป็นผ้าผืนธรรมดาคงไม่มีอะไร แต่เมื่อมันเปียกจึงหนักพอสมควร แรงที่กระทบมาเลยค่อนข้างแรง “ฉันมาเตรียมสนามแข่งรอบบ่าย” “แล้วก็…มาหาที่นอน” เมื่อถูกถาม เขาก็เอ่ยตอบกลับไปตรง ๆ และนอนอยู่ก่อนที่เธอจะเข้ามา สังเกตได้จากหัวของเฮเวลที่ลีบไปฝั่งนึง ทั้งยังดูยุ่งกว่าปกติ (+)

100

ความมืดในตอนกลางวันอาจไม่ช่วยอะไรเมื่อแสงอาทิตย์เริ่มส่องให้เห็นอะไรต่าง ๆ ชัดเจน การตัดสินใจสุดท้ายของเฮเวล คือ ค่อย ๆ ขยับหันหน้าเข้ากำแพงทึบแทนการประจันหน้ากับเซลิน พร้อมยกสองมือขึ้นวางขนาบข้างลำตัวอย่างจำยอมทุกสิ่ง

100

ครั้งนี้อาจเลวร้ายยิ่งกว่า…เขาอาจเป็นพวกถ้ำมองได้หากเธอแหกปากร้องขึ้นมา และขาก็เป็นเหน็บชาเพราะการนอนผิดท่า ยากที่จะลุกพรวดวิ่งออกไปทันทีที่ได้ล่วงรู้ถึงอีกหนึ่งบุคคลในห้อง “ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น…” เสียงทุ้มแหบเอ่ยปลอบประโลมและเรียกให้เธอมีสติ เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรทำตัวอย่างไรนอกจากเอ่ยคำโกหกให้เธอสบายใจ (+)

100

ภาพของเซลินเมื่อครู่ยังคงติดตา เขาไม่อาจสลัดมันออกจากหัวได้เพราะความตกใจ สองหนุ่มสาวไร้การสนทนาสานต่อ เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกานับวินาทีดังอย่างสม่ำเสมอ เฮเวลยกมือลูบต้นคอร้อน ความมึนงงหลังตื่นนอนหายเป็นปลิดทิ้ง แม้ภาพเบื้องหน้าจะมืดสนิทแต่ก็เห็นได้ว่าเธอมองมาจากลักษณะอันเลือนลาง หลายครั้งแล้ว ที่เขาตกอยู่ในสถานการณ์ชวนกระอักกระอ่วนโดยไม่ได้ตั้งใจ (+)

100

แต่เมื่ออาคันตุกะ ไม่ใช่ใครอื่นใด เขามองหล่อนที่อยู่ในชุดบาง ๆ อย่างนิ่งงัน แต่เพราะมีสติมากพอ มือก็ปัดไฟให้ปิดลงอีกครั้ง หวังว่าความเงียบชั่วครู่จะไม่ทำให้เธอตกใจมากเกินไป และไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมาอยู่ที่นี่ สีหน้าของมันจึงอึ้งอยู่พอสมควร ชั่ววินาทีที่ได้เห็นบางใต้แสงไฟอย่างชัดเจน เวลานี้ดวงตาก็ใกล้ปรับเข้ากับความมืดแล้วเหมือนกัน “เซน…?”

100

ห้านาที สิบนาทีที่หาย เหมือนท่องฝันยาวนานนับชั่วโมง ก็หวนกลับสู่ความเป็นจริงเมื่อได้ยินฝีเท้าของใครคนหนึ่ง เฮเวลผุดลุกขึ้นนั่งจากใต้ผืนผ้าใบที่ใช้พลางตัว มือเอื้อมเปิดไฟดวงน้อยหวังให้เห็นหน้าคนที่เดินเข้ามา เพราะคิดว่าเป็นคู่หูที่จัดลานน้ำแข็งด้วยกันเข้ามาปลุกก่อนเริ่มการแข่งขัน (+)

100

กับใครอีกคนที่ได้รับหน้าที่ทำงานจิปาถะ เฮเวลเป็นคนจัดเตรียมสถานที่สำหรับการแข่งขันในช่วงบ่าย เขาจึงอยู่ที่นี่ตั้งแต่เช้าที่อาเบลแข่งขันกรีฑา และพลาดที่จะรับชมการแข่งขันอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างนั้นไปอย่างน่าเสียดาย แต่สิ่งใดเล่าจะดีไปกว่าการได้แอบงีบขณะที่คนอื่นวุ่นวายกัน เขาทำงานในส่วนของตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็ปลีกตัวมาหาที่พักผ่อนในห้องเก็บของอยู่ก่อน (+)

100

สุนัขใหญ่ยังคงคอยเจ้าของอยู่ตรงจุดเดิม หากไม่ใช่ว่าสายตาเจ้ากรรมบกพร่องต่อมองเห็น หล่อนคงสังเกตได้ว่าเขายืนอยู่ไม่ไกลจากทางที่ตัวเองเดินออกมา แต่ไม่ใช่ความผิดของเธอทีเดียว ตัวมันเองก็ละเลยสายตาไปชั่วครู่จึงเป็นเหตุการณ์ที่คลาดกันพอดี |

100

ชายหนุ่มสะดุ้งโหยงเพราะผิวหนังนั้นเป็นส่วนที่เปียกชื้นและมืออีกฝ่ายเล็กนิดเดียว เลยให้ความรู้สึกเหมือนโดนก้านไม้ทั้งกำหวด ถึงไม่เจ็บมากแต่ก็สร้างรอยแดง และความรู้สึกแสบ ๆ คัน ๆ “รีบออกมานะ” “ฉันเริ่มหนาวแล้ว” อาเบลส่งเสียงอ้อน ๆ พร้อมยกแขนกอดเซลินส่งท้ายคนตัวเปียก หากเธอไม่ติดค้างอะไร มันจะปล่อยอีกฝ่ายเข้าไปจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่โดยดี โดยที่มันก็ยังยืนรออยู่อย่างนั้น

100

น่าเสียดายที่แข็งแกร่งราชรถเหนียวยิ่งกว่าเกาะกันกระสุนหรือเข็มขัดนิรภัย แม้อีกฝ่ายจะดิ้นรนเท่าไร เก้าอี้หลวงแสนปลอดภัยแลดูไม่มีทีท่าจะปล่อยผู้โดยสารระหว่างทางจวบจนถึงที่หมาย เขาทำลอยหน้าลอยตาหลังถูกดุและตำหนิ แต่จะร้องเอ๋งเสียงดังเมื่อถูกมือนั้นฟาดลงมา “ขอโทษ ๆ” “ไม่แกล้งแล้ว” (+)

100

ไม่นานก็มาถึงจุดหมาย คนค่อนข้างบางตาเพราะยังไม่ถึงเวลาแข่งขัน ผิดกับสัมภาระที่วางจับจองพื้นที่อยู่ทั่วทิศทาง บางคนอาจมองมาสองหนุ่มสาวที่หิ้วกอดกันกลมแต่บางคนก็ไม่ได้สนใจ เขาวางเธอลงหน้าห้องล็อคเกอร์สตรี ก่อนยักคิ้วหลิ่วตาใส่พลางพูดล้อ “ถึงแล้ว องค์หญิง” “ต้องการสิ่งใด เรียกใช้กระหม่อม”

100